Εμείς μάνικες, οι πειρατές 45άρια

«Μόλις σήμερα λασκάραμε λιγάκι τις έξτρα βάρδιες ασφαλείας. Δυο μέρες πριν γλιτώσαμε έπειτα από οργανωμένη αντίδρασή μας, από το ρεσάλτο των Σομαλών πειρατών.
Χρησιμοποιήσαμε ό,τι μέσα είχαμε, τους ρίξαμε νερό, καπνογόνα, φωτοβολίδες…».

Το «ουφ» της ανακούφισης το είπαν μόλις χθες. Σαράντα οκτώ ώρες από το τετ-α-τετ τους με τους πειρατές, οι Έλληνες ναυτικοί τού υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιου «Σίκινος», της εταιρείας Κυκλάδες Μαριτάιμ, κάνουν – όπως λένε- τον σταυρό τους που γλίτωσαν τα χειρότερα. Τίποτε δεν προμήνυε, όπως υποστηρίζουν, πως το χωρητικότητας 150.000 τόνων πλοίο, έμφορτο με 1.004.000 βαρέλια αργού πετρελαίου, αξίας 77,5 εκατομμυρίων δολαρίων, θα έπεφτε στο «στόμα του λύκου», όχι στον Κόλπο του Άντεν, το διαβόητο πειρατικό άντρο, το οποίο είχε περάσει σε κομβόι με επικεφαλής κινεζικό πολεμικό πλοίο, αλλά στον Βόρειο Ινδικό Ωκεανό.

«Εννιάμισι το πρωί, την περασμένη Τρίτη, με ειδοποίησε ο ανθυποπλοίαρχος. “Ένα ψαράδικο μάς πλησιάζει!”, με ενημερώνει επειγόντως. Αμέσως ανεβαίνω επάνω και βλέπω πράγματι ένα αλιευτικό ανοιχτής θαλάσσης να έχει πορεία προς το μέρος μας. Το πρώτο που κάναμε ήταν να γυρίσουμε την κατεύθυνσή μας πιο αριστερά, ώστε να το αποφύγουμε. Αυτό, όμως, άνοιξε ταχύτητα, επέμενε να ΄ρχεται σ΄ εμάς! Σε απόσταση αναπνοής, κατέβασε μια πλαστική βάρκα, με τέσσερις άντρες πάνω της», λέει στα «ΝΕΑ» από τη θαλάσσια περιοχή των Μαλδίβων, ο 42χρονος Σπαρτιάτης καπετάνιος του «Σίκινος», κ. Λεωνίδας Χαρίδας. Η κινητοποίηση και των 24 μελών του πληρώματος, 8 Ελλήνων και 16 Φιλιππινέζων, ήταν άμεση. «Μας προσέγγισαν από την αριστερή πρύμνη μας, με σκοπό να ρίξουν ανεμόσκαλα. Είδαν, όμως, ότι εμείς είχαμε κιόλας πάρει θέσεις. Είχαμε έτοιμες τις μάνικες, ενεργοποιήσαμε και την αντλία νερού κι αρχίσαμε να τους καταβρέχουμε, να τους πετάμε κι ό,τι άλλο βρίσκαμε! Αλλά, πέντε λεπτά αργότερα, πέρασαν μπροστά από την πλώρη μας και ήρθαν στη δεξιά πλευρά της, επιχείρησαν να ανέβουν κι από κει. Και πάλι, όμως, εμείς είχαμε προλάβει να πάρουμε θέσεις», περιγράφει.

«Φωτοβολίδες εμείς, πυρ αυτοί»
Ήταν η ώρα του 28χρονου υποπλοιάρχου Αντώνη Αμίνου να αναλάβει δράση. «Τρεις φορές τούς προηγούμενους μήνες είχα ακούσει, μέσω VΗF, τον τρόμο στις φωνές άλλων συναδέλφων, πλοία να ζητούν ανάλογη βοήθεια. Δυστυχώς, τώρα είχε έρθει η σειρά μας να βρούμε πάση θυσία έναν τρόπο να αμυνθούμε! Στη δεύτερη, λοιπόν, απόπειρά τους να αναρριχηθούν, τους πετάω ένα καπνογόνο. Παίρνω και φωτοβολίδες και πετάω στον αέρα δυο- τρεις. Αυτοί, όμως, δεν το βάζουν κάτω, θέλουν να γαντζώσουν τη σκάλα τους στο παραπέτο μας. Αρχίζω τότε κι εγώ να τους σημαδεύω, να ρίχνω πια κατά πάνω τους! Η απάντησή τους τότε ήταν να αρχίσουν να μας πυροβολούν με σαρανταπεντάρι! Τα άλλα παιδιά πρόλαβαν και είδαν κι ένα αντιαρματικό RΡG κι άλλα, ρωσικά αυτόματα, όπλα μες στο σκάφος τους…», λέει ο Πειραιώτης υποπλοίαρχος, και καταλήγει: «Τους διώξαμε οριστικά, όταν ο καπετάνιος έστριψε σε τέτοια διεύθυνση το πλοίο μας, ώστε να δημιουργεί περισσότερα απόνερα. Αυτή η αντίστασή μας αποδείχθηκε καθοριστική. Έπειτα από μισή ώρα, απομακρύνθηκαν…».

ΑΚΡΙΒΟ ΦΟΡΤΙΟ

Ένα εκατομμύριο βαρέλια αργού πετρελαίου αξίας 77,5 εκατ.
δολαρίων μεταφέρει το πλοίο

«Ήμασταν πολύ μακριά από κάθε βοήθεια»

ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ κι ετοιμότητα κατά την κρίσιμη στιγμή, ήταν, σύμφωνα με τον πλοίαρχο Χαρίδα, τα «κλειδιά» της αναίμακτης εκδίωξης των Σομαλών πειρατών. «Αντιδράσαμε όλοι μας σωστά. Παλαιότερα, τέτοιες καταστάσεις ήταν σενάρια μόνο για εκπαίδευση του πληρώματος.

Ξαφνικά τώρα κληθήκαμε να δοκιμαστούμε και στην πράξη! Από τη στιγμή, βέβαια, που άρχισαν και οι πυροβολισμοί, όλος ο κόσμος πάγωσε. Ναυτικοί είμαστε, όχι… κομάντος. Όπως και να ΄χει, την ώρα εκείνη δεν έχεις τον χρόνο να σκεφτείς και πολλά. Κοιτάς μόνο να ξεφύγεις…», σημειώνει. «Όταν σε πυροβολούν, τότε είναι που περνά όλη η ζωή μπροστά απ΄ τα μάτια σου! Αλλά τότε είναι που πρέπει να το παλέψεις. Αυτό κάναμε κι εμείς. Ωστόσο, πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να κινητοποιηθούν κι όλοι οι αρμόδιοι, ώστε να τελειώνει αυτή η ιστορία με τους πειρατές. Ήμασταν πραγματικά ξεγραμμένοι, πολύ μακριά από κάθε βοήθεια.

Μόνο το τοπικό κέντρο ασφαλείας μάς έδινε οδηγίες και ψυχολογική υποστήριξη. Αποδεικνύεται, δυστυχώς, πως σε καμία περίπτωση η παρουσία των πολεμικών πλοίων στην περιοχή δεν λειτουργεί τελικά αποτρεπτικά, καθώς δεν προχωρούν σε καταστολή ή συλλήψεις. Αντιθέτως μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις οι επιθέσεις γίνονται ενώ τα πολεμικά πλοία είναι δίπλα στα εμπορικά! Κι αυτή είναι μια κατάσταση που ήδη έχει αρχίσει να διαιωνίζεται…».