ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ «Εθνάρχης»

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Γιώτης, Τζαρτζάνου 15, Λάρισα, γράφει: «Βρισκόμαστε στο 1955, το κόμμα που κυβερνά είναι ο Ελληνικός Συναγερμός με πρωθυπουργό τον Παπάγο και με δύο αντιπροέδρους, τον Κανελλόπουλο και τον Στεφανόπουλο. Ολοι περίμεναν ότι ένας από τους δύο θα διαδέχονταν στην πρωθυπουργία τον βαριά ασθενή Παπάγο μετά τον θάνατό του. Ομως τα Ανάκτορα πρότειναν για πρωθυπουργό τον Καραμανλή που ήταν υπουργός Δημοσίων Εργων, παρακάμπτοντας τους παραπάνω αντιπροέδρους. Στις εθνικές εκλογές που έγιναν το 1956 ο Καραμανλής επανιδρύει το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού σε νέο, με το όνομα Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση (ΕΡΕ), εξασφαλίζοντας κοινοβουλευτική πλειοψηφία, παρά το γεγονός ότι η ΕΡΕ, σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, είχε έρθει δεύτερο κόμμα (ΕΡΕ 47,38%, Δημοκρατική Ενωση 48,15%), εφαρμόζοντας το λεγόμενο “τριφασικό” εκλογικό σύστημα. Το περίεργο αυτό εκλογικό σύστημα προέβλεπε πλειοψηφικό και ενισχυμένη αναλογική στις περιφέρειες όπου υπερτερούσε η ΕΡΕ και απλή αναλογική στις υπόλοιπες!

Με το ίδιο εκλογικό σύστημα η ΕΡΕ εξασφάλισε την πλειοψηφία και στις επόμενες και μεθεπόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, το 1958 και το 1961. Οι εκλογές του 1961 είναι αυτές που σημάδεψαν αρνητικά τόσο τον ίδιο τον Καραμανλή όσο και την παράταξή του με τις ωμές επεμβάσεις του Στρατού, της Χωροφυλακής, των παρακρατικών οργανώσεων, δικαίως δε χαρακτηρίστηκαν ως εκλογές “βίας και νοθείας” από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τότε ο αρχηγός της Ενωσης Κέντρου, ο Γ. Παπανδρέου, με αυτή την αφορμή κήρυξε τον Ανένδοτο Αγώνα. Υπό το βάρος των αυταπόδεικτων καταγγελιών, σε συνδυασμό με τη δολοφονία από το παρακράτος της Δεξιάς του ανεξάρτητου βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη, ο Καραμανλής έφυγε στο Παρίσι με ψεύτικο διαβατήριο στο όνομα Τριανταφυλλίδης.

Φθάνουμε στη μεταπολίτευση, 1974. Στ΄ αλήθεια, ποια πολιτική προσωπικότητα και από ποιον πολιτικό χώρο θα έπρεπε να ηγηθεί της προσωρινής κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας; Ο Καραμανλής που ήταν ο ηττημένος ή η Ενωση Κέντρου που ήταν η τελευταία αιρετή κυβέρνηση με ποσοστό 52,73%;

Συνέπεια όλων των παραπάνω ανώμαλων καταστάσεων ήταν το γέννημα της Αποστασίας, της επτάχρονης τυραννίας, της ουσιαστικής διχοτόμησης της Κύπρου που έφεραν πίσω τη χώρα δεκαετίες ολόκληρες. Ετσι εξηγούνται τα “αλισβερίσια” μεταξύ ΗΠΑ, Ανακτόρων, ΕΡΕ, Αποστατών. Η συντηρητική παράταξη θέλει να αποκαλεί τον Καραμανλή “Εθνάρχη”. Δικαίωμά της, αλλά δικαίωμα του υπόλοιπου ελληνικού λαού είναι να απορρίπτει ασυζητητί τον τίτλο αυτόν.

Ο Καραμανλής επί δικτατορίας Μεταξά δεν φυλακίζεται, δεν εκτοπίζεται. Στον πόλεμο του ΄40 δεν λαμβάνει μέρος “εξαιτίας συμπτωμάτων βαρηκοΐας”, στην Εθνική Αντίσταση δεν έλαβε μέρος γιατί κανένα κίνημα της περιόδου εκείνης δεν εξέφραζε τις δικές του ιδέες και πεποιθήσεις. Ομως για να ονομαστεί κανείς εθνάρχης θα πρέπει να δώσει δείγματα γραφής μεγάλου πολιτικού άνδρα, για παράδειγμα να απελευθερώσει υπόδουλους ομοεθνείς, να επεκτείνει τα σύνορα της χώρας, να συμφιλιώσει τον λαό έπειτα από μια δύσκολη περίοδο εμφυλίου πολέμου, πράγμα που ο Καραμανλής όχι μόνο δεν το έπραξε, τουναντίον κυνήγησε τους πολιτικούς του αντιπάλους».