Εναλλακτικά Το μεγάλο τσίρκο της Ν.Δ.

ΜΠΟΡΕΙ να προκαλεί μεγάλη ταλαιπωρία στα επιτελεία των υποψηφίων, αλλά η εκλογή αρχηγού από τη βάση είναι απόλαυση για τον θεατή. Και θυμίζει πως, στις ωραιότερες στιγμές της, η πολιτική είναι τσίρκο. Με τίγρεις, ελέφαντες, κλόουν, με ανθρώπους που τρώνε φωτιά, με σχοινοβάτες και ακροβάτες.

Αξίζει να σημειωθεί πως, παρά την ένταση της προϊστορίας και το υψηλό βολτάζ των εσωκομματικών διαδικασιών, ούτε η Ντόρα ούτε ο Σαμαράς μετέτρεψαν μια πολιτική αναμέτρηση σε προσωπικό ξεκατίνιασμα. Στις διαπραγματεύσεις των υποψηφίων για τη διαδικασία στα οργανωτικά πάνελ, στην Κεντρική Επιτροπή και στο Συνέδριο, δεν είχαμε φωνήεντα. Και, παρά τη θερμόαιμη ιδιοσυγκρασία των οπαδών της Ν.Δ., δεν είχαμε ούτε έναν χυμένο καφέ.

Μένει να φανεί αν αυτό θα ισχύσει και την Κυριακή το βράδυ. Θα εξαρτηθεί φυσικά από την ψυχολογία της ημέρας, την ομαλότητα της ψηφοφορίας και το εύρος του αποτελέσματος. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αμφιβολία πως η εκλογή από τη βάση έκανε καλό στη Ν.Δ. Άλλη μια επιβεβαίωση της αξίας της συμμετοχικής δημοκρατίας. Στη μιντιακή εποχή μας, ο πολίτης θέλει μεγαλύτερο μερίδιο στις διαδικασίες. Γινόμαστε λίγο Αμερικανοί, αφού τα primaries, η επιλογή υποψηφίων από τη βάση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, είναι στοιχείο της εκλογής προέδρου στις ΗΠΑ.

Εδώ και δεκατρία χρόνια, η αδρή φυσιογνωμία του Κώστα Καραμανλή κυριάρχησε στη Ν.Δ. Η εκλογή από τη βάση τον εξαέρωσε. Το τρεχαλητό των υποψηφίων από χωρίου εις χωρίον έκανε να ξεχαστεί το θαμμένο πτώμα στον κήπο: δηλαδή η μεγάλη ήττα της 4ης Οκτωβρίου. Γιατί έγιναν πρόωρα οι εκλογές και γιατί ήταν τόσο κακό το αποτέλεσμα; Ντόρα και Σαμαράς χόρεψαν με τους λύκους αυτών των ερωτημάτων, αλλά η συνεχής κίνηση της καμπάνιας ανά την επικράτεια είχε το πλεονέκτημα ότι δεν υποχρέωσε κανέναν να δώσει απαντήσεις.

ΤΙ ΜΑΣ έμαθαν οι τελευταίες εβδομάδες; Ότι ο Αβραμόπουλος είναι ο αιώνιος «λαγός» της συντηρητικής παράταξης. Αλλά και ότι Ντόρα και Σαμαράς λειτούργησαν σύμφωνα με τον χαρακτήρα τους και όχι με πολιτικούς όρους.

Η Μπακογιάννη επέδειξε, ως συνήθως, υπερβολική αυτοπεποίθηση. Έχοντας τον αέρα του φαβορί που δεν μοιράζεται, η Ντόρα ούτε τον Μεϊμαράκη ενσωμάτωσε από νωρίς ούτε «κομπρομί» με τον Αβραμόπουλο έκανε. Ώσπου ήρθαν οι κακές δημοσκοπήσεις και έγινε αντιληπτή η αντίσταση της βάσης στην οικογένεια Μητσοτάκη και στην κεντροδεξιά αντίληψη ενός ανοιχτού και φιλελεύθερου κόμματος. Οπότε πήρε το χαρτί ο Άρης και επιστρατεύθηκε τελευταία στιγμή ο Πολύδωρας. Ο Σαμαράς κατέβηκε υποψήφιος κόντρα σε εισηγήσεις ανθρώπων που στάθηκαν κοντά του τα πέτρινα χρόνια, παρότι ήταν κρύος και ανέτοιμος. Αρχικά «έτρεξε» μια γυμνή καμπάνια με μόνο δημόσιο σύμμαχο τον Κώστα Μαρκόπουλο. Ο κίνδυνος της ταπείνωσης ήταν ορατός. Ωστόσο, το συμπαγές δεξιό προφίλ του Αντώνη ζεστάθηκε στην επαφή με τον δεξιόστροφο κομματικό πυρήνα της Ν.Δ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σαμαράς χρωστάει στον Αβραμόπουλο την εκλογή από τη βάση, χωρίς την οποία η υποψηφιότητά του δεν θα είχε πάρει μπροστά.

ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΑΝ όλα αυτά; Άραγε, βγαίνουν Ντόρα και Αντώνης διαφορετικοί από την εσωκομματική εκλογική δοκιμασία; Μάλλον όχι- αν και η οριστική απάντηση θα δοθεί από Δευτέρα.