[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η Μάρλεν Ντίτριχ στο Σόχο

Η φίλη μου ήταν ξεκάθαρη: «Έπρεπε να φτάσω πενήντα χρονών», μου είπε, «για να καταλάβω τον Μπρεχτ». Είχα παρακολουθήσει την παράσταση του Μπερλίνερ Ανσάμπλ δυο μέρες νωρίτερα, αλλά οι δικές μου εντυπώσεις αντί να ξεκαθαρίζουν θόλωναν ολοένα και περισσότερο. Τι ήταν ακριβώς αυτό που με έκανε να σηκωθώ από τα καθίσματα του «Παλλάς» και να χειροκροτήσω όρθια την «Όπερα της πεντάρας» του Μπομπ Γουίλσον και, κυρίως, πώς στο διάβολο τα κατάφερε ένας τυπάκος από τα έγκατα του Τέξας να ανεβάσει Μπρεχτ με έναν τόσο αποστομωτικό τρόπο;

Ένας θηλυπρεπής Μακχίθ, ίδιος η Μάρλεν Ντίτριχ στα καλύτερά της, και μια Τζένυ αφασική και ψυχικά κατάκοπη άνοιγαν μέσα μου διάλογο με τον macho Μακχίθ του Νίκου Κούρκουλου και την τσαμπουκαλού Τζένυ της Μελίνας Μερκούρη και κέρδιζαν κατά κράτος.

Η ρητορική της Μεταπολίτευσης μού φάνηκε ξαφνικά νηπιώδης ή μήπως την αδικώ αποδίδοντάς της τη δική μου (θεατρική)

ανωριμότητα εκείνης της εποχής; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, μέχρι πού φτάνουν τα δικαιώματα του θεατή όταν επί σκηνής διακυβεύονται τόσο μεγάλα θέματα;

Μετά έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιον από τους δύο ρόλους έπαιζε το 1975 στην παράσταση του Ντασσέν η φίλη μου η Πέπη Οικονομοπούλου. Την Πόλυ ή τη Λούσυ; Της άφησα μήνυμα στον τηλεφωνητή και μετά παραδόθηκα στην πιο βαθιά μελαγχολία.