Το Πνεύμα του Τόνου

Εκσυγχρονισμοί
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Το είδαμε κι αυτό. Παλιότερα είχα ειρωνικά σχολιάσει που σε ορισμένες εκκλησίες της Αθήνας τα Φώτα ο αγιασμός μοιραζόταν σε τεράστια τενεκεδένια βυτία με βρυσούλα, όπως στους παλιούς νιπτήρες. Εκεί έμεναν και δύο μέρες και περνούσαν οι γυναικούλες με άδεια πλαστικά μπουκαλάκια νερού και έπαιρναν το αγίασμα.

Δεν θεωρώ τέτοιες λύσεις εκσυγχρονισμό των εθίμων και των τελετών, αλλά απόρροια της εμπορευματοποίησης, του καταναλωτισμού και του εκκλησιαστικού λαϊκισμού. Αλλά αυτό που έγινε στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης υπερβαίνει τα όρια ακόμη και στη συνείδηση ενός αγνωστικιστή και ίσως άθεου. Ο σταυρός στα Φώτα του δήμου αυτού εμβαπτίστηκε στη νέα πισίνα, ολυμπιακών, παρακαλώ, προδιαγραφών. Να το δεχτούμε. Νερό είναι κι αυτό και θέλει ν΄ αγιάσει. Αλλά ο Δεσπότης της τελετής δέχτηκε και οι αρχές αλάλαξαν από το «εύρημα» να πέσει ο σταυρός τρεις φορές, τη μία τον διεκδίκησαν παιδάκια μέχρι 12 χρόνων, τη δεύτερη έπεσαν στην πισίνα έφηβοι και την τρίτη άντρες!! Ο Σταυρός των Θεοφανίων μετετράπη σε κούπα πρωταθλήματος Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας και η Εκκλησία σε ένα θρησκευτικό ΣΕΓΑΣ. Αλλά απορώ γιατί άφησαν απ΄ έξω την κατηγορία των παιδιών με ειδικές ανάγκες που διαπρέπουν στους Παραολυμπιακούς, που στο κάτω κάτω θα είχαν και μεγαλύτερη ανάγκη και τα αγιασμένα νερά της πισίνας (όπου θα αγωνιστούν συχνά) και τη δύναμη του ζωοποιού σταυρού!!

Άραγε να περιμένουμε Ανάσταση για τους ξενύχτηδες και τους αγουροξυπνημένους;