[ ΡΙΠΕΣ ] Αδιέξοδα

ΑΠΟΤΕΛΕΙ αναφαίρετο δικαίωμα για όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές κατηγορίες των πολιτών να κινητοποιούνται στα πλαίσια των νόμων για να προασπίσουν με όποιον τρόπο και όποτε αυτοί κρίνουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. ΚΙ αυτό βέβαια κατ΄ εξοχήν ισχύει για τους αγρότες, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα- ανάμεσά τους και τις καθυστερήσεις της Πολιτείας να υλοποιήσει όσα τους έχει υποσχεθεί.

ΤΟ κλείσιμο των δρόμων ωστόσο και ο αποκλεισμός ουσιαστικά των αστικών κέντρων αποτελεί μια μορφή δράσης που πλήττει ευθέως μεγάλες κοινωνικές ομάδες, παραβιάζει βασικά ατομικά δικαιώματα και έχει αρνητικές επιπτώσεις στο σύνολο της οικονομίας.

ΘΑ περίμενε λοιπόν κανείς ότι θα ήταν το έσχατο μέσο διεκδίκησης.

ΟΤΙ δηλαδή θα έπαιρναν μια τέτοια απόφαση οι αγρότες αφού προηγουμένως είχαν εξαντλήσει όλα τα περιθώρια διαλόγου.

Πόσω μάλλον όταν έχουν απέναντί τους μια νέα κυβέρνηση και όταν η οικονομία της χώρας περνά τη χειρότερη κρίση των τελευταίων ετών.

ΑΥΤΟ δεν συνέβη. Αντιθέτως, παρά τις θετικές προθέσεις της κυβέρνησης που δηλώνει έτοιμη να δεχθεί αντιπροσωπείες των αγροτών, ο διάλογος δεν έχει καν αρχίσει. ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ έτσι η εντύπωση ότι για ορισμένους αυτού του είδους οι κινητοποιήσεις έχουν αποκτήσει τον χαρακτήρα εθιμικού δικαίου: σχεδόν κάθε χρόνο και την ίδια πάνω κάτω εποχή η Ελλάδα κόβεται στα τρία και ύστερα από έναν κύκλο αδιαλλαξίας βρίσκεται τελικά ένας συμβιβασμός που θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί από την αρχή.

ΑΠΟ μια τέτοια διαδικασία χαμένοι βγαίνουν κυρίως οι αγρότες. Πρώτον, γιατί χάνουν την κοινωνική υποστήριξη που θα μπορούσαν να έχουν.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ και πιο σημαντικό, γιατί αρκούνται σε κάποιες μικρές ή μεγάλες παροχές οι οποίες όμως σε τελική ανάλυση τους οδηγούν σε μεγαλύτερο αδιέξοδο.

ΓΙΑΤΙ βέβαια ποτέ δεν θα σταθούν στα πόδια τους αν οι ίδιοι πρώτα δεν αλλάξουν, αν δεν στραφεί η γεωργία σε σύγχρονες δυναμικές καλλιέργειες και αν δεν μπουν οι συνεταιρισμοί σε όλα τα στάδια της παραγωγής.