Το Πνεύμα του Τόνου

Πίσω από το προσωπείο ένα κενό
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Μπορεί να πτωχεύουμε γενικώς, ακόμη και γλωσσικώς, αλλά στην πολιτική ορολογία οργιάζουν οι νεολογισμοί ή οι νέες σηματοδοτήσεις παλαιών εννοιών. Πριν από πολλά χρόνια ο κυβερνητικός ανασχηματισμός έγινε αναδόμηση και έγινε νούμερο της επιθεώρησης. Θυμάμαι τον αξέχαστο Χρόνη Εξαρχάκο να «αναδομεί» ως εκπαιδευτής στρατιωτίνες με όλες τις πολυσημίες που επιδεχόταν η νεόκοπη έννοια.

«Σ΄ έχουν αναδομήσει εσένα;», «Έχει αναδομηθεί!», «Πόσοι σε αναδομούν;» κ.τ.λ.

Τώρα, αν ζούσε ο Εξαρχάκος ή κάποιος ευφυής επιθεωρησιογράφος μπορεί να συναξάρει με τον όρο «διαβούλευση». Τι είναι άραγε αυτό για την επιθεωρησιακή γλώσσα:

«Πολιτική παρτούζα;», «Απανωτός οργασμός;», «Παρατεταμένη εκσπερμάτωση;», «Αναβαθμισμένο πρωινιάτικο;».

Αν ζούσε επίσης ο παλαιός φίλος δημοσιογράφος Χάρης Μπουσμπουρέλης που είχε εισαγάγει στο πολιτικό λεξιλόγιο και τη σχολιογραφία τον επίσης ευφυή όρο-διαπίστωση «οι ανά την επικράτειαν καφενέδες», θα μπορούσε να προσαρμόσει το εύρημά του στις σύγχρονες συνθήκες ηλεκτρονικής επικοινωνίας και πανδημικής διαβούλευσης: «τα ανά την επικράτειαν Ίντερνετ καφέ», «οι ανά την επικράτειαν φεϊσμπουκαδόροι», «οι ανά την επικράτειαν γκούγκληδες» κ.τ.λ.

Στα γιαπωνέζικα ιδεογράμματα, που μελέτησε ο Ρολάν Μπαρτ, το πιο περίπλοκο, πιο σύνθετο και πιο ζωγραφικά φλύαρο είναι το ιδεόγραμμα του ΜΗΔΕΝΟΣ.

Άφεριμ.