ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περηφάνια!

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Π. Χ. Καραγεώργος, Αγίου Φανουρίου 32, Αθήνα, γράφει:

«Αγαπητέ, Κύριε Παπαδόπουλε, Ζώντας αυτό το μπάχαλο των ημερών της αποδόμησης και της κατάπτωσης, αισθάνομαι υποχρεωμένος να μαρτυρήσω κάτι που έζησα τον Γενάρη του 2008 στη Θεσσαλονίκη.

Είχα ανέβει για ένα Σαββατοκύριακο και το απόγευμα του Σαββάτου πήρα ταξί για να πάω στην Καλαμαριά να συναντήσω έναν πολύτιμο φίλο. Ηταν ήδη νύχτα και σε κάποιο σημείο της διαδρομής το ταξί σταμάτησε για να πάρει ακόμη έναν επιβάτη. Ηταν μεσήλικας, εργατικός άνθρωπος. Κατά παλιά συνήθεια, είχε περάσει από κάποιο καπηλειό για ένα δυο ποτήρια κρασί, κέρασμα για τον βδομαδιάτικο κάματο. Ηταν εύθυμος.

Φάνηκε πως ήταν απ΄ αυτούς που εμείς οι κατωτικοί τούς προσάψαμε το “Ρωσοπόντιος”. Ο προορισμός του ήταν πέρα από την Καλαμαριά. Κάποια στιγμή, ο οδηγός τον ρώτησε μισοαστεία- μισοσοβαρά: “Εχεις λεφτά να με πληρώσεις ή θα έχουμε φασαρίες;”. Και τότε ο χαμηλόφωνος “Ρωσοπόντιος” εκ βαθέων έκραξε: “Εγώ; Ρωμαίος είμαι!..”. Ερίγησα!.. Επάγωσα!.. “Εγώ; Ρωμαίος είμαι!” Πώς να αποδώσω την οργισμένη περηφάνια που εξέπεμψε αυτός ο ταπεινός, βασανισμένος, καταδιωγμένος, τρεις- τέσσερις γενιές πρόσφυγας, μα βαθιά ριζωμένος στη Ρωμιοσύνη του Ελληνας;

Πώς να τον παραβάλω με όλους αυτούς τους ξεφτιλισμένους ζήτουλες, που ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του, τυφλός τα τ΄ ώτα τον τε νουν, τα τ΄ όμματα, μπροστά στην καταιγίδα που έρχεται και που οι χαμαιλέοντες της πολιτικής την έκρυβαν για να μην κακοκαρδίσουν τα “κουκιά” που χορεύουν αμέριμνα… “ες αύριον τα σπουδαία, Αρτεμίδωρε…”!

Πώς να τον παραβάλω με όλους αυτούς τους “σημαντικούς φραγκόπουλους” που ψάχνουν να βρουν “… πόθεν προέκυψε η ελληνικότητα των Νεοελλήνων και πότε”;

Πού, πότε και από ποιους ο περιπλανώμενος γενιές και γενιές συνεπιβάτης του απόβραδου της Θεσσαλονίκης έμαθε ότι είναι Ρωμιός και ότι τούτο μόνο είναι εγγύηση φερεγγυότητας και απόθεμα κύρους;

Ταλαίπωρε Λαέ… τι εποίησας και τι ανταπέδωκάν σοι…».

Μια παρατήρηση: Γράφετε τόσο ωραία, αλλά το κείμενό σας δυσκολεύομαι να το διαβάσω, γιατί είναι σε σμίκρυνση. Φοβάμαι ότι θα δυσκολευθούν να το διαβάσουν και στη φωτοσύνθεση. Παρακαλώ θερμά, πιο ευανάγνωστα κείμενα. Γιατί περνάνε και τα χρόνια και η όρασή μου όσο να ΄ναι… καταλαβαίνετε…