Το τέταρτο κουδούνι

«Μας θέτουν σε τριπλή επιτήρηση», «θα μας εποπτεύουν», «βρισκόμαστε υπό κηδεμονίαν», «σκληροί όροι», «η Συνδιάσκεψη», «οι Μεγάλες Δυνάμεις» (ή δεν τις λέμε πια έτσι;), «το Δάνειο», «οι ευρωπαϊκοί τραπεζικοί κύκλοι», «η συνδρομή των φιλελλήνων», «και ακαρτέρει και ακαρτέρει/ φιλελεύθερη λαλιά,/ ένα εκτύπαε τ΄ άλλο χέρι/ από την απελπισιά», «εμείς δε ζητάμε οικονομική αλλά ψυχολογική στήριξη (τα λεφτά πότε έρχονται;)»…

Κάτι λίγο τα ονόματα διαφέρουν αλλά πώς εμένα μου ΄χει καρφωθεί η ψευδαίσθηση πως ζω στο 1821; Άντε στο 1827; Και πως, οσονούπω, περιμένω τη ναυμαχία του Ναυαρίνου; Λέτε να μας στείλουν και Όθωνα;

Όντως, γιατρέ μου, ψυχολογική είναι η στήριξη που ζητάω. Όχι οικονομική.

(Αλλά μια κι έγινε λόγος, μπας και σας περισσεύει καμιά απόδειξη;).

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Τον «Αρχοντοχωριάτη», την κλασική κωμωδία- μπαλέτο (1670) του Μολιέρου, θ΄ ανεβάσει το καλοκαίρι ως σύγχρονη μουσικοχορευτική κωμωδία για το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης ο Γιάννης Καλατζόπουλος. Σε διασκευή του, με δικούς του στίχους για τα τραγούδια και με Ιορδάνη – η ελληνική απόδοση του Ζουρντέν, ήτοι ο επώνυμος ρόλος- τον Δημήτρη Πιατά (στη φωτογραφία). Η μουσική θα ΄ναι του Δημήτρη Λέκκα, η σκηνογραφία του Αντώνη Χαλκιά, τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη, οι χορογραφίες της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Στο ρόλο του Κοβιέλου ο Τάσος Παλαντζίδης, Κυρία Ιορδάνη η Τζόυς Ευείδη. Στο θίασο, επίσης, Τάκης Παπαματθαίου, Νικολέτα Βλαβιανού, Γιώργος Χρανιώτης, Θεοδώρα Σιάρκου, Στέλλα- Δανάη Δρογγίτη, Ιωάννα Μυλωνά κι ο σκηνοθέτης.

Η μολιερική κωμωδία έχει να παιχτεί στην ελληνική σκηνή απ΄ το καλοκαίρι του 2005, όταν την παρουσίασαν στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γιάννης Μπέζος- στον επώνυμο ρόλο- κι η Ναταλία Τσαλίκη σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου.

Ανέβηκε όμως και τον περασμένο χειμώνα 2008- 2009 στην Θεσσαλονίκη, στο θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Βαλσαμίδη αλλά σε διασκευή για παιδιά της Σίσσυς Αλατά.

Μια εκδοχή του έργου για παιδιά, σε δική του διασκευή, έχει ανεβάσει κι ο ίδιος ο Γιάννης Καλατζόπουλος- ο πρώτος Μολιέρος με τον οποίο ασχολήθηκε- τη σεζόν 1998- ΄99 στο θέατρο «Αλίκη» με την «Παιδική Αυλαία» του.

«Μην παίζεις με τα χώματα»θα ΄ναι ο τίτλος της παράστασης που θα φέρει στη σκηνή του θεάτρου «Βασιλάκου» μια σύνθεση από βαθιά δονούμενα κείμενα της καλής δημοσιογράφου Στέλλας Βλαχογιάννη (στην ιδιόμορφη φωτογραφία) όπως τα «συναρμολόγησε», τα επεξεργάστηκε δραματουργικά και τα ανεβάζει, ντεμπουτάροντας στη σκηνοθεσία- την οποία συνυπογράφει με την Ηρώ Μιχαλακάκου-, η ηθοποιός – παιδί της δραματικής σχολής ΒεάκηΣοφία Καραγιάννη που ΄χει ήδη δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη.

