[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εκατό χρόνια αϋπνίας

Δεν θυμάμαι από πότε άρχισε αυτό το βιολί, πάντως το παίζω στη διαπασών σχεδόν κάθε βράδυ.

Πετάω το πάπλωμα και βάζω τα πόδια μου στις παντόφλες που είναι stand by. Φοράω τη ρόμπα μου στα τυφλά και με μια κίνηση ακριβείας βρίσκω τα γυαλιά μου πάνω στο κομοδίνο. Τα υπόλοιπα είναι πια υπόθεση ρουτίνας. Όσο να ζεσταθεί το γάλα μου και να λειτουργήσει το αναθεματισμένο το χάπι ανοίγω τον υπολογιστή και κάνω μια γύρα στα chat που εκείνη την ώρα είναι στο φόρτε τους. Κάποιοι κάνουν κόντρες για τα Άρης- Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός- ΠΑΟΚ, άλλοι δίνουν δελτίο χιονιού από την περιοχή τους και μερικοί ανταλλάσσουν φήμες για το ποδοσφαιρικό μέλλον του Γκαλέτι. Φυσικά υπάρχουν πάντα τα παγανά του σκότους, κάτι απίθανοι πλακατζήδες που διακινούν μεταξύ τους χιουμοριστικά πορνοβιντεάκια καθώς και εκείνοι που το πάνε σερί μέχρι πρωίας συσσωρεύοντας επιχειρήματα για το ποιος έχει τραγουδήσει καλύτερα την «Πριγκιπέσσα» του Σωκράτη Μάλαμα: Ο Βασίλης Καρράς ή η Ελένη Βιτάλη;

Μπαίνω στον πειρασμό να παρεισφρήσω στο debate αλλά κρατιέμαι για να μην ξαγρυπνήσω περισσότερο. Εν τω μεταξύ πίνω το γάλα μου και προσεύχομαι στην ιερή αγελάδα να φανεί σπλαγχνική και να ευλογήσει το ποτήριον τούτο. Όχι για μένα, αλλά για τον φουκαριάρη τον διευθυντή μου που χρόνια τώρα, αρνείται να με βάλει στη νυχτερινή βάρδια, να τελειώνουμε.