«Δώστε ένα γερό αριστερό χαστούκι»

«Ένα γερό χαστούκι στη Δεξιά ή, καλύτερα, μια γερή Αριστερά στη Δεξιά»: αυτό ζητεί για αύριο από τους Γάλλους ψηφοφόρους η νέα, προβαλλόμενη ως «αλληλέγγυη», Αριστερά- συμμαχία Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ευρώπης Οικολογίας και Μετώπου της Αριστεράς.
Τον θρίαμβο στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών η γαλλική Αριστερά τον έχει λίγο- πολύ εξασφαλισμένο. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα αποδειχθεί θρίαμβος με πήλινα πόδια, όπως εκείνος του 2004, ή με πόδια ικανά να αντέξουν την ανηφόρα ώς τις προεδρικές εκλογές του 2012. Στις περιφερειακές εκλογές του 2004, οι Σοσιαλιστές κέρδισαν τις 24 από τις 26 περιφέρειες της Γαλλίας, βάφοντας σχεδόν όλη τη χώρα πλην Κορσικής και Αλσατίας ροζ. Και λοιπόν; Τρία χρόνια αργότερα, στις προεδρικές εκλογές του 2007, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ ηττήθηκε από τον Νικολά Σαρκοζίαφού πρώτα είχε δεχθεί κάμποσες εσωκομματικές μαχαιριές. Ακολούθησε στους κόλπους των Σοσιαλιστών ένας ακόμα αδελφοκτόνος αγώνας, που κορυφώθηκε το 2008, με τη Μαρτίν Ομπρί να εκλέγεται στην κεφαλή πατώντας πάνω στη Ρουαγιάλ, που διακήρυττε τότε πως η νίκη της Ομπρί ήταν κάλπικη και απειλούσε να προσφύγει στα δικαστήρια.

Στο μέλλον. «Fast forward» στο 2010: Μπορεί η Γαλλία να αντιμετώπισε τους κλυδωνισμούς της οικονομικής κρίσης καλύτερα από πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ανεργία όμως ξεπέρασε πρόσφατα το 10% και η δημοτικότητα του Νικολά Σαρκοζί έχει πέσει στα τάρταρα. Στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών, λοιπόν, οι Σοσιαλιστές αναδείχθηκαν πρώτο κόμμα και η πράσινη Ευρώπη Οικολογία καθιερώθηκε ως τρίτη πολιτική δύναμη της Γαλλίαςσυνολικά το κεντροαριστερό μπλοκ απέσπασε το 51,5% των ψήφων. Την επομένη κιόλας, η «Μonde» μιλούσε για έναν «θριαμβευτικό κολοσσό αλλά με πήλινα πόδια». Δυο ημέρες αργότερα, η ίδια εφημερίδα είχε τίτλο: «Ενωμένη η Αριστερά σκέφτεται ήδη τις προεδρικές εκλογές». Τι μεσολάβησε; Αυτό που οι Γάλλοι αναλυτές αποκαλούν ήδη το «new deal» της γαλλικής Αριστεράς, η συμφωνία Σοσιαλιστών, Οικολόγων και Αριστερών να κατεβούν με κοινές λίστες σε 22 περιφέρειες της Γαλλίας καταλήγοντας εκ των προτέρων όχι μόνο στην κατανομή των πόστων στις μελλοντικές τοπικές κυβερνήσεις αλλά και στα προγράμματα που θα εφαρμόσουν από κοινού.

