Φαινόμενα

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Αρχίζει σε λίγο μία από τις πιο αβέβαιες τηλεοπτικές χρονιές, παρά το ότι όλα δείχνουν ότι θα μείνουν στάσιμα, με τους ίδιους πρωταγωνιστές στον ίδιο τηλεπολτό
Τι ωραία που ολοκληρώνεται μια ταραχώδης τηλεοπτική χρονιά, που «κατάπιε» εκπομπές και πρόσωπα, τα πολτοποίησε, τα χώνεψε ή τα απέβαλε (ορισμένα διά παντός) και πάμε γι΄ άλλα. Χειρότερα! Θυμάται κανείς την Έφη Θώδη, για παράδειγμα; Πόσες ώρες τηλεοπτικού προγράμματος, αλήθεια, στήθηκαν στην «πλάτη της», πόσοι στρατοί πανελιστών επιβίωσαν μέρες και μήνες, στέριωσαν στο μεσημεριανάδικο κουτσομπολιστάν ασχολούμενοι μαζί της, την έντυσαν μασκαράτα, την κυνήγησαν, την εξώθησαν στο μη περαιτέρω. Η περίπτωσή της ήταν η θλιβερή απόδειξη εκείνης της λεπτής κλωστής που κρατά την ανθρώπινη ισορροπία και που είναι αδύνατον να αντέξει στην επίθεση του τηλεοπτικού κυνισμού.

Αλλά ουδείς ορρωδεί, ούτε αρμόδιοι ούτε εκπομπούχοι ούτε καν επιστήμονες (έτσι τουλάχιστον συστήνονται) που δίνουν όρκο να προστατεύουν και να στηρίζουν με την επιστήμη τους (ψυχιατρική και ψυχολογία) τις ευάλωτες ανθρώπινες ψυχές, οι οποίες καταφεύγουν σε αυτούς για στήριγμα. Αντιθέτως τους βλέπουμε να περιφέρονται επιδεικνύοντας μάλιστα, τους ασθενείς τους. Σαν τρόπαια. Προφανώς της τηλεοπτικής τους καριέρας. Χάρη σε αυτήν άλλωστε εξασφαλίζουν ακριβώς αυτή την πελατεία, η οποία θα τους εξασφαλίσει με τη σειρά της μόνιμες θέσεις στα ανθρωποφάγα πάνελ. Δυστυχώς στην εκπνοή της χρονιάς είχαμε δύο αλλεπάλληλα παραδείγματα.

Ένας φαύλος κύκλος, όπου κάθε ανθρώπινο στοιχείο έχει καταλυθεί από τη μανία του τηλεοπτικού σουξέ.

Ας είναι. Σε λίγο αρχίζει μία από τις πιο αβέβαιες τηλεοπτικές χρονιές. Όχι μόνο λόγω οικονομικής κρίσης. Αλλά και κόπωσης του φιλοθεάμονος.

Στην ΕΡΤ παίρνουν παράταση οι στρεβλώσεις μέχρι να βρουν οι καινούργιοι την άκρη του νήματος να το ξεμπερδέψουν. Ένα κουβάρι οι συμβάσεις εκείνων, των οποίων εξαρτάται η επαγγελματική ύπαρξη από αυτές, αλλά και εκείνων των οποίων εξαρτάται το παντεσπάνι. Παχύσαρκη και αυτή η «μηχανή» του Δημοσίου, όπως και όλες οι υπόλοιπες με στρώσεις «λίπους» συσσωρευμένες χρόνια ολόκληρα, πώς να μπει σε πρόγραμμα fitness χωρίς να πέσει λιπόθυμη! Ο μόνος ίσως που απολαμβάνει τους σπουδαίους καρπούς του τηλεοπτικού μας συστήματος είναι ο Γιούρι Γκέλερ, «επιστήμων» της συντριπτικής γοητείας της κάμερας ή μήπως να πούμε της οφθαλμαπάτης; Τώρα που ολοκληρώνεται το σόου θα βγει περιοδεία στην ελληνική «επαρχία» – αν και ο όρος δεν είναι πολίτικλι κορέκτ, αποδίδει πλήρως την εικόνα που έχουν για την ελληνική περιφέρεια όλοι εκείνοι που την εκμεταλλεύονται για «αρπαχτές».

Α! ναι και στον Αlpha βρήκαν τον τρόπο να τραβήξουν την προσοχή για το δικό τους τάλεντ σόου, ένα ακόμη- τι θα τα κάνουμε τόσα ταλέντα μια σταλιά τόπος; Ποιος εκ των πρωταγωνιστών των πιο θεαματικών τσαντηριώτικων τηλεκαβγάδων της περασμένης σεζόν ήταν άλλωστε καταλληλότερος από τον Νίκο Καρβέλα για να πάρει τη θέση κριτή; Θα συστεγαστεί και με τον Λάκη Λαζόπουλο, και τα μεσημεριανάδικα τρίβουν από τώρα τα χέρια τους για το «δώρο». Ακριβώς αυτή είναι και η ιδιομορφία του εγχώριου τηλεοπτικού συστήματος, το ένα κανάλι θρέφει το άλλο και όλα μαζί απολαμβάνουν τους καρπούς της κουλτούρας της αφασίας.


Η «άλλη ματιά» στον κόσμο

Εμείς κρατάμε από την τηλεόραση της χρονιάς που φεύγει τη συνέντευξη της Κούνεβα στους «Πρωταγωνιστές» για την ποιότητα του λόγου που δεν άφησε ασυγκίνητους τους τηλεθεατές, κρατάμε από την ίδια εκπομπή το αφιέρωμα στα εγκαταλελειμμένα μωρά, τις εκπομπές της «Έρευνας» για το πέριξ της Ομόνοιας τρίγωνο της αθλιότητας, αλλά και για την Παιδεία, την υψηλή ποιότητα παραγωγής και ερμηνειών της σειράς «Χαρά, αγνοείται», τα θέματα που πραγματεύτηκαν τα σενάρια της σειράς «Άγρια παιδιά» και ας μην κράτησε πολύ, κρατάμε τις εκπομπές του μακρόβιου «Παρασκηνίου» στην ΕΤ1 και του «Εξάντα» στη ΝΕΤ που επιμένουν στην «άλλη ματιά» στον κόσμο και ανοίγουν ορίζοντες στους ανήσυχους, και εντέλει σημασία έχει ότι βρίσκουμε τι να κρατήσουμε κι ας είναι περισσότερο αυτό που θέλουμε να ξεχάσουμε.