ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ένας παπάς

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Φ.Χατζημανασής, Λυσιμαχίας 24, Αθήνα, γράφει:

«Πριν από λίγο καιρό, ένας καλός μου φίλος με παρότρυνε να παρακολουθήσουμε μια Κυριακή τη Λειτουργία σε ένα εκκλησάκι. Δεν είμαι θρησκόληπτος, αλλά προσπαθώ να είμαι σωστός χριστιανός ορθόδοξος. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω βέβαια… Πήγα τελικά με τον φίλο μου σ΄ αυτό το μικρό εκκλησάκι (της Παναγίας), που βρίσκεται σ΄ ένα στενό πιο πάνω από την πλατεία Μαβίλη. Ούτε καν φαίνεται από τον δρόμο. Κι όμως! Τι ευχάριστη έκπληξη, τι μεγαλείο και ταυτόχρονα ταπεινοφροσύνη νιώθει κανείς όταν πάει εκεί! Δεν υπάρχουν μικρόφωνα, δεν υπάρχουν πολυέλαιοι. Το φως και οι καρδιές όλων όσοι προσέρχονται ακτινοβολούν- πιστέψτε με- περισσότερο από κάθε άλλο τεχνητό φωτιστικό μέσο. Χωράει- δεν χωράει 30-40 άτομα και στο πίσω μέρος υπάρχει πάντα μια υπέροχη χορωδία, δημιούργημα ενός πρώην πρόσφυγα στην Πολωνία, του μουσικού Νίκου Φυλακτού, γνωστού για την ευαισθησία και την αγάπη του στην προώθηση της βυζαντινής μουσικής. Οι κάτοικοι του Νέου Ηρακλείου τον γνωρίζουν πολύ καλά.

Τι είναι όμως αυτό που με τράβηξε περισσότερο στο να πηγαίνω έκτοτε ανελλιπώς στη Λειτουργία αυτή; Ο παπάς. Ναι, ο παπάς! Αυτός ο σεμνός ιερέας, που είναι και η “ψυχή” της τέλεσης της Θείας Λειτουργίας. Ο τρόπος που λειτουργεί είναι εκπληκτικός, κατανοητός, ξεκούραστος, γεμάτος αληθινή ευλάβεια και σεβασμό σ΄ αυτό που επιτελεί. Προτού σας πω το όνομα του ιερέα, θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τον τρόπο με τον οποίο εκτελεί τη Λειτουργία: ψάλλει σχεδόν απαγγέλλοντας ή μάλλον διαβάζοντας το Ευαγγέλιο. Πάντα χαμηλόφωνα, χωρίς μικρόφωνο, σε δική του απλή καθημερινή γλώσσα, απ΄ όλους κατανοητή μέχρι και την τελευταία συλλαβή. Ενδιάμεσα, στο μέσο της Λειτουργίας, κατεβαίνει από τον άμβωνα και χαιρετά με τα δυο του χέρια όλους- ανεξαιρέτως- τους παρευρισκομένους, έναν προς έναν, ψελλίζοντας πάντα λόγια αγάπης: “Συγχωρείτε αυτούς που σας αδικούν…”, “Αγαπάτε τον διπλανό σας…”. Προσκαλεί να κοινωνήσουν όσους πάνε για πρώτη φορά στο εκκλησάκι αυτό, ακόμα κι αν δεν νήστεψαν ή δεν εξομολογήθηκαν! Ο Χριστός, λέει, δέχεται τον κάθε αμαρτωλό σε κάθε στιγμή, αρκεί αυτός να αισθάνεται αληθινά μέσα του απλά και μόνο την παρουσία Του.

Αυτός ο ιερέας, λοιπόν, είναι ο Κώστας Μπέης, πρώην καθηγητής Πολιτικής Δικονομίας στη Νομική Αθηνών, τέως γεν.

γραμματέας της Βουλής των Ελλήνων επί θητείας του αειμνήστου Ιωάννη Αλευρά, με σημαντικό συγγραφικό έργο! Όμως μια οικογενειακή του τραγωδία, την οποία ο επιστημονικός και κοινωνικός του κύκλος γνωρίζει, τον οδήγησε στη φάση αυτή της ζωής του να αφιερώσει τον υπόλοιπο χρόνο του στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου φορώντας το ταπεινό, πλην όμως τιμημένο ράσο του απλού ιερέα. Με απέραντη αγάπη, ταπεινότητα και πολύ σεβασμό σ΄ αυτό που αποφάσισε να υπηρετήσει.

Την Κυριακή 15 Νοεμβρίου, μετά το πέρας της Λειτουργίας, μας ανακοίνωσε με δάκρυα στα μάτια το τελευταίο του “αντίο” προς όλους εμάς και ότι δεν θα ξαναλειτουργήσει, επειδή “άγνωστοι” κύκλοι της Εκκλησίας δεν επιθυμούν να συνεχίσει περαιτέρω το έργο του.

Προκλήθηκε, όπως ήταν φυσικό, ένας μικροπανικός ανάμεσά μας και αμέσως αποφάσισα να απευθυνθώ σ΄ εσάς, που γνωρίζω την ευαισθησία σας, να ρωτήσετε επίσημα την Αρχιεπισκοπή Αθηνών αλλά και το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ποιοι είναι αυτοί οι “άγνωστοι” που θέλησαν να διακόψουν ένα θεάρεστο και χρήσιμο πνευματικό έργο, ενός ανιδιοτελούς επιστήμονα και πάνω απ΄ όλα σωστού ανθρώπου».