[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στενογραφία

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;» Το ερώτημα είναι αμλετικό, είναι όμως και εντελώς πρακτικό και μου το έθεσε με τον πιο βάρβαρο τρόπο φίλος που πρόλαβε να συνταξιοδοτηθεί στην ώρα του. Είχε μάλιστα το θράσος να με επισκεφθεί στο γραφείο και να μου το πετάξει κατάμουτρα, ενώ πάλευα με ένα μισοτελειωμένο κείμενο από το πρωί.

Τον… ή δεν τον… κύριε πρόεδρε, σκέφτηκα, όταν μου απαρίθμησε τρία- τέσσερα βιβλία που προσπαθώ να διαβάσω απ΄ τ΄ ΑϊΓιαννιού και δεν βρίσκω το μυαλό και τον χρόνο. Φρεσκομπανιαρισμένος και με το μούτρο του τζάνερο ακούμπησε δίπλα από τον υπολογιστή μου την τσάντα με τα ρούχα του γυμναστηρίου και με χαστούκισε βάναυσα με το πλατύ χαμόγελο του. Λοιπόν, τι νέα…

Δεν μπήκα καν στον κόπο να τον εντυπωσιάσω με την πολυπραγμοσύνη μου γιατί η δική του ήταν μεγαλύτερη και σαφώς πιο ουσιαστική. Γιατί δεν έχω πάει ακόμη να δω την έκθεση του Τσαρούχη; Γιατί μου τηλεφωνεί η μάνα μου και την ξεπετάω στο δευτερόλεπτο; Γιατί έχω να δω την αναδεξιμιά μου από τότε που τη βάφτισα; Γιατί ο πνευματικός μου μεταβολισμός έχει πέσει κατηγορία και η συναισθηματική μου κατάσταση τραμπαλίζεται πάνω σε διαγραμμισμένες ιατρικές συνταγές; Γιατί στις γόνιμες μέρες μου συνεδρίαζε πάντοτε το ΚΥΣΕΑ; Γιατί αυτός έχει και τα δυο ημισφαίρια του εγκέφαλου του σε πλήρη λειτουργία κι εγώ, μετά συγχωρήσεως, δουλεύω μόνο με τον νότιο πόλο μου;