Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Ευθύνες και αντιξοότητες

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ μπορεί να αμφισβητήσει ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας είναι στο μεγαλύτερο μέρος του εγχώριας προέλευσης. Και γι΄ αυτό όλοι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης: Οι κυβερνώντες που για τους δικούς τους λόγους έδιναν κατά καιρούς περισσότερα από αυτά που άντεχαν τα δημόσια ταμεία και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, οι φοροφυγάδες και οι φοροκλέπτες, η επιχειρηματική τάξη της χώρας που δεν έχει καταφέρει (στον βαθμό που της αναλογεί) να παράγει ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες.

Υπάρχει όμως και μια σειρά από άλλους, ανελαστικούς παράγοντες που φουσκώνουνθέλοντας και μη- τις δαπάνες του ελληνικού κράτους, ενώ παράλληλα μπλοκάρουν την αύξηση των φορολογικών εσόδων.

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Όταν ως κράτος έχεις έναν γείτονα ο οποίος θα μπορούσε υπό ορισμένες προϋποθέσεις να αμφισβητήσει ή ακόμη και να απειλήσει την εθνική ανεξαρτησία σου, είσαι υποχρεωμένος να διαθέτεις αυξημένα αμυντικά κονδύλια σε σχέση με τους άλλους εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όταν η μορφολογία του εδάφους της χώρας είναι τέτοια, είναι αυτονόητο ότι κάθε δρόμος θα σου κοστίζει πολλαπλάσια σε σχέση με το αντίστοιχο κόστος στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.

Όταν διαθέτεις ιστορικά μια ισχνή σε μέγεθος και ανταγωνιστικότητα παραγωγική βάση, είναι φυσικό οι αθρόες εισαγωγές των ανεπτυγμένων εταίρων σου να συρρικνώνουν τον όγκο της εγχώριας παραγωγής και, κατά συνέπεια, της φορολογητέας ύλης.

Αυτές τις ιδιαιτερότητες φαίνεται να τις ξεχνούν κάποιοι τεχνοκράτες της ΕΚΤ αλλά και πολιτικά στελέχη της Γηραιάς Ηπείρου.