[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το σύνδρομο Κλούνεϊ

Μια κρίση ταχυκαρδίας και μετά άλλη μία (χρειάζομαι επειγόντως ένα ποτό!) και μετά- ευτυχώς- ένα σκούντημα από δίπλα: «Μην κουνιέσαι, ρε παιδάκι μου, σινεμά είμαστε».- Σινεμά με τον Κλούνεϊ. Με τον Κλούνεϊ είναι διαφορετικά- το σινεμά.

Όμως παρ΄ όλ΄ αυτά μου άρεσε που ο κύριος σεναριογράφος είχε την εξυπνάδα να του δώσει μια γυναικείου τύπου χυλόπιτα. Λοιπόν άκου. Θα πάμε για ποτό μετά; Αν και τώρα το θέλω το ποτό, χρυσό μου, τώρα που φοράει το θαλασσί πουκάμισο και γελάει.

Γιατί άκου, τον θυμάσαι τον φίλο μου τον Βασίλη; ΟΚ θα σκάσω. Σκάω. Άσχετο αλλά στη γλώσσα των λίγο πιο διαβασμένων το σύνδρομο Κλούνεϊ μεταφράζεται σε «κάνω τη νεύρωσή μου θεωρία ζωής» και παίζω τον ρόλο μου τέλεια- μέχρι, βεβαίως βεβαίως, να έρθει η στιγμή να πέσω από το… βουνό (εκείνος από το αεροπλάνο) σαν αρχάριος σκιέρ. Η θεωρία, όσο στέρεη και αν φαίνεται, έχει τα τρωτά της σημεία. Το βασικότερο είναι θεωρία. Και τώρα σοβαρά. Όλο το πακέτο της ταινίας είναι πολύ σύγχρονο, έξυπνα δοσμένο, με μια ελαφρότητα που κάνει το τραγικό υποφερτό (σχεδόν ανάλαφρο)- αλλά γιατί με κοιτάς σαν χαζή; Up in the air είναι πολύ καλύτερα, κι αν είναι κι ο Κλούνεϊ μαζί, δεν το συζητάω… Θα πάμε για ποτό είπες; Τέλεια. Γιατί έχω να σου πω ότι μου την έσπασε τρομερά αυτή η «αμερικανιά» του τέλους. Που βάζει τον απολυμένο Μπομπ να μας λέει πόσο τυχερός είναι που ξυπνάει δίπλα στη γυναίκα του, τη Σάλι, τον Στιβ να λέει ότι αν δεν είχε την οικογένειά του, τα παιδιά του και τα σκυλιά του θα ήταν μια κόλαση η ζωή, και τον Μπομπ ότι η δουλειά δεν είναι το παν. Η οικογένεια Up in the air σαν εικόνισμα παλιάς εποχής, που είναι εκεί- για καλό και για κακόκι ας μην καταλαβαίνει κανείς τι εικονίζει. Α ρε Κλούνεϊ, εγώ σε καταλαβαίνω τέλεια, σε πονάω. Πάρε λοιπόν το βαλιτσάκι σου και πέτα και σκέψου ότι είσαι μια χαρά, μια χαρά! (δουλειά πάντως δεν έχασες). Έτσι κι αλλιώς οι απαντήσεις είναι στον δρόμο και κάθε φορά εντελώς διαφορετικές. Έτσι και οι χυλόπιτες.