«Σαββατόβραδο στον… Ουρολόγο!»

Ο Ανδρέας,ο Κώστας κι ο Γιάννης είναι φίλοι εδώ και περίπου δέκα χρόνια. Τους ένωσε η αγάπη τους για τη μουσική, αφού συνυπήρξαν σε νεανικά συγκροτήματα, για το ποδόσφαιρο, αλλά και για το «βρώμικο» φαγητό. Μαζί με την υπόλοιπη παρέα έχουν περάσει απεριόριστες ώρες συνδυάζοντας και τα τρία μαζί. Αγαπημένη τους συνήθεια ήταν να συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν τους αγώνες του Champions League και τα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού στην τηλεόραση τρώγοντας πιτόγυρα και πίνοντας μπίρες και αναψυκτικά, ενώ μετά το τέλος του ματς έπιαναν τις κιθάρες τους και τραγουδούσαν. Συνήθως την επομένη των αγώνων έπαιζαν τη ρεβάνς στο μπάσκετ.

Όταν ο Γιάννης στα 24 του χρόνια ανακάλυψε ότι είχε πέτρα στο νεφρό όλη η παρέα στάθηκε στο πλευρό του, ενώ κανένας δεν έκρυψε την έκπληξή του για το γεγονός ότι όλοι θεωρούσαν πως ήταν πολύ μικρός για τέτοια προβλήματα. Η έκπληξη έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έναν χρόνο μετά, ο μικρότερος της παρέας, ο Ανδρέας, 22 χρονών τότε, βρέθηκε στο κρεβάτι με τους ίδιους φρικτούς πόνους. Όταν κάποια χρόνια αργότερα, το κακό τρίτωσε και στα 29 του την πάτησε και ο Κώστας, οι τρεις φίλοι είχαν από μια κοινή ιστορία να διηγηθούν στους υπόλοιπους της παρέας. Μάλιστα, όταν ανάρρωσε και ο τελευταίος έριξαν την ιδέα να κάνουν την ιστορία τους τραγούδι. Κάποιος δε πρότεινε και τον τίτλο: «Σαββατόβραδο στον… Ουρολόγο!».

«Τη δεύτερη φορά, ήταν αδιανόητο»

Ο Ανδρέας έπαιζε με τους φίλους του στην παραλία και ελάχιστα λεπτά αργότερα ζητούσε επιμόνως γιατρό. Ο Κώστας δεν πρόλαβε να χαρεί την ολιγοήμερη άδειά του από τη δουλειά και βρέθηκε ξαφνικά σε ένα νοσοκομείο. Στον Γιάννη υπήρξε μια μικρή προειδοποίηση, αλλά όταν τον χτύπησαν οι πόνοι ήταν αδύνατο να τους αντέξει. Τρεις νεαροί άνδρες, γεμάτοι ενέργεια και ζωντάνια, φοιτητές, εργαζόμενοι, τρεις διαφορετικοί τρόποι ζωής, τρεις δυνατοί οργανισμοί που κανένας δεν περίμενε πως από τη μια στιγμή στην άλλη θα διπλώνονταν από τον πόνο.

«Στην αρχή ένιωθα κάποιες μικρές ενοχλήσεις για περίπου μια εβδομάδα αριστερά, χαμηλά στην κοιλιά. Δεν ήταν πολύ έντονες και γι’ αυτό πίστευα πως μπορεί να ήταν απλά ένα κρύωμα», λέει ο Γιάννης. «Κάποια μέρα ένιωσα αφόρητους πόνους, τόσο που δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Πήγα στον γιατρό και έπειτα από μια σειρά εξετάσεων μου είπε ότι είχα πέτρα στα νεφρά! Απόρησα γιατί κάτι τέτοιο το είχα συνδυάσει μόνο με ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Ο γιατρός με ρώτησε για τον τρόπο ζωής μου κι εγώ του ανέφερα πως από τα 18 μου, όταν πήγα για σπουδές στην Αγγλία, συνήθιζα να πίνω αρκετά και να ξενυχτάω, η διατροφή μου δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, ενώ και το τσιγάρο ήταν συχνά προέκταση του χεριού μου. Η αλήθεια είναι ότι με την επιστροφή μου στην Ελλάδα και μόλις άρχισα να εργάζομαι όλα αυτά περιορίστηκαν, αλλά δεν κόπηκαν».

