[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ξεκινήστε την επιστράτευση χωρίς εμένα

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ όλοι είμαστε ίσοι. Ο λογαριασμός είναι κοινός. Όλοι θα πληρώσουμε. Οι τελωνειακοί και οι πάλαι ποτέ σταζιέρ. Οι χρυσωθέντες απόμαχοι του ΟΛΠ και οι μπλοκάκηδες των 700 ευρώ. Οι οδηγοί ταξί, που φέρουν μόνο ως αξεσουάρ τις ταμειακές δίπλα στο ταξίμετρο, και οι φοιτητές, που γυμνάζονται στα μεταπτυχιακά της μελλοντικής τους ανεργίας. Στην κρίση όλοι είμαστε ίσοι, γιατί όλοι θα χάσουμε. Κι αυτή, λένε, είναι η βάση για να χτιστεί μια νέα κοινωνική συνοχή. Να καλλιεργηθεί ένα- αδοκίμαστο από τους Νεοέλληνες- αίσθημα συλλογικής ευθύνης. Ένας νέος «πατριωτισμός» για την ανάνηψη της κοινωνίας των δανεικών.

Έτσι, με εθνική ευθύνη, η γενιά της μεταπολίτευσης θα αποχαιρετήσει τις ευκολίες της. Κάποιοι θα στερηθούν τη φορολογική τους αυτοτέλεια, άλλοι θα σπεύσουν να αναπαυθούν στο καταφύγιο μιας εσπευσμένης σύνταξης, λίγοι θα κληθούν να πληρώσουν κατιτίς για τα τεκμήρια του εξόφθαλμου αλλά αδήλωτου πλούτου τους.

Έτσι, χάριν της νέας συλλογικότητας, όσοι επί τριάντα χρόνια άρμεγαν την αγελάδα του ελληνικού Παράδοξου, θα θυσιάσουν κάποια από τα προνόμιά τους. Το άλλο μισό της κοινωνίας- τα παιδιά τουςδεν έχουν τίποτε να θυσιάσουν…

Το άλλο μισό, που βρίσκεται στην αρχή της παραγωγικής του ηλικίας, θα κληθεί να επιβιώσει στην εποχή της μεγάλης απομυθοποίησης, χωρίς τα μαξιλάρια του συστήματος:

με ισπανική ανεργία, ιρλανδικές περικοπές και μια οικονομία καταδικασμένη να τρέφεται ελληνοπρεπώς από την πείνα της.

Γιατί, όπως και πριν από την κρίση, έτσι και τώρα δεν είμαστε όλοι ίσοι. Υπάρχει η ηλικιακή συνομοταξία των ευνοημένων από τη απατηλή ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών. Κι απέναντι υπάρχουν οι άλλοι, που θα ζήσουν χωρίς επιδόματα, επιδοτήσεις και επετηρίδες επαγγελματικής αποκατάστασης. Που στην καλύτερη περίπτωση θα επιβιώσουν αναξιοπρεπώς χάρη σε γονικές παροχές.

Στη συμπαράταξη των εθνικών δυνάμεων εν όψει της επαπειλούμενης χρεοκοπίας, οι γραμμές χωρίζονται από χάσμα: από τη μιαστην άκαπνη οπισθοφυλακή- οι καλοζωισμένοι πενηντάρηδες, οι τρόφιμοι της κρατικοδίαιτης ευημερίας. Κι από την άλλη- στην πρώτη γραμμή- οι απόκληροι, οι κάτω των τριάντα πέντε, που θα βρεθούν να μάχονται για τα μέχρι πρότινος αυτονόητα.

Όχι. Ο λογαριασμός δεν είναι κοινός. Η συνοχή είναι σύνθημα κούφιο. Άλλος καλοπέρασε, άλλος θα πληρώσει.