Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μετέωρο βήμα

Είναι η Αθήνα μια επαρχιακή πόλη της Ευρώπης ή μια μεγάλη πρωτεύουσα; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Οι αριθμοί λένε ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης. Έστω και αν συχνά η συμπεριφορά των κατοίκων της την κάνει να φαίνεται σαν άθροισμα χιλιάδων χωριών. Ένα κριτήριο είναι πώς τη βλέπουν οι ξένοι. Και η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα έχει βγει από την απόλυτη ανυπαρξία του παρελθόντος και ότι ολοένα και περισσότεροι ξένοι εκπρόσωποι της τέχνης έρχονται εδώ, οι εκδηλώσεις για τις τέχνες πυκνώνουν, το ίδιο και οι αίθουσες που τις υποδέχονται. Όχι ότι δεν υπάρχει και μια αμηχανία. Νιώθει κανείς ότι τα μεγάλα ονόματα δεν θα έλεγαν όχι στο να έρθουν, αλλά η εγχώρια αγορά είναι ακόμα σχετικά αδύναμη για να τα δεχθεί. Ο πελαργός, σιγά σιγά, φέρνει ένα νέο παιδί στον κόσμο. Αλλά ακόμα βρισκόμαστε στο μετέωρο βήμα του.

Φοίβη
Τα παιδιά των δαχτυλιδιών

Αγαπητή Φοίβη, Ήταν δύο βασίλεια. Το ένα απέναντι απ΄ το άλλο. Στα δύο βασίλεια, στις πιο περίοπτες θέσεις τους, είχαν χτισμένα τα κάστρα τους δύο μεγάλες βασιλικές οικογένειες. Ανάμεσά τους ζούσε ειρηνικά ο πιο ερωτικός, ο πιο γλεντζέδικος λαός. Κάποιες φορές ζούσε δύσκολα.

Τα κατάφερνε όμως όποια δυσκολία κι αν είχε. Οι άρχοντες των δύο αυτών βασιλείων είχαν κάνει μια συμφωνία. Μια φορά να κυβερνάει το ένα βασίλειο και μια το άλλο. Έτσι, τα χρόνια περνούσαν. Η εξουσία όμως γινόταν πιο γλυκιά κι ο καθένας την ήθελε περισσότερο. Σαν το δάχτυλο στο μέλι, που αν το βάλεις μια φορά και το γλείψεις, δύσκολα ξεκολλάς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεφύγουν από τους αρχικούς τους στόχους, που ήταν η όσο το δυνατόν καλύτερη ευημερία του λαού, ο οποίος λαός ζούσε, αλλά δυστυχώς ζούσε ανάμεσά τους. Μεγάλη ατυχία. Έτσι άρχισαν οι «πολιτικές» εχθροπραξίες μεταξύ τους, οι οποίες όμως επεκτάθηκαν και σε αυτόν, τον ερωτικό, γλεντζέδικο, πολυμήχανο και ευρεσιτέχνη λαό. Και για να μην υπάρχει συνεχόμενη ένταση μεταξύ όλων αυτών, ο «σοφότερος» τους πρότεινε ο ίδιος ο λαός να αποφασίζει ποιον θα θέλει να τον κυβερνήσει. Τι να κάνουν κι αυτοί, δέχτηκαν να γίνει έτσι.

Ο καλύτερος λοιπόν, ο δικαιότερος, ο αποφασιστικότερος… Τα χρόνια περνούσαν. Αντί όμως τα πράγματα να πάνε προς το καλύτερο, δυστυχώς πήγαιναν προς το χειρότερο. Οι δύο άρχοντες αργότερα, έπειτα από χρόνια, κουρασμένοι και γερασμένοι, και λόγω επερχόμενου αποχαιρετισμού των εγκοσμίων, παρέδωσαν τα.. δαχτυλίδια της εξουσίας στον πρωτότοκο γιο του ο ένας και στον πρωτότοκο γιο του αδερφού του ο άλλος, μιας και δεν είχε παιδιά. Τα παιδιά των δαχτυλιδιών, πλέον, τα κρατούσαν σφιχτά στα ιδρωμένα χέρια τους, όχι από τη «δουλειά» μα από την αγωνία, μήπως τα χάσουν ή τους τα κλέψουν. Τι μαρτύριο κι αυτό!

