Το Πνεύμα του Τόνου

«Άνθρωπος»
Της Εύας Κοταμανίδου

Πολύς λόγος τελευταία για τους μετανάστες, εξαιτίας του νόμου περί ιθαγένειας! Εξανέστησαν οι εθνικοπαράφρονες λαϊκοί και κληρικοί, «μαύρισε» το μάτι του Άνθιμου Θεσσαλονίκης (από μίσος άραγε;) «ως Έλλην πολίτης διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως» ο έτερος Αμβρόσιος Καλαβρύτων, ο δε Σεραφείμ Πειραιώς «δεν εκχωρεί την γη και πατρίδα μας, που είναι σπαρμένη με τα οστά και τα αίματα αδελφών μας που πολέμησαν για ιδεώδη και ελευθερία του γένους». (Αγνοεί ή υπεκφεύγει τους Αρβανίτες οπλαρχηγούς του 1821;)

Μεγάλα λόγια, στομφώδη, πομφόλυγες ανοησίας, πλήρεις απανθρωπιάς και έχθρας, την ίδια στιγμή που ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επισκέπτονταν τα συσσίτια μεταναστών στην Πειραιώς. Εκεί τα μάτια των συνετών Ιεραρχών «βούρκωσαν» από κατανόηση, συμπόνια και αλληλεγγύη. Χρόνια τώρα οι θάλασσες του Αιγαίου και οι εσχατιές του Έβρου, πνίγουν και κομματιάζουν κορμιά και ψυχές απελπισμένων, κυνηγημένων ανθρώπων. Οκτώ πτώματα ξεβράστηκαν προχθές στις ακτές της Σάμου.

Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, θύματα πολιτικών διωγμών ή έρμαια της φτώχειας, της ανέχειας, οι κυνηγοί μιας απέλπιδος προσπάθειας για ελάχιστες ανάσες ζωής, αναζητούν έναν τόπο να σταθούν, έναν χώρο να υπάρξουν. Δεν είναι όλοι εγκληματίες, δολοφόνοι, κλέφτες. Γι΄ αυτούς υπάρχουν νόμοι, όπως και για τους Έλληνες ομοίους τους. Μερικοί στην «πολιτισμένη» Ελλάδα θέλουν να αγνοούν ότι υπάρχουν και νόμοι, ανθρώπινα δικαιώματα, ανθρώπινες αξίες, επιτεύγματα ενός πανανθρώπινου πολιτισμού, που υπερισχύουν των προσωπικών στενών ορίων συμφέροντος και υπερεθνικής ιδιοτέλειας. Η ιδιότητα του μετανάστη δεν αναιρεί την ιδιότητα «άνθρωπος». Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, αδιακρίτως χρώματος, θρησκείας, καταγωγής.