Ο γιατρός τού είπε πως ίσως κάποιος από όλους αυτούς τους παράγοντες να τον έχει επηρεάσει και «μου σύστησε να τα ελαττώσω σημαντικά, να πίνω πολλά υγρά για να μην ξαναεμφανιστεί, ενώ με διαβεβαίωσε πως δεν είναι κάτι σπουδαίο», προσθέτει. «Με τη σωστή αγωγή, μέσα σε μία περίπου εβδομάδα η πέτρα είχε φύγει και οι πόνοι είχαν σταματήσει». Ωστόσο, η πέτρα αυτή δεν ήταν η μοναδική δυσάρεστη έκπληξη που τον περίμενε. Παρ’ όλο που θεωρούσε πως είχε «ξεμπερδέψει», έξι μήνες αργότερα, χτυπούσε και πάλι την πόρτα του ιατρείου.

«Αν την πρώτη φορά μου φάνηκε περίεργο, τη δεύτερη ήταν αδιανόητο!», αφηγείται. «Οι πόνοι αυτήν τη φορά ήρθαν χωρίς προειδοποίηση, ωστόσο με την προηγούμενη εμπειρία μου ήξερα από την αρχή τι θα έπρεπε να κάνω. Η διαδικασία που ακολουθήσαμε με τον γιατρό ήταν η ίδια και πάλι, αλλά αυτήν τη φορά μου έκανε αυστηρές συστάσεις να προσέχω και, κυρίως, να πίνω πάρα πολλά υγρά. Επιπλέον, μου είπε πως σε περίπτωση που μου ξανασυμβεί, ενδεχομένως να χρειαστεί να ξανακάνουμε κάποιες συμπληρωματικές εξετάσεις, για να ελέγξουμε αν υπάρχει κάποιο συστατικό που το προκαλεί», τονίζει. Εδώ και περίπου δύο χρόνια δεν έχει πρόβλημα, αλλά όπως αναφέρει, παρ’ όλο που δεν έχει αλλάξει δραματικά τον τρόπο ζωής του, δεν θα του ήταν ευχάριστο να βρεθεί και πάλι στο κρεβάτι του πόνου.

Απορημένος τον κοίταζε ο Ανδρέας όταν του αφηγούνταν την περιπέτειά του. Δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο επώδυνο μπορεί να ήταν. Είναι ο μικρότερος, αλλά ο πιο κινητικός. Μέσα σε όλα πάντα, πρώτος στα ξενύχτια και τα μεθύσια, έχει γεμίσει το κορμί του τατουάζ και παίζει συνέχεια σε metal μπάντες, καπνίζει καπνό και όχι τσιγάρο «γιατί από φράγκα πάσχουμε», ενώ στα σουβλάκια είναι ο πρώτος που τα καταβροχθίζει. Δυστυχώς για τον ίδιο, το επόμενο καλοκαίρι του επεφύλασσε μια αντίστοιχη δυσάρεστη εμπειρία.

«Ήμασταν με την παρέα στην παραλία. Μόλις είχα βγει από τη θάλασσα και παίζαμε ρακέτες, όταν ξαφνικά ένιωσα έναν σφάχτη στα αριστερά της κοιλιάς μου. Διπλώθηκα στην άμμο, ενώ οι άλλοι έτρεξαν από πάνω μου. Στην παραλία υπήρχε και ναυαγοσώστης, ο οποίος, αφού μου έδωσε νερό γιατί πίστευε πως έπαθα αφυδάτωση, κάλεσε αμέσως κάποιον γιατρό».

