[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Εµείς και η Ευρώπη

Αν ανατρέξει κανείς στις κοινωνικές δοµές από τους ιστορικούς χρόνους µέχρι σήµερα, θα διαπιστώσει ότι συνέπιπταν οργανωτικά. Η διάκριση γινόταν µεταξύ της τάξης των πλουσίων και της µεσαίας και κατώτερης τάξης που συµπεριελάµβανε τους εργάτες (blue collar) και τους δουλοπάροικους. Οπως συνήθως συµβαίνει, η ανώτερη τάξη ασκούσε κυριαρχική εξουσία και εκµεταλλευόταν οικονοµικά την αµέσως υποδεέστερη. Παρόµοιες δοµές ανακαλύπτει κανείς σε όλα τα πολιτικά και κοινωνικά συστήµατα, καθώς και στα επιχειρηµατικά και στρατιωτικά σχήµατα και οργανώσεις εργασίας και διοίκησης. Απόκλιση από τον κανόνα αυτόν αποτέλεσε, σε θεωρητική και µόνο βάση, ο µαρξισµός υπό την ιδανική µορφή του, αυτής του κοµµουνιστικού καθεστώτος, δοµή η οποία όπως είναι γνωστόν απέτυχε παταγωδώς όταν επιχειρήθηκε να εφαρµοστεί. Οι οραµατιστές της Ενωµένης Ευρώπης (Μονέ, Ουγκώ, Σουµάν κ.ά.) ασφαλώς και δεν είχαν στον νου τους παρόµοιες δοµές όταν προωθούσαν την κοινοτική ιδέα. Και πάλι όµως, όπως αργότερα έγινε αντιληπτό, µε την επικράτηση των κεφαλαιοκρατικών «αξιών» (κέρδος, πλούτος, ωφέλεια) οι ιδέες αυτές οπισθοχώρησαν ώστε τόσο στο επίπεδο της κρατικής οντότητας όσο και στο επίπεδο της διακρατικής ενιαίας Ευρώπης τα πλούσια κράτη και κοινωνίες να εκµεταλλεύονται τα πτωχά και λιγότερο παραγωγικά και αποτελεσµατικά σε οικονοµικές επιδόσεις.

Με τη βοήθεια των διαρθρωτικών ταµείων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των λοιπών υποστηρικτικών µηχανισµών έγινε µια σοβαρή και µεγάλης έκτασης µετατόπιση πλούτου από τα εύπορα κράτη της Βόρειας Ευρώπης στον φτωχό Νότο και αργότερα στα αποσχισθέντα από τη Σοβιετική Ενωση κράτη. Η τάση αυτή ενισχύθηκε και από την ένταξη και εξίσωση των όρων εργασίας και διαβίωσης, καθώς και από την εκχώρηση πολιτικών δικαιωµάτων στους µετανάστες. Οι αυτόχθονες άργησαν να συνειδητοποιήσουν την εξέλιξη αυτή, τον µερικό δηλαδή πλουτισµό οµάδων του πληθυσµού που δεν ήταν αποτέλεσµα αυξηµένης παραγωγικότητας, αλλά οφείλετο σε εισροές κεφαλαίων κοινοτικής προέλευσης εις βάρος των πλουσίων χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά.

Ετσι µπορεί κάποιος να ερµηνεύσει τη σηµερινή αντίδραση των πολιτών της Γερµανίας κυρίως, αλλά και άλλων βορειοευρωπαϊκών χωρών, στην απαίτηση υποστήριξης των ελληνικών προβληµάτων. Ισως είναι λογική η αντίδραση των λαών αυτών, αν την αναλύσει κανείς υπό «στατικούς όρους» και δεν λάβει υπόψη του τα ιστορικά δεδοµένα που οδήγησαν την Ευρώπη στη σηµερινή της µορφή. Ποια θα ήταν στην πραγµατικότητα η σηµερινή Ευρώπη εάν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε καταρρεύσει νωρίτερα ή αν οι οθωµανικές ορδές δεν είχαν σταµατήσει στη Βιέννη ή αν ακόµα, πιο κοντά στις σηµερινές συνθήκες, ο ελληνικός λαός δεν είχε προβάλει σθεναρή αντίσταση στο ναζιστικό καθεστώς;

Ο ελληνικός λαός δεν επαιτεί, απαιτεί. Και επειδή όπως προσφυώς έλεγε ένας φωτισµένος λόγιος «εάν το παρόν δεν σέβεται το παρελθόν, δεν έχει µέλλον» – και µε τις όποιες παραφράσεις – θα πρέπει ο Πρωθυπουργός µας να το τονίσει σε υψηλότερους τόνους µε την υπερηφάνεια και καθαρότητα που εκφράζει ο ορθός ελληνικός λόγος.

Επειδή όµως, όπως είναι γνωστό, οι αγορές και τα εθνικά συµφέροντα δεν έχουν συναίσθηµα, για τον λόγο αυτό θα πρέπει να προχωρήσουµε µε πλήρη συνείδηση των καταστάσεων και προβληµάτων τόσο οικονοµικών όσο και πολιτικών, που και πολλές άλλες οικονοµίες της ευρωζώνης αντιµετωπίζουν, µε κοινοβουλευτική και λαϊκή συναίνεση, µε πίστη και πειθαρχία για την προστασία των συµφερόντων του έλληνα πολίτη και του έθνους ολόκληρου, συντασσόµενοι ολόψυχα πίσω από την εκλεγµένη ελληνική κυβέρνηση µε τρόπο που να αποδεικνύει την αποτελεσµατικότητα και ταχύτητα εφαρµογής των µέτρων που θα οδηγήσουν σε µείωση της σπατάλης και των εν γένει δαπανών του Δηµοσίου µε ταυτόχρονη άνοδο των εσόδων του κράτους. Ταυτόχρονα θα πρέπει να οριστικοποιηθεί το πλαίσιο της αναπτυξιακής πολιτικής που θα οδηγήσει σε προσέλκυση ξένων επενδύσεων, τη δηµιουργία νέων θέσεων εργασίας και την αύξηση των εξαγωγών. Μια τέτοια εξέλιξη είναι πέρα από βέβαιο ότι θα γίνει αποδεκτή από τις διεθνείς αγορές, οι οποίες και θα αρχίσουν να επιστρέφουν επενδύοντας σε ελληνικά οµόλογα και τίτλους.

Η προσπάθεια αυτή πρέπει να υποβοηθηθεί από τα ΜΜΕ και τους λοιπούς διαµορφωτές της κοινής γνώµης.

Είναι δυστύχηµα που το ελληνικό πρόβληµα συµπίπτει µε µία κακή διεθνή οικονοµική συγκυρία αλλά, όπως και παραπάνω υποστήριξα, οι Ελληνες ξέρουµε και µπορούµε να αποδίδουµε καλύτερα υπό συνθήκες έντασης και πίεσης. Αλλη λύση δεν υπάρχει και γι’ αυτό θα πρέπει να σηµάνει αµέσως εθνικός συναγερµός.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Πρέπει να οριστικοποιηθεί το πλαί σιο της αναπτυξιακής πολιτικής για προσέλκυση ξένων επενδύσεων και δηµιουργία νέων θέσων εργασίας

Ο Κωνσταντίνος Β. Καρατζάς είναι οικονοµολόγος – τραπεζίτης.