Έκρηξη στη Σκηνή των Ελλήνων

Πάνε είκοσι χρόνια που ήρθε χειμώνας και δεν έχω ούτε παράσταση να παίξω ούτε και να ετοιμάσω. Ελεύθερος υπηρεσίας. Πήρα λοιπόν και ΄γώ τους δρόμους κι άρχισα να υποδύομαι τον επαγγελματία Θεατή. Σχεδόν κάθε βράδυ χώνομαι στο ζεστό σκοτάδι της πλατείας κι απολαμβάνω, ναι αυτό είναι το ρήμα, απολαμβάνω Θέατρο στην Αθήνα. Παρ΄ όλη τη γρίπη, που τις τελευταίες μέρες αισθάνεται παραγκωνισμένη γιατί της έφαγε η οικονομική κρίση την πρωτιά στα Δελτία (πήγα να γράψω κατοχής) πλαστών Ειδήσεων, παρ΄ όλη τη γενική γραμμή «Όσα βγάζεις αυτό και είσαι», παρ΄ όλη τη φοροκαταιγίδα και την ολοκληρωτική κατάρρευση του υπαρκτού Λαιφσταϊλινισμού, παρ΄ όλο που στην Ευρώπη το Έλληνας πάει να γίνει συνώνυμο του «ο ψεύτης και ο κλέφτης τα πρώτα χρόνια χαίρονται», το θέατρο όχι μόνο αντέχει αλλά Υπάρχει και μάλιστα σ΄ ένα τόσο υψηλό επίπεδο που λίγες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες διαθέτουν. Είδα την Άννα Κοκκίνου στο «Λα Πουπέ», έξοχη σ΄ ένα σπάνιο κείμενο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Βέβαια είχα παραβρεθεί και σε μια γενική της πέρσι, και το ωραίο είναι ότι της έκανα και μερικές παρατηρήσεις που κατά τη γνώμη μου ήτανε πάνσωστες, το απαύγασμα της θεατρικής έμπνευσης, η Άννα με άκουσε προσεκτικά, έκανε το εντελώς αντίθετο στην παράσταση και (ίσως γι΄ αυτό) ήταν καταπληκτική. Χρόνια είχα να νιώσω έτσι σε μια παράσταση. Αλλά μετά πήγα στην άλλη Άννα την Παναγιωτοπούλου στον άκρως σημαντικό μονόλογο του Βασίλη Κατσικονούρη για «Ένα μπουφάν της Χάρλεϊ». Με την Άννα μεγαλώσαμε μαζί θεατρικά. Νομίζω ότι ξέρω τις σκηνικές της ικανότητες όσο κανείς. Την απολαμβάνω πάντα και με την ίδια συγκίνηση. Εδώ όμως ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση. Έπρεπε να παραδεχτώ ότι η Άννα που έβλεπα τώρα ήταν μια άλλη ηθοποιός που αγνοούσα εντελώς, ένα πλάσμα αλλιώς ανθρώπινο με μια πρωτόγνωρη φωνή, μια απλότητα που έσπαγε το φράγμα της απόστασης και σ΄ έφερνε τόσο κοντά στο αίσθημα, που ένιωθες τον κόσμο όλο να κλείνεται σε ένα της βλέμμα. Μετά πήγα και είδα τα «Μαθήματα χορού» της Ρένης Πιττακή. Έχω δει πολλές φορές ηθοποιούς να χορεύουν, κι εδώ και στην Ξένη. Θυμάμαι με έσερνε η Αλίκη σ΄ όλα τα μιούζικαλ και τα σόου ανά την υφήλιο. «Δες παιδί μου εδώ τι γίνεται. Αυτά πρέπει να κάνεις, θα σκίσεις». Σνομπάριζα τότε εγώ με την έπαρση της νιότης που κάποτε όντως διέθετα. Πέρασαν τα χρόνια και τώρα τρώω εξ αυτού. Θέλω να πω, το ξέρω κάπως το θέμα. Την τύφλα μου ξέρω. Όταν χορεύει η Ρένη στη σκηνή δεν εκτελεί με χάρη ρυθμικές κι ευέλικτες κινήσεις. Όταν χορεύει η Ρένη στη σκηνή λέει με όλο της το είναι, το πιο εύγλωττο θεατρικό κείμενο. Δίπλα της ο Κωνσταντίνος Κάπα με μια εξέλιξη που με έκανε να απορήσω. Η σκηνοθεσία ήταν κι εδώ του Πέτρου Ζούλια. Έχει έναν τρόπο να πλησιάζει τον ηθοποιό και το κείμενο ο Πέτρος διακριτικά καινούργιο. Το είχα δει πέρσι στην «Ευτυχία» του (με μια Μεντή αναπάντεχα δυναμική και φοβερά σαγηνευτική), το είδα κι εδώ, αλλά και στην ατμόσφαιρα στους «Επισκέπτες» της Κάτιας Δανδουλάκη και θέλω να πω, σαν να ζήλεψα λιγάκι. Είδα και το «Σφαγείο» στον Νέο Κόσμο. Γοητεύτηκα. Τρεις εξαιρετικοί νέοι ηθοποιοί- Οικονόμου, Παπαγεωργίου, Τζιόβας- και ένα ανέβασμα από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο αθόρυβο σχεδόν στην αρχή που σιγά σιγά πυκνώνει και ξεσπάει στο τέλος σε ένα βεγγαλικό συγκίνησης και θεατρικής ευφροσύνης.

Α, λέω να τον συνεχίσω τον ρόλο του θεατή. Πολύ μ΄ αρέσει. Το χαίρομαι, το απολαμβάνω. Κι έχω να δω τόσα ακόμα. Τον «Βυσσινόκηπο», τον «Θείο Βάνια», τον Γιώργο Κωνσταντίνου στον «Αμπιγέρ», την Ελένη Κοκκίδου που μου είπαν ότι εκρήγνυται κάθε βράδυ στο «Από Μηχανής», τον Μίνω Θεοχάρη στο «Ρεντ» και ποιος ξέρει πόσα άλλα που δεν έχουν έρθει στ΄ αυτιά μου ακόμα. Το θέατρο κόντρα στον καιρό γιορτάζει στην Αθήνα. Αλλά μην το πολυφωνάζουμε γιατί όπως θα πει και η Λίνα Νικολακοπούλου στο νέο της τραγούδι:

«Σιγότερα σιγότερα Κοιμούνται τα χειρότερα».