Έτσι, άρχισε η αναμέτρηση των παιδιών των δαχτυλιδιών για το ποιος θα κυβερνήσει τον λαό. Πρώτος ο ανιψιός, ο πιο… πονηρός, αφού ξεγέλασε τον λαό, πήρε εντολή να τον κυβερνήσει. Αποτέλεσμα, ο λαός να δουλεύει περισσότερο, να μη σκέφτεται, να μη χαίρεται, να μην ερωτεύεται, να μη γλεντάει όπως παλιά, και ο άρχοντας, ο ανιψιός του δαχτυλιδιού, να τους ξεχάσει και να ξεχαστεί στο γυάλινο πλέον κάστρο του.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν και αφού ο ανιψιός του δαχτυλιδιού έβλεπε πως ο λαός θα τον κυνηγούσε, άρχισε να τα «μαζεύει». Νύχτα. Μέσα στον πανικό του φευγιού όμως έχασε το δαχτυλίδι και ούτε γύρισε να το ψάξει. Το έργο του… ψαξίματος το ανέλαβαν οι τέσσερις βοηθοί του. Ο «ατσαλάκωτος ή ασκόνιστος». Το «νανάκι γκρινιάρικο κοκοράκι». Η «κόρη του γκαντέμη». Και ο… «άσωτος». Ακόμη ψάχνουν. Σε λίγες μέρες, λέει, θα το βρει κάποιος. Ο ατσαλάκωτος πάντως σίγουρα όχι. Σιγά μην τσαλακωθεί. Ας τσαλακωθεί κανένας άλλος, σκέφτηκε, κι εγώ θα κάνω πως τον βοηθάω.

Όσο για τον νέο άρχοντα, τον γιο του δαχτυλιδιού, η άμαξα του κόλλησε βαθιά στη λάσπη. Τ΄ άλογα, παρ΄ ότι ξεκούραστα, από τώρα ζορίζονται για να ξεκολλήσουν. Άρχοντας και βοηθοί περιμένουν ξωτικά και μάγους να τους βοηθήσουν να ξεκολλήσουν. Αν δεν κατέβεις, αν δεν σπρώξεις κι εσύ, αν δεν λερωθείς, μην περιμένεις μαγικά και ξωτικά. Εκεί θα μείνεις χωμένος στη λάσπη. Τα νέα, τα μαντάτα, τα έμαθε πάλι τελευταίος ο λαός. Κι έτρεξε πάλι να βοηθήσει. Γιατί πολύ απλά: μπορεί εκείνοι να έχουν ένα κάστρο ή ένα χαμένο, ή φορεμένο δαχτυλίδι της εξουσίας, μα ο λαός έχει όλα τα υπόλοιπα.

Κώστας Παπατσιμούλης, δάσκαλος, Καρδίτσα Ωραίο το παραμύθι σας, αλλά δεν προσφέρει παραμυθία.


Πολιτισμένοι ωρομίσθιοι

http://www. yppo.

gr/3/g30. jsp? catid=76 Αν πατήσετε εδώ, θα δείτε πως το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού προκηρύσσει συνέχεια θέσεις ωρομισθίων. Πού είναι το πρόβλημα; Μα στο ότι η κυβέρνηση λέει ότι όλες οι θέσεις, ακόμα και των ωρομισθίων, θα προκηρύσσονται μέσω ΑΣΕΠ. Μας κοροϊδεύουν;

Μαριαλένα Π. Ναι, αλλά στην περίπτωση αυτή, αγαπητή Μαριαλένα, πρέπει να δώσουν λύσεις σε προβλήματα μουσείων, λ.χ., που κλείνουν λόγω έλλειψης προσωπικού. Και πρόκειται για θέσεις ωρομισθίων που προσλαμβάνονται φερ΄ ειπείν μέχρι τα Χριστούγεννα, ώστε να δοθεί χρόνος για οριστική λύση μέσω ΑΣΕΠ. Σε αυτό που λέτε θα έχετε δίκιο, αν η κατάσταση ετούτη συνεχιστεί για καιρό.

Εδώ θα είμαστε να περιμένουμε…