«Στη σκηνή θα ζήσω το όνειρο του τάνγκο»

Η ερωτική συνεύρεση και ο θάνατος χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι τάνγκο. Η Ούτε Λέμπερ μπορεί να αποδώσει τη φλόγα των πιο ζωντανών συναισθημάτων παράλληλα με την απόγνωση των πιο σκληρών στιγμών. Μπορεί να χορέψει, να υποκριθεί, να τραγουδήσει. Να βγάλει τη σαγήνη της στη νέα παράσταση που θα μας δείξει σε λίγες ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής και τη Θεσσαλονίκη.

Και το όνομα αυτής «Απόλυτο Τάνγκο». Με ένα κολάζ από συνθέσεις του Αργεντίνου μπαντεονίστα Άστορ Πιατσόλα (που μας τον γνώρισε ο Μάνος Χατζιδάκις), τραγούδια του Μπουένος Άιρες, μαζί με αξέχαστα ακούσματα από καμπαρέ του Βερολίνου και του Παρισιού, μουσικές σκηνές της Νέας Υόρκης, τραγούδια των Ζακ Μπρελ, Κουρτ Βάιλ, Εντίτ Πιάφ.

«Κάθε φορά που βρίσκομαι στη σκηνή ζω το όνειρό μου. Όπως τώρα, το όνειρο του τάνγκο», λέει η Ούτε- αγαπημένη πλέον του ελληνικού κοινού, της οποίας οι παραστάσεις γίνονται πάντα sold out, ακόμη κι όταν γίνονται όλο και πιο συχνές.

«Διασκεδάζω πάρα πολύ. Βγαίνω για να κυνηγήσω εκείνη την ιδιαίτερη, μοναδικά υπέροχη στιγμή. Δεν ξοδεύω ούτε ένα λεπτό για τρακ ή αγωνία», προσθέτει η ντίβα που το ταμπεραμέντο της μαζί με την επιβλητική της παρουσία τής έδωσαν τον χαρακτηρισμό «η διάδοχος της Μάρλεν Ντίτριχ και της Εντίτ Πιάφ».

«Η Πιάφ, σε αντίθεση με την Ντίτριχ, που ήταν γεμάτη αυτοπεποίθηση, έμοιαζε με θύμα. Έμοιαζε με τη φωνή των απόκληρων και του περιθωρίου. Άρχισα λοιπόν το ταξίδι μου από το Βερολίνο όπου μεγάλωσα και συνεχίζω με περάσματα από τα χρόνια στο Παρίσι, και ξαναχάνομαι κάπου στη μέση βγάζοντας τις προσωπικές μου αφηγήσεις, του παρόντος και του παρελθόντος μου».

Στο «Απόλυτο Τάνγκο» η Ούτε Λέμπερ βάζει το ταλέντο της στην υπηρεσία του πιο ερωτικού μουσικού είδους. «Βallada para mi muerte», «Los Ρajaros Ρerdidos», «Υo soy Μaria de Βuenos Αires». Τραγούδια που η Γερμανίδα «πολυκαλλιτέχνης» ερμηνεύει ανασύροντας στοιχεία της ψυχής της. «Πριν γίνω μητέρα ήμουν εγωπαθής και αυτοκαταστρο- φική. Ως καλλιτέχνις σκεφτόμουν στα νιάτα μου ότι το ποτό και το πολύ κάπνισμα σε βοη θάνε να στραγγίξεις όλους τους χυμούς της ζωής. Μέχρι τα 30 μου ένιωθα ότι ζούσα για να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και για να γράφω μουσική. Κυνηγούσα την ευτυχία και ένιωθα ότι δεν ήμουν ολοκληρωμένη. Με τη μητρότητα κατάλαβα ότι η ευτυχία βρίσκεται στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας».

Με άνεση μπαίνει στην ατμόσφαιρα του καμπαρέ, με την ίδια ευκολία- χάρη στα ευλογημένα της γονίδια- ακολουθεί τον χορευτικό ρυθμό του μιούζικαλ. Και με μία ικανότητα που της έδωσε το βραβείο Λόρενς Ολίβιε για τη θεατρική παράσταση «Σικάγο» στο Λονδίνο, το βραβείο Μολιέρος για το μουσικοθεατρικό «Καμπαρέ» στο Παρίσι, η Ούτε Λέμπερ προσθέτει και έναν ιδεολογικό προσανατολισμό στη δουλειά της. «Μου αρέσει να λέω ιστορίες και το προσπαθώ διαλέγοντας έναν ποιητικό τρόπο. Ας πούμε ότι είναι ένα επικό ταξίδι μέσα στον χρόνο. Ψάχνω να βρω την ταυτότητα της εποχής μας φωτίζοντας τα πράγματα του χτες μέσα από το σήμερα. Είναι ένα οδοιπορικό στα μεγάλα ζητήματα της ανθρωπότητας: καταπίεση, κατατρεγμοί, εξορία, αιματοχυσίες. Υπάρχουν καλλιτέχνες που αναμειγνύονται ακόμη σε πολιτικά κινήματα. Προσωπικά δεν μπήκα ποτέ σε αυτό το λούκι. Προτιμώ να κρατώ τα πράγματα σε πιο ποιητικό επίπεδο. Είμαι από εκείνους που επιμένουν να σκέφτονται την κατάσταση των ανθρώπων που ζουν στο φως κι εκείνων που ζουν στο σκοτάδι. Δίχως εκπαίδευση ας πούμε».

ΙΝFΟ

«Ούτε ΛέμπερUltimo Τango» στις 20 και 21 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η προπώληση των εισιτηρίων, προς 80, 65, 50, 40, 30 ευρώ, άρχισε σήμερα στα ταμεία του Μεγάρου και Ομήρου 8, 210-7282.333 και 210-7258.510.

«Οι καλλιτέχνες σήμερα σιωπούν»

Κάθε νέα παράσταση είναι για την Ούτε Λέμπερ ένα καλλιτεχνικό στοίχημα. Είναι ο συγκερασμός της τζαζ με το καμπαρέ, του μιούζικαλ με το τάνγκο, της μουσικής με τις ιστορικές στιγμές της κοινωνίας που τη δημιούργησαν. «Οι καλλιτέχνες σήμερα, σε σύγκριση με εκείνους των ημερών του ΄60, σιωπούν. Τότε η τέχνη ήταν πολιτική. Σήμερα είναι πολύ περισσότερο εμπορική. Η νέα γενιά ζητάει μόνο να διασκεδάζει. Η μουσική ακολούθησε αυτό το ρεύμα. Έχει γίνει σαν έπιπλο, σαν αρχιτεκτονικό μέλος στην κοινωνία μας. Δεν μπορεί όμως κανείς να σταματήσει την πρόοδο. Το μέλλον της μουσικής θα είναι ψηφιακό. Χωρίς όργανα για να γράψεις μουσική, χωρίς χαρτί, μόνο samples στον υπολογιστή. Έτσι γίνεται πιο προσιτή στον απλό άνθρωπο. Βέβαια, αυτή η τεχνολογία αφαιρεί από τη μουσική την καρδιά της».