Τα κείμενα, γύρω απ΄ το θέμα απώλεια, θλίψη, αποδοχή, είτε είναι δημοσιευμένα και προέρχονται κυρίως απ΄ το βιβλίο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Ιατρείο ασμάτων» (Εκδόσεις «Μικρή Άρκτος»)- αφετηρία τους η ομώνυμη ραδιοφωνική εκπομπή της στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΑείτε γράφτηκαν ειδικά για την παράσταση. Η επιδίωξη της σκηνοθεσίας είναι να μην αγνοήσει το χιούμορ τους αναζητώντας ένα φως στο σκοτάδι.

Η παράσταση ανεβαίνει αρχές Μαρτίου με σκηνικά Θεόδωρου Κωβαίου- Φάνη Δαλέζιου, κοστούμια Αγγελικής Καραμούτσου, μουσική Θέμη Καραμουρατίδη και επιμέλεια κίνησης Χρήστου Παπαδόπουλου. Παίζουν Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου και η σκηνοθέτρια Σοφία Καραγιάννη.

Γέλασα πολύ. Ξέρετε πώς αποκαλούν μεταξύ τους στη θεατρική πιάτσα- πολλά τα ελαττώματά της αλλά το χιούμορ δεν της λείπει- οι παραγωγοί και θιασάρχες, που ΄χουν αγρίως «πληγεί» απ΄ τον ανταγωνισμό, την πανίσχυρη «Ελληνική Θεαμάτων» στην οποία μετεξελίχτηκε η άλλοτε «Γενική Θεαμάτων»; Και η οποία οικονομικά κυριαρχεί απολύτως τα τελευταία χρόνια στα θεατρικά μας πράγματα- ούτε που ξέρω πια πόσα θέατρα έχει ούτε πόσες παραστάσεις ανεβάζει, συνήθως ιδιαίτερα επιτυχημένες στο ταμείο, κάθε χρόνο;

«Εταιρεία δολοφόνων»! Με την καλή έννοια. Όχι πως τα «θύματα» ήταν αθώα, βέβαια…

Σπουδαίος συγγραφέας ο Τζο Όρτον. Κοντεύουν τα πενήντα οι μαύρες, τρελές, ανατρεπτικές, σαρκαστικές, σπαρταριστές φάρσες του και παραμένουν διαμάντια που δεν έχουν καθόλου χάσει τη λάμψη τους.

Δαγκώνουν ακόμα, επιθετικότατα, με τα μικρά, κοφτερά τους δοντάκια, τους πάντες και τα πάντα. Αν βρεθεί κι ο κατάλληλος σκηνοθέτης όπως ο Θωμάς Μοσχόπουλος που ΄χει ανεβάσει στο «Αλίκη» το «Τι είδε ο μπάτλερ» και το κατάλληλο επιτελείο ηθοποιών στραφτοκοπούν. Ομολογώ πως την παράσταση αυτή- ωρολογιακό μηχανισμό την απόλαυσα.

Εκατό χρόνια απ΄ τη γέννηση του Ζαν Ζενέ (φωτογραφία) φέτος- 19 Δεκεμβρίου του 1910 τον γέννησε στο Παρίσι μια νεαρή πόρνη που τον έδωσε αμέσως για υιοθεσία- κι οι «Δούλες» του παίζονται φέτος σε δυο εκδοχές στην ελληνική σκηνή: στην Αθήνα απ΄ το θίασο της Εύης Καραγιάννη, ως Δεύτερη Σκηνή στην Κεντρική Σκηνή- Χριστέ μου, τι μπερδέματα…- του θεάτρου «Άλμα», στη μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη και σε σκηνοθεσία Τάκη Λουκάτου, με δούλες- Κλερ και Σολάνζ- άντρες ηθοποιούς και στην Θεσσαλονίκη απ΄ το «Σχήμα Εκτός Άξονα» σε διασκευή- σκηνοθεσία Αναστασίας Θεοφανίδου όπου, εκεί, άντρας επωμίζεται την Κυρία.

Το ελληνικό θέατρο συμμετέχει στην τσεχωφική εποποιία απ΄ την αρχή του 20ού αιώνα. Κι όχι βέβαια του 19ου όπως έγραψα στο προπερασμένο (4/2)

«Τέταρτο Κουδούνι». Ο Τσέχωφ απ΄ το 1860 έως το 1904 έζησε…