«Ο Φιντέλ με έχει διαγράψει για πάντα από τη μνήμη του»

Η μόνη οικογενειακή φωτογραφία που λείπει από το σαλόνι της Χουανίτα Κάστρο, στο σπίτι της στο Μαϊάμι, είναι του Φιντέλ. Η αδελφή του ηγέτη της κουβανέζικης επανάστασης σπάει για πρώτη φορά τη σιωπή της έπειτα από 40 χρόνια, μιλώντας στο γαλλικό περιοδικό «L΄ Εxpress» για τα παιδικά της χρόνια με τον Φιντέλ, την αυταρχικότητα του Τσε Γκεβάρα, τις απειλές που δέχθηκε από τον αδελφό της Ραούλ για την «αντεπαναστατική δράση της», τη φυγή της στο Μεξικό και την εξορία της στις ΗΠΑ, τις συστάσεις της CΙΑ να σταματήσει τις δημόσιες καταγγελίες της κατά του καθεστώτος. «Με τον Φιντέλ», λέει, «δεν έχουμε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα από το 1963. Με έχει διαγράψει για πάντα από τη μνήμη του».

«Δεν συμπάθησα τον Τσε Γκεβάρα»
Ο ΦΙΝΤΕΛ
«Οποιος διαφωνεί με τις ιδέες του ή τα σχέδιά του γίνεται ορκισμένος εχθρός του. Αντίθετα από τον Ραούλ, ως παιδί ο Φιντέλ ήταν μοναχικός, επικεντρωμένος στον εαυτό του, εσωστρεφής. Δεν είχε την παραμικρή αίσθηση του χιούμορ σε σημείο που δυσκολεύομαι να τον θυμηθώ να γελάει. Ηταν επίσης πολύ εγωιστής. Μια μέρα, όταν ήταν φοιτητής, ο πατέρας μας του αγόρασε ένα αυτοκίνητο. Αντί να μοιραστεί τη χαρά του μαζί μας, μας απαγόρευσε να πλησιάσουμε το αυτοκίνητο. Κανένας δεν έπρεπε να το αγγίξει. Κανένας. Ούτε καν ο αδελφός μας Ραμόν που τον είχε μάθει να οδηγεί».

ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ
«Μια μέρα ο Φιντέλ ανακοίνωσε στην πρώτη γυναίκα του, την οποία είχε παντρευτεί το 1948, ότι θα μετακόμιζαν στο Παρίσι. Ο σκοπός του; Ηθελε να σπουδάσει στη Σορβόννη. Η Μίρτα τρελάθηκε από τη χαρά της. Αλλά ο Φιντέλ άλλαξε γνώμη: «Η μοίρα μου είναι να κάνω πολιτική στην Κούβα». Η Μίρτα άρχισε να κλαίει. Τότε, εκείνος βγήκε εκτός εαυτού. Αρπαξε δύο φωτιστικά και τα πέταξε με όλη τη δύναμή του στο πάτωμα κάνοντάς τα χίλια κομμάτια».

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
«Οταν ο Φιντέλ έμπαινε θριαμβευτικά στην Αβάνα, στις 8 Ιανουαρίου 1959, ήταν κάτι παραπάνω από αδελφός μου: ήταν ο ήρωάς μου. Υποστήριζα την επανάσταση. Κατάλαβα όμως γρήγορα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι περιουσίες των μικροϊδιοκτητών άρχισαν να δημεύονται χωρίς λόγο. Τα θύματα ήταν στην πλειονότητά τους έντιμοι άνθρωποι που είχαν υποστηρίξει την επανάσταση. Μέρα με τη μέρα, οι αυθαίρετες συλλήψεις και οι συνοπτικές εκτελέσεις πολλαπλασιάζονταν. Δεν μπορούσα να το πιστέψω». Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ
«Τον συνάντησα για πρώτη φορά όταν ήταν διευθυντής των φυλακών της Καμπάνα στην Αβάνα, ελπίζοντας ότι θα μεσολαβούσε για κάποιους κρατουμένους. Ημουν περίεργη να γνωρίσω τον ένδοξο αργεντινό επαναστάτη. Είχε έρθει στην Αβάνα σαν ρωμαίος αυτοκράτορας. Με υποδέχθηκε με φοβερή αλαζονεία. Πριν ακόμη ανοίξω το στόμα μου και χωρίς καν να με χαιρετήσει, μου είπε γεμάτος υπεροψία: «Ελπίζω ότι δεν ήρθατε εδώ για να υπερασπιστείτε αυτά τα σκουλήκια!». Ηταν ένας από τους πιο αντιπαθητικούς και επηρμένους ανθρώπους που συνάντησα στη ζωή μου. Οσοι τον είχαν γνωρίσει ξέρουν για τι μιλάω».

Η ΦΥΓΗ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΤΟ 1964
«Μια μέρα ο Ραούλ, υπουργός Αμυνας τότε, ήρθε στο σπίτι μου με έναν τεράστιο φάκελο. Περιείχε έγγραφα για την αντεπαναστατική δράση μου που είχε συγκεντρώσει η G-2, η υπηρεσία πληροφοριών. «Προτιμώ να μην ανοίξω τον φάκελο. Αλλά εάν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε η στάση μας θα αλλάξει», μου είπε ο Ραούλ. Του πρότεινα να πάω για λίγο στο Μεξικό, στην αδελφή μας Ενμα, για να ξεκουραστώ». Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ CΙΑ
«Στο Μεξικό έριξα τη βόμβα: κατήγγειλα το αληθινό πρόσωπο της επανάστασης. Συνέχισα την εκστρατεία σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ωσπου μια μέρα, το 1969, ήρθαν στο σπίτι μου στο Μαϊάμι πράκτορες της CΙΑ και μου ζήτησαν να σταματήσω. Υποθέτω ότι αυτό έγινε επειδή ο Νίξον ήθελε να ευχαριστήσει τον Μπρέζνιεφ».

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
«Η επανάσταση είναι μια καταστροφή. Ο Φιντέλ και ο Ραούλ δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα. Η κατάσταση σήμερα είναι χειρότερη σε σχέση με το 1959. Η επανάσταση πρόδωσε τα δημοκρατικά ιδεώδη της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης για τα οποία είχαν παλέψει οι Κουβανοί. Εκανα αυτό που πίστευα χωρίς να πουλήσω την ψυχή μου για μια χούφτα δολάρια».