[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αρμέγοντας εικονικές αγελάδες…

Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου, αντικρύζω τον έναν να σπέρνει, τον άλλο να θερίζει και τον τρίτο να οργώνει. Όσο η φάρμα επεκτείνεται, τόσο ο ζήλος για εντατικότερη εργασία αυξάνεται. Άλλωστε, οι ιδιοκτήτες δεν χρειάζεται να ιδρώσουν σκάβοντας! Με το πληκτρολόγιο και το ποντίκι, η αγροτική ζωή έχει περάσει σε άλλη διάσταση…

Δεν είναι όμως όλα τόσο εύκολα όσο ακούγονται. Η καθημερινότητα στη φάρμα, ακόμη και όταν αυτή είναι εικονική, προϋποθέτει την εκπλήρωση καθηκόντων που δεν χωρούν αναβολή ή καθυστέρηση. Τα χωράφια, η αγελάδα και οι κότες θέλουν περιποίηση, διαφορετικά η σοδειά θα είναι «φτωχή», το γάλα λιγοστό και τα αυγά ελάχιστα… Κάποιοι έχουν πάρει τον ρόλο τους τόσο σοβαρά, που προγραμματίζουν το ξυπνητήρι να χτυπήσει 30 λεπτά πιο νωρίς από τη συνηθισμένη ώρα το πρωί, γιατί πρέπει, όπως λένε, να μαζέψουν τις φράουλες. Αν το κάνουν αργότερα μέσα στην ημέρα, εξηγούν, υπάρχει ο κίνδυνος να «καούν».

Και καταλήγουν πως ύστερα από τόσο κόπο δεν θέλουν η προσπάθειά τους να πάει χαμένη.

Για μένα, που η αγροτική ζωή σταμάτησε με τον θάνατο της γιαγιάς μου- το μποστάνι μαράθηκε και καλύφθηκε από αγριόχορτα-, η ιντερνετική εκδοχή της με αφήνει αδιάφορη. Ίσως είμαι και φυγόπονη, καθώς δεν θα ξυπνούσα νωρίτερα για να αρμέξω μια αγελάδα που δεν υπάρχει!

Παρ΄ όλα αυτά, οι τουλάχιστον 60 εκατομμύρια χρήστες του facebook, οι οποίοι εργάζονται καθημερινά στη φάρμα τους, δηλώνουν πανευτυχείς που έχουν βρει μια τόσο αγχολυτική ενασχόληση. Το μόνο που μένει είναι να ακούσω τον διπλανό μου να σιγοτραγουδά: «Φέγγει η μέρα το πρωί για ν΄ αλωνίσουμε μαζί. Πάρε την τσουγκράνα σου να το ξανεμίσουμε, να βγάλουμε το στάρι, τ΄ άχυρο να πετάξουμε»…