ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ανασφάλιστοι και άνεργοι

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Γρηγόρης Βλάμης, δημοσιογράφος, Νέα Φιλοθέη, γράφει:

«Καλές είναι οι διακηρύξεις πιστής εφαρμογής του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για την απόλυση των εργαζομένων στα stage. Αλλά τι θα γίνει τώρα, με τις χιλιάδες αυτών των νέων ανθρώπων που φυτοζωούσαν με 500 ευρώ τον μήνα;

Καλή η αξιοπιστία της κυβέρνησης, αλλά οι νέοι και οι νέες κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του δημοσίου τομέα των ΔΕΚΟ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Σήμερα είναι άνεργοι, ανασφάλιστοι και άμισθοι. Πολλοί θα προσφύγουν στα δικαστήρια, αλλά θα χρειαστούν χαρτόσημα, αμοιβές δικηγόρων, χρόνος για την κατάληξη των δικών. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων περί αποζημίωσής τους θα φτάσουν κάποτε στο Δημόσιο, από το οποίο θα περιμένουν πολύ καιρό να αποφασίσει αν και πότε θα αποδεχθεί τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Και τίθεται το ερώτημα: υπάρχει γωνιά του Πλανήτη στην οποία οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται τα δεδουλευμένα;

Είναι γεγονός ότι το καθεστώς των stage ήταν και είναι απαράδεκτο. Πρέπει όμως να αξιολογηθεί ότι ήταν μια αναγκαστική διέξοδος σε χιλιάδες νέους που αναζητούσαν μια προσωρινή λύση στα δύσκολα προβλήματα της ανεργίας και της απελπισίας που τους βαραίνουνκαι όχι με δική τους ευθύνη. Επίσημη δήλωση: Δεν θα πληρωθούν όσοι εργάστηκαν. Στην Ευρώπη- και όχι μόνο- υπάρχουν άτομα που εργάζονται και αμείβονται 2, 3 ή 4 ώρες την ημέρα, τα λεγόμενα παρτ τάιμ. Οι δικοί μας υπήκοοι που εργάστηκαν γιατί να μην πληρωθούν; Η φτώχεια και το μεγάλο ποσοστό ανεργίας σε όλη τη χώρα προσγειώνουν τους νέους να προσαρμοστούν σε οποιεσδήποτε συνθήκες, προκειμένου να μην εξαρτώνται από τους γονείς τους και για τις πιο μικρές τους ανάγκες. Με δυο λόγια, η εικόνα που προβάλλει στον κόσμο είναι απογοητευτική. Έχει κάνει τη ζωή των νέων αβίωτη.

Ποια είναι η συνέχεια και η συνέπεια της Πολιτείας, σε ένα Κράτος που θέλει να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Πόσες και ποιες κοινωνικές εκρήξεις θα προκύψουν από αδικημένα άτομα; Νέοι άνθρωποι που βλέπουν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται και να μη διαβλέπουν αίσιο τέλος στον αγώνα για επιβίωση».