[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Όταν το κράτος δεν είναι εδώ

ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΜΕ… σεβαστείτε τον πολίτη! Η κραυγή απελπισίας απευθύνεται στο κράτος, όπως εκπροσωπείται από κάθε δημόσια υπηρεσία, ταγμένη εκ του ρόλου της να παρέχει σωστές υπηρεσίες στους πολίτες του τόπου. Έχει σημασία όμως η προέλευσή της. Η κραυγή αυτή δεν προέρχεται από οποιονδήποτε αδικημένο- πραγματικά ή καθ΄ υπερβολή- κάτοικο αυτής της χώρας. Βγαίνει από τα βάθη της ψυχής των διοικητικών δικαστών, του κλάδου των δικαστικών λειτουργών που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την κρατική αυθαιρεσία, με τη μανία (πολλές φορές) του Δημοσίου έναντι εκείνων που θεωρητικά υπηρετεί, με την εγκληματική αδιαφορία των κρατούντων. Στην κραυγή αυτήαν και δεν διατυπώθηκε φωναχτά – συνοψίζεται η ομιλία του προέδρου της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών Γ. Φαλτσέτου κατά την ετήσια γενική συνέλευση του σώματος. Όπου οι αριθμοί είχαν τον πρώτο λόγο. Με τις προσφυγές πολιτών κατά της διοίκησης να αυξάνονται θεαματικά από χρόνο σε χρόνο, με τις εκκρεμούσες υποθέσεις να μη λένε να μειωθούν και (αυτό κι αν είναι!) με τις νομικές υπηρεσίες του Δημοσίου να εξαντλούν όλα τα ένδικα μέσα σε περίπτωση δικαίωσης του πολίτη, με την ελπίδα να τον λειώσουν έστω και αργά. Λυπηθείτε κι εμάς, θα ήθελε να πει ο κ. Φαλτσέτος. Δεν το είπε. Πρότεινε όμως λύσεις για τη μείωση του όγκου των υποθέσεων. Να λύνονται εξωδίκως οι διαφορές, να γίνει πιο αποτελεσματική η Δημόσια Διοίκηση, ώστε να μην αποτελεί τροχοπέδη των κοινωνικών διαδικασιών και να μην υποχρεώνεται ο κάθε θιγόμενος να προσφεύγει ξεχωριστά σε περιπτώσεις ομαδικών διεκδικήσεων. Πρότεινε δηλαδή τα αυτονόητα. Αλλά, δεδομένης της ελληνικής πραγματικότητας, εντελώς ανέφικτα. Σεβασμό στον πολίτη, διάθεση εξυπηρέτησης, αναγνώριση τυχόν λάθους και αποκατάσταση της αυταπόδεικτης πολύ συχνά ζημιάς χωρίς τη μεσολάβηση δικαστηρίου. Τα διοικητικά δικαστήρια συνιστούν κατά κανόνα αρωγό του πολίτη. Με καθυστέρηση, σε κτίρια ετοιμόρροπα, σε διαμερίσματα πολυκατοικιών ή ακόμη και σε χώρους που θυμίζουν αποθήκες, όπου στεγάζονται σε πόλεις όπως ο Πειραιάς, αποτιμάται η κρατική αναλγησία. Και… τι οξύμωρο! Με αυτή την τιμωρία, ταυτόχρονα, αποκαθίσταται η κρατική αξιοπιστία. Καθώς- έστω και διά της δικαστικής οδού- ο πολίτης βρίσκει το δίκιο του. Με αντίδικο τον φυσικό υπερασπιστή του…