[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κάν” το όπως ο Μπέργκµαν

Αν ξανακούσω κοινωνικά ευαίσθητες και λοιπές «σατιρικές» εκποµπές να σαλπίζουν πάλης ξεκίνηµα, σας το λέω ειλικρινά, θα βάλω τα κλάµατα. Επεσα στα πόδια του ταξιτζή κι αυτός το κατάλαβε και γύρισε το κουµπί αλλού. Χίλιες φορές καλύτερα οι αναλύσεις για το Final four παρά η γεµάτη σκρατς, play list της µεταπολίτευσης.

Κι έλεγα ότι αυτό το πανηγύρι της πιο βάρβαρης _ και καλά πολιτικοποιηµένης _ ηµιµάθειας θα τελείωνε µαζί µε τη γενιά µας και ότι ο Ελύτης θα έπαυε πια να παίζεται στα σκυλάδικα καπάκι µε το «Δεν µε χωράει το κρεβάτι µου γιατί µου λείπει η αγάπη µου». Αµ δε.

Μέρες που ζούµε, εγγαστρίµυθοι του λαϊκισµού ποντάρουν ξανά στο ίδιο πονεµένο σάουντρακ. Οµως εγώ, παλιοί µου σύντροφοι, µε τρεις νεκρούς στο ενεργητικό της Δηµοκρατίας µας, προτιµώ χίλιες φορές να σπάσω το κεφάλι µου µέχρι να καταλάβω πώς ο Ινγκµαρ Μπέργκµαν έφερε βόλτα τη συνείδησή του όταν η είδηση της δολοφονίας του Ούλοφ Πάλµε τον πέτυχε στην πρόβα τζενεράλε για το «Ονειρόδραµα» του Στρίντµπεργκ: «Ηταν αδύνατον να αρχίσει η δουλειά. Συζητούσαµε αβέβαια και θαλασσωµένοι, προσπαθούσαµε να φτάσουµε ο ένας στις µύχιες σκέψεις του άλλου, κάποιος έκλαιγε. Το επάγγελµά µας γίνεται παράξενο όταν η πραγµατικότητα εισβάλλει και κατακρεουργεί τα απατηλά µας παιχνίδια.

Ας ξεχάσουµε το «Ονειρόδραµα» µια για πάντα. Δεν µπορείς να παίζεις ένα έργο στο οποίο κάποιος γυροφέρνει και κηρύσσει ότι «δεν είναι εύκολο να είσαι άνθρωπος». Ενα αφόρητα µπαγιάτικο προϊόν Τέχνης, όµορφο αλλά απόµακρο, ίσως νεκρό».