[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όπως κάνουν οι άνθρωποι

Τα παιδιά πήγαν στα Βίλατζ να δουν το «Αvatar», όπου γινόταν πατείς με πατώ σε. Εγώ, για να αντιμετωπίσω τη μαύρη τρύπα της Πρωτοχρονιάς, αποφάσισα να θεατριστώ.

Χωρίς σαμοβάρια, χωρίς τα θανατερά γκλιν γκλιν της τρόικας και των κρυστάλλινων ποτηριών, αυτός ο νευρικός Τσέχοφ του Εθνικού ήταν για μένα η καταλληλότερη εισαγωγή στο 2010. Η γκρίνια των διπλανών μου, που είχαν έρθει ώς εκεί αναζητώντας λίγη ακόμη «ανακουφιστική» τσεχοφική θλίψη, έδενε τέλεια με την παρακινδυνευμένη άποψη του Χουβαρδά και ενίσχυε μέσα μου την ιδέα ότι στο θέατρο αν δεν σκηνοθετήσεις και την πλατεία, την πάτησες.

Μετά κάθησα και σκέφτηκα όλους τους θείους Βάνιες κι όλες τις Σόνιες που συναντάω κάθε τόσο στη ζωή, τους Αστρόφ που δεν έχω καμιά πιθανότητα να συναντήσω και τις αναρίθμητες Έλενες που τις παρατηρώ να πορεύονται ερήμην, δυστυχώς, του εαυτού τους.

Επηρεασμένη ίσως από τον Γιάννη Βογιατζή ο οποίος έπαιξε τον ρόλο της Μαρίνας, της γριάς παραμάνας, για πρώτη φορά βγήκαν πάνω πάνω στη λίστα με τις τσεχοφικές μου ταυτίσεις οι γέροντες κι οι γριές όλων των έργων. Αυτοί οι φιγκυράν της ανθρώπινης κωμωδίας που προτιμούν να υπηρετούν μόνο το σχήμα της ζωής, παραιτημένοι συνειδητά από τα μεγάλα αισθήματα και τις μεγαλειώδεις ματαιώσεις.

«Μαρίνα: “Θα ζήσουμε πάλι όπως πρώτα. Θα παίρνουμε το πρωινό μας στις οχτώ, θα τρώμε στη μία το μεσημέρι και το βράδυ θα καθόμαστε να φάμε στην ώρα μας”».

Αυτά φιλοδοξώ να κάνω φέτος.