Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα
Δρομάκια ζωούλας

Αγαπητή Ρhoebe, Δεν σας βλέπω, εσάς που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών, να σχολιάζετε αυτή την υπέρτατη σύμπραξη κορυφής της μικρής κεχαριτωμένης Αρετούλας Κετιμέ (με το σαντουράκι της) με τον κύριο «Τιτί τιτί ε;» Γιώργο Αλκαίο (ο οποίος είχε συνεργαστεί σε επίπεδο κορυφής και με τον Κωνσταντίνο Καζάκο) σε έναν ανατολίτικης νωχελικότητας αμανέ με τα ανάλογα μακρόσυρτα φωνητικά. Η ίδια που έλεγε ότι η «κυρία Γλυκερία έκανε το σημαντικότερο πράγμα μπροστά στα ματάκια της: σιδέρωνε τα ρουχαλάκια του γιου της στο καμαρίνι- μια εικόνα ζωής»… Δεν βρίσκετε πως η Αρετούλα που μας μιλούσε για την «αρετή των τραγουδιών» δεν βρίσκεται ακριβώς στον δρόμο της αρετής;

Με απορία, Χρήστος Τοπάλογλου Πού ξέρετε, αγαπητέ Χρηστάκο, μπορεί η μικρούλα Αρετούλα με το σαντουράκι της και τη φωνούλα της και τις ερμηνειούλες της, εκεί, στον Γιωργάκο τον Αλκαίο τον «Τιτί τιτί ε;» να βρήκε το δρομάκο της. Διότι τι να σου κάνουν ένα σιδερωματάκι και μερικές εικονούλες ζωίτσας στο καμαρινάκι;


Της αν-αξιοποιήσεως

Αγαπητή Φοίβη, Απλά μαθήματα δασοκτονίας: Είσαι ιδιοκτήτης μιας έκτασης 40 στρεμμάτων δάσους πλάι στην Εθνική Οδό Αθηνών- Λαμίας στο ύψος της Κηφισιάς. Τι κάνεις; Αφήνεις να το απολαμβάνουν οι Αθηναίοι που ασφυκτιούν σαν τα ποντίκια ή πασχίζεις με κάθε μέσο να το «αξιοποιήσεις»;

Ως σωστός επαγγελματίας εργάζεσαι αργά και μεθοδικά (κανόνας απαράβατος: δεν βιαζόμαστε, ο χρόνος είναι μαζί μας…).

Τι και αν οι παλαιές αεροφωτογραφίες (1938, ΄45, ΄60) εμφανίζουν ότι «η έκταση καλύπτεται από αραιά πεύκα και υπόροφο από ξυλώδη αείφυλλα πλατύφυλλα με θαμνώδη μορφή και σε ποσοστό 60%70%»; Τι και αν ο νόμος λέει ότι ο ιδιοκτήτης οφείλει να το προστατεύσει; Εσύ ξέρεις.

Αργά και μεθοδικά εξαφανίζονται τα πεύκα και την κατάλληλη στιγμή, «η έκταση δίνει την εντύπωση πρόσφατης εκχέρσωσης»!

(έτος 1967, χούντα κ.λπ.).

Από εκεί και πέρα, όλα είναι εύκολα. Το όμορφο δάσος δεν υπάρχει πια, εκείνοι που είναι ταγμένοι να το υπερασπίζουν μετατρέπονται σε συνεργούς και εσύ βρίσκεσαι ιδιοκτήτης ενός προνομιακού «αγροτεμαχίου» έτοιμου για εκμετάλλευση, με τη βούλα του Δασαρχείου το σωτήριο έτος 2009 (20 ημέρες μετά τις εκλογές και την ίδρυση υπουργείου Περιβάλλοντος!).

Για να μην καθυστερείς, μάλιστα, έχεις προνοήσει (έναν χρόνο πριν από την απόφαση του Δασαρχείου) να βγάλεις όρους δόμησης, να βάλεις και αγγελίες πώλησης και όλοι είναι ευτυχισμένοι…

Ρωτάει ο αφελής: Η βασική αρχή που λέει: «Άπαξ δάσος για πάντα δάσος», πού χάθηκε; Οι δασάρχες, το υπουργείο, η Τοπική Αυτοδιοίκηση πού βρίσκονται; Υπάρχει κανείς να τους σταματήσει; Τα πάντα κρίνονται μέχρι 19/1/2010!

