[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Δεν μπορούμε χωρίς βαρβάρους!

Οι λαοί χρειάζονται φίλους- κυρίως όμως χρειάζονται έναν εχθρό. Ο Έλληνες τον βρήκαν στο πρόσωπο της Άνγκελας Μέρκελ.

Η αγέλαστη καγκελάριος κατέστη μισητό πρόσωπο εσχάτως στην Αθήνα. Ίσως, γιατί σαν τους Ρωμαίους του Καβάφη, δεν μπορούμε χωρίς βαρβάρους! Από την απληστία των αγορών, η εθνική οργή μεταφέρθηκε στους Γερμανούς. Τους είπαμε ότι δεν θέλουμε λεφτά, αλλά μόνο υποστήριξη και το πήραν τις μετρητοίς. Έκαναν ότι δεν τό ΄πιασαν το υπονοούμενο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και άρχισαν να σχολιάζουν ότι «τον αλκοολικό τον βάζεις σε αποτοξίνωση, δεν του δίνεις να πιει κι άλλο». Και να φωνάζουν στα διεθνή μίντια: «όχι άλλη σοκολάτα στους διαβητικούς».

Ήταν θέμα χρόνου να μας γυρίσει το μάτι και ο Γιώργος Καρατζαφέρης να κάνει πρόβα για μέλλων εθνικός ηγέτης.

Σ΄ αυτές τις αναμετρήσεις ο καθείς προσέρχεται με τα όπλα του: πυροβολούμε το γερμανικό θηρίο με… τηλεόραση! Πατριωτικές ιαχές ακούστηκαν πρωί, μεσημέρι, βράδυ εναντίον της ανάλγητης Γερμανίδας. Μαζί με προτροπές όπως μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα. Και εκ νέου διεκδίκηση όσων μας οφείλονται από πολεμικές αποζημιώσεις και επανορθώσεις, μετά τον τελευταίο πόλεμο.

Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες η στάση της Γερμανίας στα δανειακά αδιέξοδα της Ελλάδας, αντιμετωπίστηκε σαν σύμπτωμα που μπορεί να φέρει υποθερμία στο ευρώ. Στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων η ίδια στάση αποτυπώθηκε κυρίως στο πεδίο των διμερών σχέσεων, σαν «κάζους μπέλι». Η αυτομαστίγωση των περασμένων εβδομάδων έδωσε τη θέση της στη θιγμένη εθνική υπερηφάνεια, που έγραψε από κανάλι σε κανάλι το νέο έπος. Πολίτες, πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης, είδαν την Άνγκελα Μέρκελ σαν «νταρτς» για να πετούν βελάκια.

Πολιτικές ερμηνείες σπανίως ακούστηκαν αυτήν την περίοδο για το τραυματικό θέμα της ελληνικής χρηματοδότησης. Περισσότερο αναπτύχθηκε μια ρητορική για λαϊκή κατανάλωση. Η καγκελάριος δεν αντιμετωπίστηκε σαν πολιτικός παίχτης σε μια παρτίδα που μπορεί και να μην έχει τέλος. Κρίθηκε σαν μια στρυφνή κυρία που εκνευρίζει ακόμη και με την εμφάνισή της. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια αμιγώς πολιτική υπόθεση μεταλλάσσεται σε θεατρικό νούμερο με ατάκες. Υπάρχει το προηγούμενο της Θάτσερ που ζητούσε να της επιστραφούν οι βρετανικές εισφορές στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Αναδρομικά η ελληνική αντίδραση κινήθηκε στο ύφος μιας ατάκας που αποδόθηκε στον Φρανσουά Μιτεράν εκείνη την περίοδο: «Η Μάργκαρετ δεν μου αρέσει- ούτε σαν γυναίκα, ούτε σαν άνδρας».