[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ανοσία στην… υστερία

Γνωστοί, συνάδελφοι, φίλοι, συγγενείς και αναγνώστες, στο γραφείο, στον δρόμο, στο τηλέφωνο ή στις εξόδους, με ρωτούν με αγωνία (το ρεπορτάζ υγείας γαρ) και δεν με απαλλάσσουν ούτε όταν τους διαβεβαιώνω ότι πτυχίο έχω μόνο στη Φιλοσοφία: να κάνουμε το εμβόλιο για τη νέα γρίπη ή όχι; Εσύ το έκανες στον γιο σου; Θα μας βρεις ταμιφλού αν χρειαστεί;

Το περίεργο είναι ότι νοιάζονται περισσότερο οι υγιείς, λεπτοί και άκαπνοι, όσοι δηλαδή θεωρητικά κινδυνεύουν λιγότερο. Δεν δέχομαι να αναλάβω την ευθύνη τέτοιων συμβουλών. Τους λέω μονάχα ότι εγώ δεν έκανα το εμβόλιο, ούτε θα το κάνω στον γιο μου, αφού η παιδίατρος μού είπε ότι δεν το χρειάζεται. Διαισθάνομαι ότι θα ήθελαν να συμμερίζομαι περισσότερο τις ανησυχίες τους και τους ξενίζει η ψυχραιμία μου. Ανησυχώ.

Ύστερα, όμως, από τόσες επιδημίες και υγειονομικές απειλές τα τελευταία χρόνια- από το ΑΙDS, τις τρελές αγελάδες, τη γρίπη των πτηνών και το SΑRS έως τις επιδημίες λιστερίασης και τις διοξίνες στα γάλατα- έχω αρχίσει να παθαίνω ανοσία στην… υστερία. Θυμάμαι να ταξιδεύουμε πασχαλιάτικα με το αεροπλάνο φορώντας τις ειδικές μάσκες, να μην αγοράζουμε επί χρόνια μοσχάρι, να μην τρώμε γαλλικά τυριά (τι θυσία κι αυτή!)

και να δίνουμε μάχη για να μην απομονώσει η παρέα τον ομοφυλόφιλο φίλο λόγω του φόβου του ΗΙV. Πλένω φυσικά τα χέρια μου συχνά, υπερβολικά συχνά, όπως έκανα πάντα. Αερίζω, επίσης, πολύ συχνά τους εσωτερικούς χώρους, όπως ανέκαθεν. Δεν σταματώ όμως να φιλώ τους αγαπημένους μου, δεν κλειδώνομαι στο σπίτι, ούτε παίρνω «πολεμικά» εφόδια σε φάρμακα, όπως κάναμε επί Τσερνόμπιλ με τα εβαπορέ γάλατα.

Συνεχίζω να πηγαίνω στον κινηματογράφο, στα θέατρα και στο Μέγαρο Μουσικής όπως πριν και δεν αφήνω να πέσει κάτω κανένα καλό πάρτι. Το ανθρώπινο γένος έχει αποδείξει ότι επιβιώνει.

Και τα σενάρια τρομακτικής καταστροφολογίας κάνουν καλό μόνο στις ταινίες του Χόλιγουντγια όσους τουλάχιστον τους αρέσουν αυτές οι ταινίες. Εμένα όχι…