Η φωτογραφία. Την Πέμπτη το πρωί, η συμφωνία αυτή αποτυπώθηκε σε μια ωραία φωτογραφία: οι τρεις κυρίες της γαλλικής Αριστεράς, η Σοσιαλίστρια Μαρτίν Ομπρί, η Πράσινη Σεσίλ Ντιφλό και η Κομμουνίστρια Μαρί-Ζορζ Μπιφέ, μαζί, σε ένα κομψό καφέ του 11ου διαμερίσματος του Παρισιού, να γελούν σαν παλιές, καλές φίλες και να ζητούν από τους ψηφοφόρους να στείλουν αύριο «ένα πολύ δυνατό μήνυμα, ώστε να αλλάξει ο πρόεδρος της Γαλλίας πολιτική». «Αλληλέγγυη Αριστερά». Έτσι βάφτισε η Ομπρί τη νέα αυτή συμμαχία, «μια Αριστερά κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική, ανοιχτή στις ιδέες των άλλων, που ξέρει να αλληλοβοηθείται όποτε χρειάζεται». Οι Σοσιαλιστές δείχνουν να έχουν διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος, αφήνουν στην άκρη τις αλαζονείες, δηλώνουν πλέον πως έχουν «έναν προνομιούχο εταίρο, την Ευρώπη Οικολογία, και έναν ιστορικό εταίρο, το Μέτωπο της Αριστεράς», αναγνωρίζουν πως οι Οικολόγοι δεν είναι ένα επιφαινόμενο αλλά ένα κίνημα διαρκείας και ένας σύμμαχος χωρίς τον οποίο, όπως σημειώνει η «Μonde», «δεν έχουν καμία ελπίδα να κερδίσουν τις επόμενες προεδρικές εκλογές».

Κάποιες φωνές ζητούν ήδη να υπάρξει κοινός υποψήφιος της Αριστεράς το 2012. Οι τρεις κυρίες που ήπιαν μαζί καφέ την Πέμπτη, πάντως, κινήθηκαν στον άξονα σεμνότητα- αυτοσυγκράτηση- νηφαλιότητα. «Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας», αυτό ήταν το σύνθημα. «Τίποτα δεν έχει κριθεί», υπογράμμιζε χθες η Μαρτίν Ομπρί.

«Ούτε για το βράδυ της Κυριακής ούτε για τη συνέχεια».

Οι Σοσιαλιστές δείχνουν να έχουν διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος και αφήνουν στην άκρη τις αλαζονείες

«Πρέπει να παίξουν το ευρωπαϊκό χαρτί»

Αναντίρρητο θρίαμβο για τη γαλλική Αριστερά, παρά την αποχή ρεκόρ, θεωρεί ο Μπερνάρ Γκετά της «Λιμπερασιόν» τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των περιφερειακών εκλογών. «Αν έπρεπε να δώσουμε μια συμβουλή στη Δεξιά θα ήταν να επιλέξει σε δύο χρόνια έναν άλλον υποψήφιο», γράφει. Τι πρέπει να κάνει όμως η Αριστερά; Για τον Γάλλο αρθρογράφο, την επιστροφή της προαναγγέλλει η χρεοκοπία του φιλελευθερισμού. Όπως επισημαίνει όμως, η Αριστερά επιστρέφει στη Γαλλία όπως και αλλού, στις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Στην εξουσία, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τη χρηματοπιστωτική κρίση και την αποβιομηχάνιση που άφησαν κληρονομιά οι δεκαετίες του φιλελευθερισμού, τα έντονα κοινωνικά αιτήματα και τη γενική οπισθοχώρηση της Δύσης απέναντι σε νέες, ταχύτατα αναπτυσσόμενες τεχνολογικά, δυνάμεις. «Αν δεν θέλει να απογοητεύσει, να αποτύχει και να ανοίξει τον δρόμο σε μια ακροδεξιά που ενισχύεται- και όχι μόνο στη Γαλλία-, η Αριστερά θα πρέπει να επανιδρύσει το κράτος πρόνοιας και να παίξει το ευρωπαϊκό χαρτί», τονίζει ο Γκετά. Αλλά για να σώσει τη θεμελιώδη κατάκτηση της κοινωνικής προστασίας, επισημαίνει, θα πρέπει να την εξαρτήσει από τα εισοδήματα, να μη δίνει συνεπώς τις ίδιες επιστροφές ή τα ίδια κοινωνικά επιδόματα στους πιο εύπορους και τους πιο φτωχούς.