Δεν είναι μόνο οι πινακίδες

Απομακρύνονται, επιτέλους, οι διαφημιστικές πινακίδες από τις άκρες των δρόμων. Καιρός ήταν, αφού ευθύνονται για πολλούς τραυματισμούς και θανάτους συμπολιτών μας, οι οποίοι είχαν την ατυχία να χτυπήσουν πάνω τους με το αυτοκίνητο ή με τη μοτοσυκλέτα τους. Ελπίζω το ξήλωμά τους να συνεχιστεί παντού, όπου κρίνεται αναγκαίο για λόγους οδικής ασφάλειας και να μην εξελιχθεί σε ακόμη ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα με σύντομη ημερομηνία λήξης, όπως μας έχει συνηθίσει δυστυχώς εδώ και δεκαετίες το ελληνικό κράτος. Βρήκαν λοιπόν ανταπόκριση- έστω καθυστερημένα- οι διαμαρτυρίες αρκετών οργανώσεων και μεμονωμένων πολιτών ενάντια σε αυτή την αυθαιρεσία, ενώ οφείλουμε να τονίσουμε ότι σημαντική συμβολή στην επιτυχία είχε ο συνάδελφος και πρώην βουλευτής Αρης Σταθάκης. Δεν διατυπώνω τυχαία τις επιφυλάξεις μου, αφού το ίδιο το κράτος παρανομεί ακόμη περισσότερο από τις διαφημιστικές εταιρείες, όσον αφορά τους στύλους και τις πινακίδες που τοποθετεί πάνω στα πεζοδρόμια και δίπλα στο οδόστρωμα. Τα παραδείγματα είναι άπειρα και η τεράστια ποικιλία τους περιλαμβάνει τα πάντα… όλα, όπως θα έλεγε και γνωστός προπονητής ποδοσφαίρου. Το κακό ξεκινά πάντα από τον αρχικό σχεδιασμό των δρόμων, ο οποίος σταματά στα όρια του οδοστρώματος και από εκεί και μετά επικρατεί το απόλυτο χάος. Ετσι, τοποθετούνται ακριβώς δίπλα στο οδόστρωμα διάφοροι στύλοι, π.χ. για τον φωτισμό του δρόμου ή για άλλες ανάγκες χωρίς να τηρούνται ούτε κατ΄ ελάχιστον οι προδιαγραφές ασφαλείας. Θυμάστε τις βυθιζόμενες μπάρες στο κέντρο της Αθήνας- αλήθεια, πού πέταξαν τα χρήματα για την κατασκευή τους-, οι οποίες προκαλούσαν μόνο ατυχήματα και θυμηδία; Μήπως είναι ακίνδυνα τα καγκελάκια, τα οποία μπορεί να μετατραπούν σε αιχμηρές λόγχες με δραματικές συνέπειες, ιδίως για τους δικυκλιστές; Ευτυχώς, σε κάποιους δρόμους άρχισαν να αφαιρούνται. Θέλετε να αναφέρω και άλλα παραδείγματα; Οι στάσεις των λεωφορείων και των τρόλεϊ με τα στέγαστρα και τα φαρδιά κολονάκια, οι οποίες τοποθετούνται συχνά πυκνά σε στενά πεζοδρόμια και φράζουν τον δρόμο στους πεζούς αναγκάζοντάς τους να κατεβαίνουν στην άσφαλτο, είναι λιγότερο επικίνδυνες από τις διαφημιστικές πινακίδες επειδή ανήκουν σε κρατικές επιχειρήσεις; Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης η συντήρηση. Μια διαλυμένη μπαριέρα μπορεί να λειτουργήσει σαν γκιλοτίνα και σίγουρα προκαλεί μεγαλύτερο τρόμο από μια διαφημιστική πινακίδα. Και όμως, η διαδικασία αντικατάστασης γίνεται συνήθως με ρυθμούς χελώνας εξαιτίας της γραφειοκρατίας. Θα ζητούσα, λοιπόν, όλοι οι αρμόδιοι φορείς και οι δήμοι να διενεργήσουν αυτοψίες στους δρόμους και τα πεζοδρόμια και να εντοπίσουν οτιδήποτε επικίνδυνο «φυτρώνει» εκεί, είτε τοποθετήθηκε από ιδιώτες είτε από κάποια υπηρεσία του κράτους. Σε τελική ανάλυση, κανέναν δεν ενδιαφέρει αν η πινακίδα πάνω στην οποία έπεσε με το αυτοκίνητό του και τραυματίστηκε είναι ιδιωτική ή δημοτική.