Το Πνεύμα του Τόνου

Τρεις νέοι!
Της Εύας Κοταμανίδου

«Ητανε Θεέ μου μια φορά, / τρεις νέοι, τρεις φίλοι, τρία παιδιά/… Τώρα απομείνανε βαθιά/ ένας εδώ κι άλλος εκεί, / χείλη, καρδιές, μάτια κλειστά/ μέσα στο χώμα, μες στη γη,/…

Μοίρες οι νύχτες τριγυρνούν/ και τα παιδιά ξεπροβοδούν, / στέλνουν μηνύματα στ΄ αστέρια/ και με καλόβολα τα χέρια/ τα τρία παιδιά ξεπροβοδούν». (Αιμιλία Δάφνη)

«Γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα». Κι αυτή τη φορά ήταν πράγματι μαύρος, κατάμαυρος. Πυκνός, αποπνικτικός, τοξικός καπνός έζωσε αιφνιδιαστικά ανθρώπους πανικόβλητους, εγκλωβισμένους, δίχως δυνατότητα διαφυγής και μέσα σε δέκα λεπτά έπνιξε τρεις νέους. Φίλοι και συγγενείς μοιρολογούν και κλαίνε. Σύσσωμη η Ελλάδα πενθεί τον άδικο τραγικό χαμό. Για άλλους λόγους κατέβηκαν οι απεργοί, διαδηλωτές στους δρόμους την 5η Μαΐου. Να διαμαρτυρηθούν για τον ευτελισμό, για τη χαμένη αξιοπρέπεια της ζωής, όχι για την καταδίκη και τη θανάτωσή της. Δυστυχώς κάποιοι ανεγκέφαλοι υπερεπαναστάτες ουδόλως την υπολήπτονται.

Ορκος τους «ο θάνατός σου η ζωή μου». Και τώρα τι απομένει; Πίκρα, σκοτεινιά, απελπισία μαζί με καλπάζουσα οργή, απέραντο θυμό, που σφίγγουν τις καρδιές και κόβουν τις ανάσες. Φτήνυνε η ζωή! Εθιστήκαμε στο ν΄ ακούμε και να διαβάζουμε καθημερινά για δεκάδες νεκρούς στις εμπόλεμες ζώνες του Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, για εκρήξεις, εμπρησμούς, ανατινάξεις αυτοκινήτων, αυτοπυρπολούμενων ανθρώπων, παράπλευρες απώλειες… Κονταίνει η ύπαρξή μας, βυθίζεται στον βούρκο της ανυποληψίας η ζωή μας. Η βία, ο πόλεμος, ο όποιος πόλεμος κάθε είδους, κάθε μορφής, ανάγεται κατά τη ρήση του Ηράκλειτου σε «Πόλεμος πατήρ πάντων»!