Βαθύ μπλε στη Ρηγίλλης

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν επεδίωξε να κρατήσει ούτε τα προσχήματα. Η αλλαγή σελίδας στη Ρηγίλλης ήθελε να καταγραφεί με τις πρώτες αποφάσεις του. Και το μήνυμα ότι οι εκπρόσωποι της λεγόμενης «λαϊκής Δεξιάς»- ή «κοινωνικής Δεξιάς», όπως αρέσκονται να την αποκαλούν στενοί συνεργάτες του- έχουν αποκτήσει πλέον κυρίαρχο ρόλο στο κόμμα είναι ηχηρό.
Η γραμμή πλεύσης είχε αποφασιστεί σχεδόν από την πρώτη στιγμή, όταν οι περισσότεροι δίπλα στον νέο πρόεδρο της Ν.Δ. είχαν αμφιβολίες για την επιτυχία του εγχειρήματος. Καθοριστική ήταν μια συνάντηση στο παλαιό γραφείο της οδού Μουρούζη που κράτησε έως τα ξημερώματα, τρεις ημέρες μετά τις εθνικές εκλογές και τη συντριβή της Ν.Δ.. Σε όσους βρέθηκαν μαζί του εκείνο το βράδυ, ο Αντώνης Σαμαράς ξεκαθάρισε ότι σε κάθε περίπτωση θα ήταν υποψήφιος. Ακόμη και με όρους ήττας, θα έδινε τη μάχη, έστω κι αν η εκλογή κρινόταν από το Συνέδριο.

Την επομένη ο ίδιος τόνισε ότι θα είναι παρών «είτε σε μικρό είτε σε μεγάλο γήπεδο», αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι με τη δική του ομάδα θα επιχειρούσε να εκπροσωπήσει τη «λαϊκή Δεξιά», ώστε να δώσει σαφή ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά στην αντιπαράθεση. Σε αυτή τη στρατηγική είχαν συμφωνήσει όλοι την προηγούμενη νύχτα, κρίνοντας όχι μόνο ότι μπορούσε να την υπηρετήσει το προφίλ Σαμαρά, αλλά έδινε και ζωτικό χώρο στην υποψηφιότητά του, τόσο απέναντι στην Ντόρα Μπακογιάννη όσο και στον Δημ. Αβραμόπουλο. Οι στε νοί συνεργάτες του Θοδ. Δραβίλας, Χρ. Λαζαρίδης και Γ. Μουρούτης ανέλαβαν να «χτίσουν» ομιλίες και παρεμβάσεις προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ οι Κων. Μαρκόπουλος, Ι. Μανώλης και Παν. Σκανδαλάκης που μετείχαν στη συνάντηση, κλήθηκαν να προσεγγίσουν στελέχη που κινούνται στον ίδιο χώρο- από βουλευτές και συνδικαλιστές, έως τοπικούς κομματικούς παράγοντες- και θα μπορούσαν να ενεργοποιηθούν άμεσα. Από εκείνο το βράδυ, παράλληλα με τις καταγγελίες για τους «μηχανισμούς» και τα «φέουδα», ο Αντ. Σαμαράς προσπαθούσε να πυροδοτήσει μια ακόμη μάχη, σε ένα άλλο γήπεδο: τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό» απέναντι στον «νεοφιλελευθερισμό».

Η γραμμή κρούσης. Τις επόμενες ημέρες, στο στρατόπεδο Σαμαρά άρχισε να συρρέει κόσμος που έγινε ακόμη περισσότερος όταν οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η μάχη είναι ανοικτή. Στη γραμμή κρούσης μπήκε και ο Βασ. Μιχαλολιάκος με την Κατερίνα Παπακώστα, ακολούθησε ο Παν. Παναγιωτόπουλος, ενώ μετά το έκτακτο Συνέδριο και τη συμμαχία με τον Δημ. Αβραμόπουλο, σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι της «λαϊκής Δεξιάς» στοιχήθηκαν πίσω του. Μοναδική εξαίρεση οι Βυρ. Πολύδωρας και Γερ. Γιακουμάτος στη Β΄ Αθήνας, αλλά και ο Χρ. Μαρκογιαννάκης στα Χανιά, οι οποίοι παρέμειναν υποστηρικτές της Ντόρας Μπακογιάννη.

Από την επομένη των εσωκομματικών εκλογών, όλη η ομάδα κρούσης μετακόμισε στη Ρηγίλλης. Ο Αντώνης Σαμαράς προσπερνά όλες τις επιφυλάξεις που διατυπώνουν πολιτικοί φίλοι του για την εικόνα που εκπέμπει το κόμμα. Επέλεξε να έχει δίπλα του στη γαλάζια βιτρίνα στελέχη με σκληροπυρηνικό προφίλ κι έτσι είναι αποφασισμένος να πορευτεί.


Η «επιστροφή των Ρέιντζερς»

Η επέλαση της «λαϊκής Δεξιάς» στη Ρηγίλλης προκαλεί, αντιδράσεις στο εσωκομματικό πεδίο, όχι μόνον από στελέχη που συντάχθηκαν με την κ. Μπακογιάννη και εκτιμούν ότι αναιρούνται οι διακηρύξεις περί «ενότητας» και «αξιοκρατίας» από την πλευρά του νέου προέδρου, αλλά και από ουδέτερα στελέχη που κάνουν λόγο για «ένα μείγμα παλαιοκομματισμού και δεξιάς ρητορείας», που «ακυρώνει το μήνυμα της ανανέωσης» και «οδηγεί τη Ν.Δ. πίσω στη δεκαετία του ΄80». Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται η αναβάθμιση του Βασ. Μιχαλολιάκου, ο οποίος όχι μόνο συντηρεί τους γαλάζιους εμφυλίους στον Πειραιά, αλλά δίνει την ευκαιρία σε πολλούς να κάνουν λόγο για «επιστροφή των “Κενταύρων” και των “Ρέιντζερς” στη Ρηγίλλης». Το κλίμα κάνει ακόμη πιο βαρύ και η πρόσφατη καταδικαστική απόφαση εις βάρος του κ. Μιχαλολιάκου, κατά την αντιδικία του με απόστρατο αξιωματικό για όσα είχαν διαδραματιστεί σε επίσημα ταξίδια του στη Βουλγαρία, την περίοδο που ήταν υφυπουργός Άμυνας.