[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Σχέδιο… «βλέποντας και κάνοντας»

ΕΔΩ ΠΟΥ έφτασαν τα πράγµατα ελάχιστη σηµασία έχει εάν το ΔΝΤ ή η Ε.Ε. έθεσαν στο τραπέζι θέµα κατάργησης του 14ου και 13ου µισθού στον ιδιωτικό τοµέα ή εάν η κυβέρνηση έκανε επικοινωνιακό παιχνίδι γύρω από το συγκεκριµένο ζήτηµα, για να φανεί ότι δεν λύγισε στις επιταγές της τρόικας. Τα µέτρα που αποφασίστηκαν άλλωστε για τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τοµέα µπορεί να αποδειχθούν πολύ πιο επώδυνα από την περικοπή του ετήσιου εισοδήµατος.

Ετσι όπως ήρθαν τα πράγµατα, όµως, έχει τεράστια σηµασία να απαντηθούν ερωτήµατα που ταλανίζουν τον κοινό νου: Γιατί η κυβέρνηση δέκα µόλις ηµέρες πριν από τη λήψη του τελευταίου πακέτου διαβεβαίωνε ότι για το 2010 δεν πρόκειται να ληφθούν νέα δηµοσιονοµικά µέτρα; Γιατί η κυβέρνηση έπειτα από την επίσκεψη Παπακωνσταντίνου στην Ουάσιγκτον διαβεβαίωνε ότι το ΔΝΤ είναι πλήρως ενηµερωµένο για την κατάσταση και θεωρεί ότι επαρκούν τα µέτρα του ΠΣΑ και το έκτακτο πακέτο του περασµένου Μαρτίου; Γιατί από την αρχή δεν ελήφθησαν αυστηρά µέτρα ούτως ώστε οι κυβερνώντες να µην υποχρεώνονται κάθε τρεις και λίγο να ανακοινώνουν µε σκυµµένο το κεφάλι νέες δρακόντειες ρυθµίσεις;

Προφανώς τα ερωτήµατα είναι ρητορικά. Οπως προφανής είναι και η απάντηση ότι κανείς δεν µπορούσε να προβλέψει τις αντιδράσεις των αγορών και την εκτόξευση των spreads στα ύψη. Οµως µια κυβέρνηση δεν καλείται να αντιµετωπίσει τα προφανή. Τους τελευταίους µήνες δηµιουργήθηκε η εντύπωση πως δεν υπήρχε σχέδιο. Πως το σχέδιο δεν υπερέβαινε την αντίληψη τού “βλέποντας και κάνοντας”. Και επίσης ότι κάποιοι είτε δίσταζαν να αντιµετωπίσουν κατάµατα την αλήθεια, είτε δεν είχαν τρόπο να την εκστοµίσουν. Το απόγευµα της Κυριακής το ραδιόφωνο έπαιζε το πολυτραγουδισµένο «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ µεγάλο πράγµα». Λίγες ώρες πριν στο Υπουργικό Συµβούλιο ο Πρωθυπουργός είχε µιλήσει για την αναγκαιότητα σωτηρίας της χώρας. Είναι προφανές ότι και ο Παπανδρέου θυσίασε κάτι: τη σωτηρία της ψυχής του ίδιου και του Κινήµατος που άρχει έναντι της σωτηρίας της χώρας. Και αυτό πρέπει να του πιστωθεί. Η µεγαλύτερη ήττα, ωστόσο, θα είναι να σωθεί η Ελλάδα και να χάσει την ψυχή του ο Ελληνας. Αυτή θα είναι πραγµατική χρεοκοπία.