Για καλή του τύχη, όπως λέει, ένας ειδικευόμενος γιατρός βρισκόταν εκείνη την ώρα στην παραλία. «Με εξέτασε λίγο και υπέθεσε _ σωστά, όπως αποδείχθηκε αργότερα _ πως μάλλον πρόκειται για πέτρα. Η άδεια καλοκαιρινή Αθήνα ευνοούσε τη γρήγορη μεταφορά μου στο κοντινότερο εφημερεύον νοσοκομείο, όπου έβγαλα ακτινογραφία και έκανα εξετάσεις ούρων, τα οποία ήταν κατακόκκινα από το αίμα», λέει ο Ανδρέας.

«Μου έδωσαν παυσίπονα χάπια, ενώ μου είπαν πως δεν θα χρειαστεί επέμβαση για να αφαιρεθεί η πέτρα. Οι γιατροί είπαν ότι πρέπει να πίνω πολλά υγρά και μου πρότειναν κάτι που μου φάνηκε αρκετά αστείο: μέχρι να πέσει η πέτρα, η ούρησή μου να γίνεται σε ένα μικρό δοχείο, ώστε, όταν βγει να την πάμε για ανάλυση. Για να είμαι ειλικρινής δεν το έκανα, παρ’ όλες τις προτροπές των δικών μου. Έπειτα από λίγες μέρες οι πόνοι σταμάτησαν και φαντάστηκα πως πρέπει να έφυγε. Από τότε δεν με έχει ξαναπιάσει τίποτα, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω πόσο υπέφερα μέχρι να περάσει», προσθέτει.

Ο Κώστας είναι ο μεγαλύτερος της παρέας. Όλους τους έχει πάντα υπό την προστασία του. «Όταν οι πιτσιρικάδες έπεφταν στο κρεβάτι σφαδάζοντας από τους πόνους, στενοχωριόμουν, αλλά δεν μπορούσα να έχω ιδέα τι πραγματικά είχαν. Πού νά ‘ξερα…», λέει γελώντας. Η δική του ιστορία είναι η πιο κωμικοτραγική. Στα 29 του συζεί εδώ και ενάμιση χρόνο με τη φίλη του, δουλεύει άπειρες ώρες σε μια εταιρεία πληροφορικής και ο ελεύθερος χρόνος του σπανίζει. Κάθε Σάββατο πηγαίνει για ποδόσφαιρο με παλιούς συμφοιτητές του, δεν έχει δοκιμάσει τσιγάρο ποτέ στη ζωή του, ενώ τους τελευταίους έξι μήνες αποφάσισε να κόψει και τους καφέδες. Η Μαρίνα, η φίλη του, γκρινιάζει συνέχεια γιατί, ενώ του μαγειρεύει ένα σωρό υγιεινά φαγητά, εκείνος προτιμά να τρώει απ’ έξω. «Αν μπορούσες θα τρεφόσουν μόνο με σουβλάκια», του διαμαρτύρεται κάθε φορά που έχει λιγούρες, συμπτωματικά όταν εκείνη έχει μαγειρέψει φασολάκια…

Έπειτα από αρκετό καιρό αποφάσισαν να πάρουν λίγες μέρες άδεια και να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους. Έκλεισαν ένα πολύ ωραίο δωμάτιο στην παραλία Λεπτοκαρυάς Πιερίας, κοντά στο χωριό της καταγωγής του. Τη δεύτερη μέρα της εκδρομής τους αποφάσισαν να πάνε για πεζοπορία στον Όλυμπο. Η μέρα ήταν υπέροχη και έτσι είχαν την ευκαιρία να περπατήσουν πολύ μέσα στην πανέμορφη φύση. Έπειτα από αρκετά χιλιόμετρα και πολύ ιδρώτα, αποφάσισαν να επιστρέψουν στο ξενοδοχείο, να κάνουν ένα μπάνιο και να πάνε για φαγητό σε κάποιο παραλιακό μεζεδοπωλείο.

