ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αξιοκρατία

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Τάσος Αδαμίδης, Νέο Ηράκλειο, Αθήνα, γράφει:

«Είμαι ένας Έλληνας πολίτης που ωφελήθηκε τα μέγιστα από τον “νόμο Πεπονή”- ό,τι επαναστατικότερο, κατά τη γνώμη μου, είδαμε στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία 30 χρόνια (ή μήπως και περισσότερο;).

Με αφορμή τις αναμενόμενες αλλαγές στη διαδικασία προσλήψεων, θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλια.

Συγχαρητήρια για την επαναφορά των διαγωνισμών για τις ΔΕΚΟ, δήμους, νομαρχίες στην ευθύνη του ΑΣΕΠ. Καιρός ήταν να σταματήσει η αυθαιρεσία. Για την αντιμετώπιση των παραπόνων (συνήθως όχι αναίτια) για καθυστερήσεις-κωλυσιεργίες από την πλευρά του ΑΣΕΠ, η λύση είναι μία: ενισχύστε τον ΑΣΕΠ.

Αυξήστε το προσωπικό του. Ελέγξτε το εύρυθμο και την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας του. Παράκαμψή του όμως, σε καμιά περίπτωση. Η κοινωνία πρέπει να προχωρήσει εμπρός. Ο Νο1 παράγοντας για να συμβεί αυτό είναι να υπάρχει αξιοκρατία και διαφάνεια. Όλα τα άλλα έπονται.

Για την κατάργηση της συνέντευξης ως μέσου αξιολόγησης: η συνέντευξη ήταν, είναι και θα είναι ανάμεσα στα δυο-τρία σημαντικότερα κριτήρια αξιολόγησης του υποψήφιου εργαζομένου. Αναντικατάστατο- και όσο σημαντικότερη η θέση εργασίας τόσο πιο απαραίτητη η συνέντευξη. Δυστυχώς, στην πραγματικότητα του ελληνικού δημοσίου το εργαλείο αυτό στρεβλώθηκε και μεταβλήθηκε σε πολιορκητικό κριό της αναξιοκρατίας. Εφ΄ όσον δεν υπάρχει τρόπος να διασφαλιστεί η διαφανής διαδικασία συνέντευξης, ας καταργηθεί.

Διαφωνώ όμως με την αύξηση της μοριοδότησης σε τίτλους-πτυχία. Αυτό, γιατί συμβαίνει να εργάζομαι στο Δημόσιο εδώ και επτά χρόνια και έχω κουραστεί να βλέπω τον άδικο τρόπο με τον οποίο μοιράζονται οι εκπαιδευτικές άδειες στους υπαλλήλους: αυτήν την τετραετία οι “μπλε”, την επόμενη οι “πράσινοι” κ.ο.κ. Δηλαδή, όσοι μπήκαμε αξιοκρατικά και χωρίς μέσον (ΑΣΕΠ) συνεχίζουμε με τ΄ αρχικά μας πτυχία, ενώ οι “άλλοι” βρίσκονται έως και κάτοχοι διδακτορικών όντας δημόσιοι υπάλληλοι (για να μην αναφερθούμε σε αυτούς που διορίστηκαν αρχικώς ως φοιτητές ή και απλώς απόφοιτοι Λυκείου…). Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η γελοιότητα-αδικία. Η υπερβολική μοριοδότηση πτυχίων είναι σίγουρο ότι θα επιδεινώσει το πρόβλημα αυτό. Ως αντιστάθμισμα, για την κατάργηση της συνέντευξης, θα πρότεινα την αύξηση του βάρους των μορίων του τεστ δεξιοτήτων. Πρόκειται για μια αξιοκρατική διαδικασία, που διενεργήθηκε με τον χαρακτήρα Πανελλαδικών Εξετάσεων, δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν και φανερώνει τις ικανότητες, την αντίληψη και τις γνώσεις των υποψηφίων ισότιμα και ανεξάρτητα από τους ακαδημαϊκούς τους τίτλους. Είναι σίγουρο δε ότι και το τεστ δεξιοτήτων μπορεί να βελτιωθεί, ώστε να δίνει καλύτερη και πληρέστερη εικόνα του υποψηφίου πέρα από αυτό που μόνο τα επίσημα “χαρτιά” του λένε- και, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν είναι 100% αντιπροσωπευτικό της πραγματικότητας.

Τέλος, σχετικά με τον “γόρδιο δεσμό” stage υπάρχουν δύο όψεις στο πρόβλημα: α) η συνυπευθυνότητα του εργαζομένου stagiaire, που γνώριζε όταν απαντούσε θετικά στο “τηλεφώνημα” του κομματικού ότι κάποιοι συνομήλικοί του δεν είχαν την ευκαιρία αυτή και β) το γεγονός ότι πολλοί- ίσως και οι περισσότεροι – stagiaires (ιδίως αυτοί που υπηρέτησαν πάνω από ένα έτος) δεν θα συνέχιζαν, αν τους είχε ήδη γίνει γνωστό από το ελληνικό κράτος, τον εργοδότη τους δηλαδή, ότι σε περίπτωση αλλαγής της κυβέρνησης δεν θα πάρουν ούτε ένα μόριο.

Αυτό που έχω να πω από την προσωπική μου εμπειρία είναι ότι το 85% των παιδιών αυτών εργάστηκαν φιλότιμα και προσέφεραν, κάποτε, καλύτερα από τους μόνιμους συναδέλφους μας. Άποψή μου, να πάρουν κάποια μόρια εκείνοι που απασχολήθηκαν από 1 έτος και πάνω. Όχι όμως αυξητικά σε σχέση με τα χρόνια υπηρεσίας τους, για τον απλό λόγο ότι για εκείνον που εργάστηκε για 2-3 ή περισσότερα χρόνια προδίδεται η στενή σχέση του με τον κομματικό μηχανισμό».