ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για την ψήφο

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σωτ.Αναστασόπουλος, Πριγκίπου 21, Ν. Φιλαδέλφεια, γράφει:

«Η ψήφος στο δημοκρατικό πολίτευμα δεν είναι αδρανής, έχει φωνή και κρίση.

Είναι θεμελιώδης αρχή, που εκφράζει τα ιδεώδη της ελευθερίας. Είναι θεσμός αδιαπραγμάτευτος, που κατοχυρώνει το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ελεύθερου πολίτη να διαλέγει και να επιλέγει με αξιοκρατικά κριτήρια κόμμα, πρόσωπα, αρχές και αξίες, που να παρέχουν εχέγγυα στα κοινά, στην τύχη του λαού, στα ιερά και τα όσια του έθνους.

Όταν η ψήφος χρησιμοποιείται γι΄ αυτά τα ιδεώδη, πλείστα όσα αγαθά φέρει στον τόπο, είναι το ακριβότερο δώρο προς την πατρίδα. Όταν όμως χρησιμοποιείται με ελαφρότητα, με εθνική ανευθυνότητα ή για σκοπούς ξένους από εκείνους που η κοινωνία με αγώνες και βαρύ φόρο αίματος κατέκτησε και καθιέρωσε, ο ιερός αυτός θεσμός καταστρατηγείται, νοθεύεται και, σε δεδομένη στιγμή, αντί για αγαθά γυρίζει μπούμερανγκ, γίνεται καταστροφική για τον ίδιον τον πολίτη και για το έθνος ολόκληρο.

Παραδείγματα και ιστορικά ντοκουμέντα τέτοια με οδυνηρές εμπειρίες, μας θυμίζουν οι εθνικές εκλογές τα έτη 1895 και 1920, τότε που η λάθος ψήφος του λαού επέφερε ολέθριες εθνικές καταστροφές στους αντίστοιχους πολέμους 1897 και 1922 με την Τουρκία. Καταστροφές που δεν διαγράφονται εύκολα από τις μνήμες ούτε σβήνονται από τις σελίδες της εθνικής μας Ιστορίας.

Κοινή είναι η πεποίθηση και η παραδοχή ότι χρήσιμος και πάντα για την πατρίδα ωφέλιμος είναι ο πολίτης που κλείνει τα αυτιά του στις Κασσάνδρες και τις Σειρήνες του καιροσκόπου κεκράκτη σπεκουλαδόρου πολιτευτή. Και άχρηστος και επιζήμιος για τη χώρα είναι ο ψηφοφόρος εκείνος που ως άβουλο ον γίνεται δουλικό εξάρτημα του ιδίου και του αυτού κόμματος εσαεί. “Το κόμμα μου και γαία πυρί μειχθήτω”. “Το κόμμα μου και ας καταρρεύσει το σύμπαν”. Η κατηγορία, η τάξη αυτών των εκλογέων, με τη διαχρονική αυτή μονολιθική τους νοοτροπία, στερείται πολιτικής παιδείας. Δεν ψηφίζει για το καλό του τόπου, δεν ψάχνει για κάτι το καλύτερο, κινείται μονόπλευρα ως εάν με παρωπίδες. Χρησιμοποιούν την ψήφο ως εργαλείο ικανοποίησης του πάθους τους, προς εκδίκηση κόμματος και προσώπων, δίκην ποδοσφαιρικού ρεβανσισμού, ή για έκνομο προσωπικό συμφέρον. Ε, ο ψηφοφόρος αυτός στερείται πολιτικής κρίσης, στερείται εθνικής ευαισθησίας. Και με τα υστερικά και ευτελή αυτά χούγια δεν προσφέρει, δεν δημιουργεί, καταστρέφει.

Αλαζονικό κομματικό μονοπώλιο, ή άλλα προσωπικά βίτσια, και εθνικό συμφέρον δεν συμβιβάζονται. Η πατρίδα δεν είναι κομματικό φέουδο- όπως ίσως μερικοί Ελληναράδες να την εννοούν και μέσω του κόμματος να μονοπωλούν το έθνος.

Σωστός λοιπόν είναι ο Έλλην αυτός που συνειδητά πιστεύει στον θεσμό και στην ιδιαιτερότητα της ψήφου, που αντιπαρέρχεται απαξιωτικά τα ταπεινά σύνδρομα (προκαταλήψεις, μισαλλοδοξία, ρουσφέτι) και με καθαρό μυαλό, με περίσκεψη μέσα στον χώρο και τον χρόνο, συγκρίνει και κρίνει όλες τις παραμέτρους και συνιστώσες της εποχής και με σύγχρονη αντίληψη, πολιτική υπευθυνότητα και πρακτική λογική, αποφασίζει. Ρίχνει την ψήφο του εκεί που το προτάσσουν οι περιστάσεις και οι καιροί. Εκεί που το καλούν τα συμφέροντα του τόπου και της πατρίδας, που αντανακλούν και ταυτίζονται με το δικό του συμφέρον».