Ροκάρουν στην Καμπούλ ξορκίζοντας τον φόβο

Ζουν στην Καμπούλ, προέρχονται από τρεις διαφορετικές εθνότητες και γράφουν τα τραγούδια τους σε ένα στούντιο της αφγανικής πρωτεύουσας. Το πρώτο ροκ συγκρότημα του Αφγανιστάν είναι αποφασισμένο να ροκάρει κόντρα σε μια κοινωνία που βλέπει με καχυποψία ό,τι δεν ανήκει στις παραδόσεις της.

Η φήμη τους προς το παρόν περιορίζεται στον πιο εμπορικό δρόμο της Καμπούλ. Εκεί, ανάμεσα σε μια μπουτίκ δυτικών ρούχων και ένα κατάστημα που πουλάει κινητά τηλέφωνα, έχουν στήσει το στούντιό τους. Κάποιοι ηλικιωμένοι με τουρμπάνι και μακριά γκρίζα γενειάδα τούς παρατηρούν καθώς κατεβαίνουν από ένα αυτοκίνητο από όπου ακούγονται ινδικά ροκ τραγούδια. Οι τρεις νεαροί χαιρετούν με σεβασμό τους ηλικιωμένους κι εκείνοι ανταποδίδουν τον χαιρετισμό. Αλλά οι σχέσεις της καλής γειτονίας κρέμονται από μια κλωστή. Κι αυτό γιατί ο τραγουδιστής Σουλεϊμάν Καρντάς, ο μπασίστας Σιντίκ Αχμάντ και ο ντράμερ Μουτγιαμπάλ Χαμπίμπι ετοιμάζονται να προσφέρουν στους συνομηλίκους τους ροκ μελωδίες. Το όνειρό τους, όμως, είναι σχεδόν αδύνατο να μη βρει απέναντι την αντίδραση μιας κοινωνίας που δηλώνει πιστή στις παραδόσεις της.

Για τον απεσταλμένο της εφημερίδας «Le Figaro», αυτό δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Οι τρεις νέοι του συγκροτήματος Κabul Dreams είναι αποφασισμένοι να βάλουν το λιθαράκι τους στον εκσυγχρονισμό του Αφγανιστάν, μιας χώρας που βλέπει με καχυποψία οποιαδήποτε ξένη επιρροή. Οι αιματηρές συγκρούσεις τη δεκαετία του 1990 ανάγκασαν τους τρεις μουσικούς και τις οικογένειές τους να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς για το Πακιστάν, το Ιράν και το Ουζμπεκιστάν. Στην εξορία λάτρεψαν τη ροκ. «Στην αρχή άκουγα Guns Ν΄ Roses και Ρearl Jam. Μετά ανακάλυψα τους Βeatles, τους Radiohead και τους Οasis. Έπαθα σοκ. Και αποφάσισα να μάθω μπάσο», διηγείται στη γαλλική εφημερίδα ο Σιντίκ Αχμάντ.

Στα τέλη του 1990, οι Ταλιμπάν επέβαλαν τον φονταμενταλιστικό θρησκευτικό τους νόμο στην Καμπούλ, υποχρεώνοντας τις γυναίκες να φοράνε μπούρκα, αποκλείοντας τα κορίτσια από τα σχολεία, απαγορεύοντας τη μουσική. Την περίοδο εκείνη οι τρεις νεαροί αφγανοί πρόσφυγες έκαναν τις πρώτες τους πρόβες. Το 2000, ο Σιντίκ συνάντησε έναν Αφγανό που ερχόταν από την Καμπούλ. «Μου είπε ότι έπρεπε να ξεχάσω τη μουσική εάν ήθελα να επιστρέψω μια μέρα στο Αφγανιστάν επειδή οι περιορισμοί των Ταλιμπάν γίνονταν όλο και πιο αυστηροί». Τελικά ο Σιντίκ επέστρεψε στον τόπο του το 2004 μαζί με τον αρχιτέκτονα πατέρα του, ο οποίος κλήθηκε για την ανοικοδόμηση της πρωτεύουσας. Ο Μουτγιαμπάλ ήταν ήδη στην Καμπούλ. Ο Σουλεϊμάν θα επέστρεφε τέσσερα χρόνια αργότερα.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ

Είναι σχεδόν αδύνατο να μη βρει απέναντι την αντίδραση μιας κοινωνίας που δηλώνει πιστή στις παραδόσεις της

LΙΝΚ:

http://kabuldreams.com/

Τραγουδούν για ειρήνη, αγάπη, φιλία

ΟΤΑΝ οι τρεις νέοι συναντήθηκαν, μοιράστηκαν το όνειρό τους: να φτιάξουν ένα ροκ συγκρότημα. Συμφώνησαν τα λόγια των τραγουδιών τους να μην αναφέρονται στις συγκρούσεις και τον πόλεμο του Αφγανιστάν, αλλά στην ειρήνη, την αγάπη, τη φιλία. Η πραγματοποίηση του ονείρου τους μόνο εύκολη δεν είναι. Το περασμένο φθινόπωρο αναγκάστηκαν να αναβάλουν μια σειρά από συναυλίες εξαιτίας της έντασης που δημιουργήθηκε στις προεδρικές εκλογές. «Κανένας δεν θέλει να διοργανώσει ροκ συναυλία. Φοβούνται τις επιθέσεις των Ταλιμπάν», λέει ο Σιντίκ.

Αλλά, ως γνήσιοι ρόκερ, εκείνοι θα επιμείνουν.