[ Διαστάσεις ] Ολοι κρίνονται

Ο συµπαθής Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έγραφε την εποµένη των φονικών επεισοδίων πως συνάντησε στον δρόµο ένα γνωστό δηµοσιογράφο. «Μας κυνηγούν κι εµάς», του είπε ο τελευταίος. «Αργησαν», απάντησε εκείνος.

Οι οικονοµολόγοι κάνουν τη δουλειά τους. Ο Νουριέλ Ρουµπινί, που προέβλεψε την κρίση, λέει πως ο πραγµατικός κίνδυνος για το ευρώ προέρχεται από την Ισπανία και πως αν δεν αλλάξουν τα πράγµατα, σε ένα µε δύο χρόνια ενδέχεται να καταρρεύσει η ευρωζώνη. Ο Πολ Κρούγκµαν πάλι, που δεν προέβλεψε την κρίση αλλά παρά ταύτα κέρ δισε το Νοµπέλ Οικονοµίας, υποστηρίζει πως η Ελλάδα δεν θα αναγκαστεί απλώς να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της, αλλά και να εγκαταλείψει το ευρώ. Το κακό µε τις εκτιµήσεις αυτές είναι πως οδηγούν κατευθείαν στην κατάθλιψη. Το κα λό είναι ότι ακόµη και οι οικονοµολόγοι – ή µάλλον κατ’ εξοχήν οι οικονοµολόγοι – πολύ συχνά πέφτουν έξω. Οι πολιτικοί κάνουν επίσης τη δουλειά τους – και στις δηµοκρατικές χώρες κρίνονται γι’ αυτήν. Αλλοι πολιτεύονται µε ερασιτεχνικό τρόπο: η Ανγκελα Μέρκελ, για παρά δειγµα, απέδειξε πόσο λίγη είναι συνδέοντας ευθέως το µέλλον της Ευρώπης µε τους συσχετισµούς δυ νάµεων στη γερµανική Ανω Βουλή.

Αλλοι µε απροκάλυπτο κυνισµό: η υπουργός Οικονοµίας της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ δικαιολογεί προς τους συµπατριώτες της τον δανεισµό της Ελλάδας εξηγώντας ότι η χώρα της θα κερδίσει χρήµατα, αφού δανείζει µε πολύ υψηλότερο επιτόκιο από εκείνο µε το οποίο δανείζεται.

Την ίδια ώρα, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (µα γιατί χαµογελούν όλοι ειρωνικά όταν αναφερόµαστε στο όνοµά του; Εχει να επιδείξει η Ευρώπη πολλούς πολιτικούς εντιµότερους, συνεπέστερους και µαχητικότερους από αυτόν;) καταγγέλλει «κάποιον κ. Σαρκοζί» και «κάποιον κ. Φιγιόν» ότι εξαρτούν τη βοήθεια προς την Ελλάδα από την ευλαβική τήρηση των συµβολαίων για τους εξοπλισµούς… Αλλοι πολιτικοί, πάλι, µπλέκουν την πολιτική µε το συναίσθηµα: ο Γιώργος Παπανδρέου εξακολουθεί να πο ντάρει στην «ψυχή των Ελλήνων», που θα µαζέψουν τα κοµµάτια τους, θα ξεπεράσουν τις κακουχίες και θα τραβήξουν ξανά προς νέες δόξες. Αφού τα καταφέραµε στους Ολυµπιακούς, γιατί να µην τα καταφέρουµε και σήµερα; Αν όµως η καλή ψυχολογία αποτελεί αποδεδειγµέ να µια αναγκαία προϋ πόθεση για την ανάκαµψη µιας χώρας, η προϋπόθεση αυτή δεν είναι και ικανή. Ο πολιτικός, αντίθετα µε τον ψυχαναλυτή, πρέπει να πείθει ότι είναι δίκαιος.

Τη δουλειά τους κάνουν – όταν την κάνουν, και δεν απεργούν ζητώντας «ουσιαστικές αυξήσεις» (!) – και οι δηµοσιογράφοι. Και κρίνονται φυσικά κι αυτοί. Οι ισοπεδωτικοί χαρακτηρισµοί του τύπου «αλήτες, ρουφιάνοι, δηµοσιογράφοι», όπως και οι αφορισµοί του τύπου «όλοι οι πο λιτικοί είναι ίδιοι», είναι επικίνδυνοι. Σοβαρά, κύριε Μαχαιρίτσα, άργησαν να µας κυνηγήσουν;

LΙΝΚ: http://diastaseis.blogspot.com