Το χταπόδι που λιγουρεύτηκε η Μαρίνα δεν το δοκίμασαν ποτέ, αφού δευτερόλεπτα αφότου μπήκαν στο δωμάτιο, ο Κώστας άσπρισε σαν το πανί, κουλουριάστηκε στο πάτωμα και άρχισε να σφαδάζει από τους πόνους. Για κάποιες στιγμές ένιωσε ότι δεν μπορούσε να μιλήσει. Εκείνη πανικόβλητη ζήτησε βοήθεια και σε λίγα λεπτά ο υπάλληλος του ξενοδοχείου τον έπαιρνε στα χέρια για να τον μεταφέρει στο αυτοκίνητο προκειμένου να τον πάει στο νοσοκομείο της Κατερίνης.

«Ένιωθα ότι με είχαν μαχαιρώσει. Ότι κάποιος μου πριόνιζε το σώμα. Δεν μπορούσα να σταθώ καθόλου, ήμουν μούσκεμα από τον ιδρώτα, δεν είχα καμία επαφή με το περιβάλλον. Θα πρέπει να πέρασαν αρκετές ώρες και ίσως και να λιποθύμησα από τον πόνο, γιατί το μόνο που θυμάμαι από κάποιο σημείο και έπειτα είναι να είμαι σαν υπνωτισμένος _ προφανώς από την ένεση μορφίνης που έμαθα πως μου έκαναν _ και ο γιατρός να μου εξηγεί πως έχω μια μεγάλη πέτρα στο νεφρό, η οποία είναι χαμηλά και δεν μπορεί να εντοπιστεί ακριβώς το σημείο όπου βρίσκεται. Πίστεψα πως αφού ηρέμησα, ήταν κάτι παροδικό και πως, όπως μου είπε ο γιατρός, “θα πέσει μόνη της”.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο κρατούν πολλές φορές οι αυταπάτες. Σε μένα μόνο για δύο ώρες, αφού μόλις πέρασε η επίδραση της ένεσης άρχισα πάλι να νιώθω φρικτούς πόνους. Επιστρέψαμε εσπευσμένα και πήγαμε στο πρώτο αθηναϊκό νοσοκομείο που εφημέρευε, όπου και εκεί μου έδωσαν αρκετά δυνατά παυσίπονα για να τα πάρω τις επόμενες μέρες και μου είπαν πως η πέτρα κάποια στιγμή θα βγει μόνη της μέσα από την ούρηση».

Ωστόσο, η περιπέτεια του Κώστα έμελλε να κρατήσει πολύ, αφού η πέτρα δεν έλεγε να πέσει, ενώ επισκέφτηκε αρκετούς γιατρούς για να ζητήσει άλλες γνώμες. Όλοι του έλεγαν να κάνει υπομονή και του αύξαναν την ισχύ των παυσίπονων. Αυτό κράτησε περισσότερο από έναν μήνα, με τους πόνους να αραιώνουν χρονικά μεν, αλλά όταν έρχονταν τον γονάτιζαν.

«Ήταν ο πιο επώδυνος μήνας της ζωής μου, ο οποίος τελείωσε εξίσου οδυνηρά. Με ένα φρικτό τσούξιμο στον ουρητήρα μου, έναν τρομερό πόνο, αρκετό αίμα στα ούρα, αλλά και τον πραγματικά… υπέροχο ήχο της πέτρας στο μάρμαρο της λεκάνης! Από την ανακούφισή μου ένιωσα δάκρυα χαράς στα μάτια μου!», λέει χαριτολογώντας ο Κώστας.

Οι τρεις φίλοι δεν ξέχασαν την περιπέτειά τους. Παρ’ όλα αυτά, δεν την άφησαν να επηρεάσει τη ζωή τους. Συνέχισαν να μαζεύονται για ποδόσφαιρο και κιθάρα, να τρώνε σουβλάκια και πίτσες και να πίνουν μπίρες, ωστόσο, φροντίζουν πλέον καθημερινά να πίνουν μεγάλες ποσότητες νερού,. Επιπλέον, είναι προετοιμασμένοι ώστε σε περίπτωση που ο πόνος τούς ξαναθυμηθεί, να ακολουθήσουν τις οδηγίες των γιατρών, γνωρίζοντας πλέον εκ των προτέρων τι πρέπει να κάνουν.