Εναλλακτικά Το χαμένο βαγόνι

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, λένε όσοι τη μελετούν, είναι παράξενο ελατήριο. Στη λογική αυτή, οι αγορές είναι τραμπολίνο.

Για την Ελλάδα, η έκτακτη σύνοδος κορυφής της 11ης Φεβρουαρίου ήταν μια κρίσιμη στιγμή. Η χώρα μας έλαβε πολιτική στήριξη- όχι όμως οικονομικές εγγυήσεις. Αντιθέτως, οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προσπέρασαν το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης ή το Φορολογικό Νομοσχέδιο και ζήτησαν πιο σκληρά μέτρα- αύξηση ΦΠΑ και περικοπές μισθών- τώρα. Η πίεση αυτή εξειδικεύθηκε στο Γιούρογκρουπ της Καθαράς Δευτέρας, όπου έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται να δοθεί χρόνος στην κυβέρνηση Παπανδρέου.

Τι συνέβη μετά; Τα διεθνή χρηματιστήρια σταθεροποιήθηκαν ή πήραν μια ψιλο-ανηφόρα έπειτα από αρκετές ημέρες ρευστοποιήσεων και αστάθειας. Αλλά η διαφορά επιτοκίου γερμανικών και ελληνικών ομολόγων δεν έπεσε. Αντιθέτως, παρέμεινε στο + 3%. Η δε Σοφοκλέους παρέμεινε στην οδό της απώλειας.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αυτό; Είναι απλό. Οι αγορές πείσθηκαν ότι η Ε.Ε. θα κρατήσει σκληρή γραμμή απέναντι στην Ελλάδα. Δηλαδή θα την υποχρεώσει έστω και in extremisδηλαδή την τελευταία στιγμή- να συμμορφωθεί, παίρνοντας σκληρά μέτρα. Άλλωστε, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι πλέον κοινός τόπος ότι η Ελλάδα θα βγει από τη δημοσιονομική κρίση «αλλά με υψηλό κοινωνικό κόστος». Η αποφασιστικότητα της Ε.Ε. ήταν το σαφές μήνυμα που ήθελαν και έλαβαν οι αγορές.

Τέτοιο σαφές μήνυμα δεν δόθηκε από την πλευρά της Αθήνας. Η κυβέρνηση Παπανδρέου συνέχισε να ζητά χρόνο, ενώ ο Πρωθυπουργός κατηγόρησε την Ε.Ε. για πολυγλωσσία. Με τη ματιά των αγορών, αυτό σημαίνει ότι στην Ελλάδα τα πράγματα θα χειροτερεύσουν προτού βελτιωθούν. Εξού και η χώρα εξακολουθεί να θεωρείται υψηλού ρίσκου- κάτι που εξηγεί το +3% στα ομόλογά μας – ενώ οι ελληνικές μετοχές πωλούνται για να αγοραστούν φθηνότερα στο μέλλον.

ΜΕ ΑΠΛΑ λόγια, η αμαξοστοιχία της Ε.Ε. τραβάει μπροστά- ενώ η Ελλάδα είναι το κομμένο βαγόνι του συρμού! Στο άτυπο Υπουργικό της Τετάρτης διάφοροι κυβερνητικοί υποστήριξαν ότι όσα μας συμβαίνουν είναι πρόβλημα της Ευρώπης. Το αντίθετο ισχύει. Η Ευρώπη πάει μπροστά- εμείς μένουμε πίσω. Στο περιβάλλον αυτό, το φλερτ Μαξίμου και υπουργείου Οικονομικών με μια προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προκαλεί μελαγχολία. Το ΔΝΤ έχει έτοιμες συνταγές και χρήμα, αλλά καθιστά την Ελλάδα χρεοκοπημένη χώρα της περιφέρειας. Ο Ερντογάν αρνήθηκε επί μήνες τη βοήθεια του ΔΝΤ για λόγους πρεστίζ. Τη δέχθηκε το Βουκουρέστι όπου απολύονται εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι.

Μπήκαμε στην ΟΝΕ με τη βεβαιότητα ότι γινόμαστε Ευρώπη. Πού να ξέραμε πως δέκα χρόνια μετά θα αναρωτιόμασταν μήπως είναι προτιμότερο να γίνουμε Ρουμανία…