Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Χάος επιδομάτων

ΠΟΛΥΣ ο λόγος τον τελευταίο καιρό για τα εισοδήματα των μισθωτών του Δημοσίου. Η αυστηρή εισοδηματική πολιτική στην οποία κατέληξε τελικά η κυβέρνηση, με διαφορετικά μέτρα για μισθούς και επιδόματα, έφερε άλλη μία φορά στο προσκήνιο το πόσο πολύπλοκο είναι το σύστημα αμοιβών των εργαζομένων στις δημόσιες υπηρεσίες και τους κρατικούς φορείς. Ο μισθός ενός δημοσίου υπαλλήλου καλύπτει μόνο μέρος της συνολικής αμοιβής του, η οποία ενισχύεται από σειρά επιδομάτων που δημιουργούν ένα δύσκολα διαχειρίσιμο παζλ. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, τα επιδόματα υπερέχουν σε αξία του ονομαστικού μισθού προκαλώντας ανισότητες και ενδεχομένως αδικίες ανάμεσα στους εργαζομένους.

Δεν είναι όμως μόνο ο αριθμός και η αξία των επιδομάτων που προκαλεί ερωτήματα. Ορισμένα από αυτά έχουν ξεπεραστεί ήδη από τις εξελίξεις. Πρόκειται για επιδόματα- όπως για παράδειγμα ξένης γλώσσας ή χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή- που αφορούν προσόντα τα οποία πλέον θεωρούνται αυτονόητα στις σύγχρονες οικονομίες.

Προφανώς, σοβαροί λόγοι είχαν οδηγήσει στη θεσμοθέτησή τους. Σε κάποιες περιπτώσεις, ενδεχομένως εξακολουθούν να υφίστανται οι ίδιοι λόγοι. Ακόμη όμως και έτσι να είναι, η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας καθιστά αναγκαία- ανάμεσα σε άλλα- και την εκλογίκευση του συστήματος των επιδομάτων.

Η εφαρμογή ενιαίου μισθολογίου, την οποία προανήγγειλε προχθές ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την καλύτερη διαχείριση του μισθολογικού κόστους του Δημοσίου, το οποίο αποτελεί σημαντικό κομμάτι των συνολικών κρατικών δαπανών. Εφόσον φυσικά οδηγήσει σε πραγματική και ολοκληρωμένη αναδιαμόρφωση του μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων. Διότι ανάλογες προθέσεις έχουν εμφανιστεί και προσπάθειες έχουν γίνει στο παρελθόν, έμειναν όμως ημιτελείς και δεν απέφεραν τα αναμενόμενα.