Πάνος Μπόζος, Μαθηματικός, Κηφισιά ΥΓ: Ο πλήρης φάκελος της υπόθεσης (με ονόματα, ημερομηνίες, αποφάσεις) είναι στη διάθεση καθενός που (λέει ότι) νοιάζεται.

ΥΓ: 1. Ραντεβού στην επόμενη «τηλεοπτική» αναδάσωση στα καμένα της Αττικής…

Μην το λέτε αυτό το τελευταίο, αγαπητέ Πάνο. Είναι πολύυυυυυ φωτογενείς οι τηλεοπτικές αναδασώσεις πουκοίτα παράξενα πράγματα- ποτέ δεν φαίνονται να πιάνουν τόπο. Και αν για όλο τον κόσμο η βασική αρχή λέει πως «άπαξ δάσος για πάντα δάσος», στο Ελλαδιστάν η βασική αρχή είναι: «Αααα τι ωραίο οικόπεδο!». Εδώ πάνε να φάνε τον τόπο ενός σημαντικότατου αρχαίου ναού, της Αγροτέρας Αρτέμιδος, στο Μετς, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί επτά φορές διατηρητέος και προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος και τόσους άλλους ανά την Αττική (η Ζαχοπουλιάδα νά ΄ναι καλά- που ουδείς φροντίζει να διαλευκάνει και να κολάσει τους ενόχους κι ας πιπιλάνε ράθυμα την καραμέλα της διαφάνειας και της κάθαρσης…), τα στρεμματάκια της Κηφισιάς και δη σε «καλό σημείο» θα γλιτώσουν;


Νοσεί το χέρι και το κόβουμε;
Φοίβη

Πάλι το κερδίσαμε το ευρωπαϊκό και διεθνές παράσημο τα ατιμούτσικα τα εκ-πολιτισμένα. Και, βεβαίως, βεβαίως, πάντα φταίνε μόνον οι προηγούμενοι, οι «κακοί» που το έκαναν μπάχαλο το μαγαζάκι κι εμείς, οι νέοι και «καλοί», τρέχουμε και δεν φτάνουμε.

Παγκόσμια πρωτοτυπία,
λοιπόν για το εκ-Πολιτισμού μας (που πλέον είναι και παρα-Τουρισμού μας): διαπίστωσε, λέει, παρατυπίες στις προσλήψεις χιλιάδων έκτακτων ωρομίσθιων υπαλλήλων του στα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις εφορείες αρχαιοτήτων, τις υπηρεσίεςήτοι, ρουσφέτια που δεν τα ήξεραν, βρε, κι ας τό ΄χε τούμπανο ο κόσμος…

Τι κάνει για να «εξυγιάνει» το σαθρόν τούτο σύστημα; Τα κλείνει – από το Βυζαντινό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, εμμέσως πλην σαφώς, μέχρι το μεγαλύτερο τμήμα του μεγαλύτερου μουσείου, ήτοι του Εθνικού Αρχαιολογικού, το Μουσείο του Λευκού Πύργου και πάει λέγοντας- αφήνοντάς τα δίχως προσωπικό μέχρι να κάνει νέους διαγωνισμούς προσλήψεων.

Δηλαδή, πονάει χέρι, κόβει χέρι; Αυτό είναι το νέο σύστημα της διαφάνειας και της αξιοκρατίας; Μαζί τους είμεθα στη διαφάνεια, αλλά στερώντας τη χώρα από μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους;

Ας ελέγξει και ας εξυγιάνει το σαθρό σύστημα (λες και δεν το ήξερε), αλλά με τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους εν λειτουργία. Γιατί αυτή η ανερμάτιστη παράλυση- του «συγκριτικού πλεονεκτήματος» της χώρας, όπως έλεγαν- φαντάζει σαν δικαιολογία για προγραφές ίσως και για αδυναμία διαχείρισης…