Γνώμη

Το Λιμάνι της (ποδοσφαιρικής) αγωνίας…
του , Μπάμπη Κουβαράκη

Διανύουμε τα τελευταία χιλιόμετρα του φετινού μαραθωνίου και άσχετα ποιος θα στεφθεί πρωταθλητής, η εικόνα που παρουσιάζει ο φετινός Ολυμπιακός χρήζει διερεύνησης. Η απόδοσή του μπορεί να είναι από καλή μέχρι απαράδεκτη και για να φτάσει στη νίκη, σου βγάζει την…

ψυχή, όπως χθες στο δεύτερο ημίχρονο με τον Ατρόμητο.

Ελάχιστες φορές έπεισε για τις δυνατότητές του και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εμφανίσεις με την Καβάλα (δύο φορές), τον ΠΑΣ Γιάννινα, τον Ηρακλή, τον Άρη, την ΑΕΚ, τον Εργοτέλη και τον ΠΑΟΚ.

Δυστυχώς, τα λάθη του περασμένου καλοκαιριού ήταν πολλά και κραυγαλέα, και άφησαν το στίγμα τους σε όλη τη φετινή αγωνιστική περίοδο.

Τα όσα έγιναν την περίοδο της προετοιμασίας φαίνονται σήμερα στο γήπεδο. Αν επαναληφθούν, θα πρόκειται για έγκλημα. Προπονητές τύπου Κετσπάγια και γυρολόγοι τύπου Ζίκο- όσο μεγάλος παίκτης κι αν υπήρξε – δεν αρμόζουν στην ιστορία και το προφίλ του Ολυμπιακού. O Σωκράτης Κόκκαλης, στα δεκαεπτά χρόνια παρουσίας του στο Λιμάνι, έχει προσφέρει πολλά, αλλά το τι θα κάνει από ΄δω και πέρα, είναι εκείνο που θα καθορίσει και τη συνέχεια των «ερυθρολεύκων». Οι αποφάσεις του θα κρίνουν και θα κριθούν. Απ΄ όλους. Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο, καθώς η φετινή χρονιά ήταν μάθημα για πολλούς.

Μαθητευόμενους και μη, αλλά ιδιαίτερα για τους πρώτους.

Ξέρουν αυτοί. Αυτό που είναι βέβαιο και δεν αμφισβητείται, έγκειται στο γεγονός ότι οι μεγάλες εκπλήξεις ήταν πάντα η αδυναμία του ηγέτη της ομάδας του Πειραιά και σ΄ αυτές πλέον ελπίζουν οι οπαδοί του. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…