«Στη θέση της Ελλάδας θα έρθουν και πολλοί άλλοι»

«Δεν ωφελεί να μένεις χωρίς να κάνεις τίποτα σε ένα τρένο που κατευθύνεται σε τοίχο. Πρέπει ή να πηδήξεις ή να προσπαθήσεις να το σταματήσεις», λέει στα «ΝΕΑ» η Ντανιέλ Μιτεράν. «Το σημερινό σύστημα αυτοκαταστρέφεται. Η Ελλάδα θα ξεφύγει από την καταιγίδα στην οποία έχει βρεθεί, το ζήτημα όμως είναι ότι σε ένα σύστημα που έφτασε στα όριά του δεν είναι λύση οι οικονομικές ενισχύσεις. Στην ίδια κατάσταση θα βρεθούν και άλλοι. Δεν είναι απλώς πιθανόν να συμβεί αυτό, είναι προγραμματισμένο να γίνει. Όταν είσαι μέσα σε μια κρεατομηχανή καταλήγεις κιμάς», λέει.

Η Ντανιέλ Μιτεράν ήταν πάντα μια γυναίκα δημοφιλής στους Γάλλους. Ακόμη και εκείνοι που δεν συμφωνούσαν πολιτικά με τον πρόεδρο και σύζυγό της Φρανσουά Μιτεράν, την έβλεπαν με εκτίμηση γιατί ποτέ δεν συμπεριφέρθηκε σαν «σύζυγος». Συνέχιζε να έχει αυτόνομη δράση και φυσιολογικά συνέχισε έτσι και μετά τον θάνατό του. Πρόεδρος σήμερα της οργάνωσης France Liberte, αγωνίστρια στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραλίγο τη δεκαετία του ΄90 να πεθάνει σε τρομοκρατική επίθεση εναντίον της στο ιρακινό Κουρδιστάν, ενώ μιλούσε πάντα έξω από τα δόντια ακόμα και σε ακροατήρια δύσκολα, με τους ισχυρούς της Γης- «οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κουφοί και τυφλοί», μας λέει.

Στην Ελλάδα βρέθηκε για να παρουσιάσει- χθες στο Γαλλικό Ινστιτούτο- βιβλίο που έγραψε μαζί με τον δημοσιογράφο Γιώργο Αρχιμανδρίτη, συγγραφέα του «Μίκης Θεοδωράκης. Σε πρώτο πρόσωπο» (Ελλ. Γράμματα), που ζει στη Γαλλία. Το βιβλίο «Danielle Μitterand. Μot a mot» («Ντανιέλ Μιτεράν. Κατά λέξη») κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Le Cherche Μidi και περιλαμβάνει σειρά συνεντεύξεων που πήραν μορφή κειμένων σε πρώτο πρόσωπο.

«Πρέπει να ξεφύγουμε από τη λεγόμενη μοναδική σκέψη», επιμένει η Ντανιέλ Μιτεράν, «και να επιστρέψουμε στις ανθρωπιστικές αξίες. Ας βοηθήσουμε τον καπιταλισμό να πεθάνει όσο το δυνατόν πιο ήσυχα. Πέρασε περιόδους μεγάλης δόξας. Όπως όμως όλοι οι πολιτισμοί, φτάνει και αυτός σε ένα τέλος. Βέβαια, όπως λένε, ακόμα και όταν βρίσκεσαι στον πάτο του πηγαδιού, μπορείς να συνεχίζεις να κατεβαίνεις σκάβοντας. Μου είπαν μια φράση στη Λατινική Αμερική: “ό,τι δεν απαγορεύεται, είναι υποχρεωτικό”. Αυτή η κοινωνία φτιάχνει ρομπότ και εμείς πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στην υποχρέωση και την απαγόρευση».