[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ζήσε Μάη μου…

O εξαίρετος συνάδελφος, που δεν έχει οικογενειακές υποχρεώσεις, περίμενε πώς και πώς να πάρει τη σύνταξή του- τριάντα τόσα χρόνια στην «πιάτσα»- για να κάνει επιτέλους αυτά που ήθελε μια ζωή και δεν του επέτρεπε το ωράριο και οι ευθύνες της δουλειάς. Να ταξιδέψει σε μακρινές χώρες, να απολαύσει θέατρο, να χορτάσει τους φίλους. Έξι μήνες μετά, δεν είχε πάρει ακόμα τη σύνταξή του, αλλά είχε εξασφαλίσει ήδη μια γερή κατάθλιψη. Κλεισμένος όλη μέρα στο σπίτι, πλήρωνε όσα έξοδα μπορούσε με πιστωτικές κάρτες, ενώ εξανέμιζε τις τελευταίες οικονομίες του (οι περισσότερες είχαν παλαιότερα ξοδευτεί σε ένα διάστημα ανεργίας) στο νοίκι και στο ηλεκτρικό. Με κομμένα ήδη τα φτερά, όταν πήρε επιτέλους τη σύνταξη, έδειχνε γερασμένος κατά αρκετά χρόνια. Δεν είχε κέφι να έρθει μαζί μας στις συναυλίες της κλασικής μουσικής που λάτρευε, ούτε στα wine bars που αγαπούσε.

Τώρα- κοντεύει να κλείσει χρόνο- περιμένει ακόμα το επικουρικό και το εφάπαξ. Η φίλη ψυχολόγος πήρε πρόωρη σύνταξη στα πενήντα πέντε της λόγω ανηλίκου και κέρασε την ίδια μέρα τους πάντες για να γιορτάσει «μια νέα ζωή, με ελεύθερο χρόνο και ποιότητα». Ο χρόνος ίσως τώρα να υπάρχει, αλλά προς το παρόν ζουν με τον άνδρα της με άγχος και δανεικά φίλων, για να τα βγάλουν πέρα με παιδιά, σπίτι και στεγαστικό, έως ότου της κάνουν τη «χάρη» να πάρει τη σύνταξή που δικαιούται. Διαβάζω στα ρεπορτάζ των οικονομικών εφημερίδων ότι ο χρόνος αναμονής για την ακριβοθώρητη σύνταξη κυμαίνεται συνήθως από έξι έως δεκαοκτώ μήνες, σε νορμάλ συνθήκες- και έως και δύο χρόνια στη διαδοχική ασφάλιση! Αυτό το αγκυλωτικό, γραφειοκρατικό και απρόσωπο ασφαλιστικό σύστημα, προσπαθούν με πείσμα τα τελευταία χρόνια οι κρατούντες να το κάνουν ακόμα πιο εχθρικό προς τον πολίτη…