[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ενενήντα καράτια

Συμβαίνει στις περισσότερες οικογένειες. Όταν με το καλό έλθουν τα παιδιά και σφραγίσουν με τη δική τους εθιμοτυπία τις σχέσεις μεταξύ των μελών, αυτομάτως οι δικοί μας γονείς ανεβαίνουν κατηγορία και ο τίτλος ευγενείας τους αναβαθμίζεται. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να φωνάζω τη μάνα μου «γιαγιά», απ΄ ό,τι παρατηρώ πάντως νιώθει πολύ άνετα με τη νέα της κατάσταση.

Για να μην τα πολυλογώ, η δική μας «βασίλισσα- μητέρα» χρειάστηκε να μπει επειγόντως στο νοσοκομείο. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε ήδη έχει πάρει τ΄ απάνω της, από αυτή την εμπειρία όμως κρατώ δυο- τρία εντυπωσιακά συμπεράσματα. Και πρώτα απ΄ όλα την εκπληκτική ψυχραιμία με την οποία αντιμετώπισε την όλη φάση. Με τους μισούς της πόνους εγώ θα είχα ξεχάσει και πώς με λένε και με τη μισή της εξάντληση θα είχα δει τον Χριστό φαντάρο. Αυτή όχι μόνον αρνήθηκε το ασθενοφόρο και την καρέκλα με τα ροδάκια, αλλά περπάτησε μόνη της ώς τα εξωτερικά ιατρεία και εξήγησε στον εφημερεύοντα τα συμπτώματά της με κυριολεξία αστροφυσικού. Μετά βγήκε από το εξεταστήριο και περιέγραψε και σε μας τα στραβάδια τι της έδειξε ο γιατρός στο μόνιτορ και τι ακριβώς είχε στραβώσει στο πεπτικό της κι έγινε ό,τι έγινε. Μετά μας παρήγγειλε μια παρτίδα από τις εφημερίδες της ημέρας και ζήτησε να της φέρουμε τη χτένα της και το βιβλίο της με τον σελιδοδείκτη.

Αν υπάρχει Θεός, αν υπάρχουν γονίδια, αν υπάρχει κληρονομικό δικαίωμα, τότε σίγουρα κάναμε την τύχη μας.