[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Από το «Sex and the city» στο «Οσα παίρνει ο άνεµος»

Να δεχτώ ότι η µοβ γραβάτα ήταν µέρος του σκηνικού. Ο επιχείλιος έρπης όµως του Πρωθυπουργού; Ετσι όπως τον κοίταζα χθες το µεσηµέρι, είδα να φουντώνουν µεµιάς όλα τα ψυχοσωµατικά µου και να συντονίζονται µε την τηλεοπτική εικόνα.

Ααα δεν θα την αντέξω αυτήν τη συνενοχή. Χίλιες φορές πιο πρακτικό να ελέγξω τις καβάτζες µου σε βασικά εφόδια, λοιπόν έχουµε και λέµε: Στοίβες βιβλία αδιάβαστα, πύργοι από DVD σε αναµονή και δεκάδες CD στα σελοφάν τους.

Τι θέλει µια γυναίκα για να είναι ευχαριστηµένη; Σκληρότερη διαπραγµατεύτρια από την ντουλάπα δεν γνώρισα, εκτός ίσως από την παπουτσοθήκη. Τα αραδιάζω, τα µετράω και καταλήγω αβίαστα ότι µαζί θα βαδίσουµε ώς το τέλος αυτής της ειδικής διαδροµής.

Το φάσµα των γυναικών της γνωστής διαφήµισης που ξεσκίζουν τα µάγουλά τους στη θέα µιας walking closet γεµάτης γόβες τύπου Κάρι Μπράτσο µού φαίνεται τώρα απείρως πιο αηδιαστικό. «Εδώ σας θέλω σαρανταποδαρούσες µου» λέω ενώ αρχίζω να κοιτάζω µε νόηµα τις κουρτίνες του σαλονιού.

Από τα παιδικά µου διαβάσµατα το πιο µαγικό ήταν εκεί όπου η Σκαρλετ Ο’Χάρα, µε µια εντυπωσιακή κίνηση αυτοσυντήρησης, κατεβάζει τις πράσινες βελούδινες κουρτίνες της και τις µετατρέπει σε ένα ωραιότατο παλτουδάκι. Μετά θυµάµαι την επινοητικότητα της ανήλικης βιοµηχανικής εργάτριας στο «Με οικογένεια», εκεί που ψάρευε στο ποτάµι και σερβίρισε σε µια πιατέλα από µπανανόφυλλο γαρνιρισµένη µε χαµοµήλια και πρασινάδες του φράχτη.

Τι βλακεία κι αυτή να πετάξω τα παιδικά µου βιβλία πριν να µεγαλώσω;