[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Άλλο να μασάς και άλλο να… μασάς

«Το αυτοκίνητο που οδηγώ εκφράζει τον δυναμισμό μου;». «Η μπλούζα που φοράω τονίζει τα μάτια μου;». «Ο καναπές που αγόρασα δείχνει την εργένικη διάθεσή μου;». «Τα γυαλιστερά ντουλάπια της κουζίνας αναδεικνύουν το κατά τα άλλα μίνιμαλ γούστο μου;». «Το δερμάτινο χαλί είναι άραγε τόσο μοντέρνο όσο και το σπίτι μου;» «Το παντελόνι που ακριβοπλήρωσα θα είναι και του χρόνου στη μόδα;». «Το κουστούμι που διάλεξα ταιριάζει για ένα στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής;». «Το κινητό που είδα τις προάλλες στη βιτρίνα θα ανήκει στην κατηγορία hi-tech και τον επόμενο μήνα;».

«Κι αν το πλακάκι δεν αποτελεί “συνέχεια” του μπαρόκ στοιχείου;». «Ο πίνακας αυτός τι “λέει” για εμένα;» Θυμάστε την ταινία «Fight Club»; Εκείνη όπου ο Έντουαρντ Νόρτον ήταν ο άλλος μισός εαυτός του Μπρατ Πιτ; Που προσπαθούσε να ορίσει την οντότητά του αγοράζοντας αγαθά που ταιριάζουν με το «είναι» του και τελικά συνειδητοποίησε την ύπαρξή του έπειτα από γερές δόσεις έκθεσης στον σωματικό πόνο;

Τα διλήμματα περί αυτοπροσδιορισμού μέσω της κατανάλωσης πάντα με γυρίζουν πίσω στις σκηνές της συγκεκριμένης ταινίας. Εκεί, σε αυτούς τους μονολόγους- και όχι διάλογους, αφού οι δύο ήρωες είναι ένας στην πραγματικότητα- αναγνωρίζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου, όταν μας κυριεύει η καταναλωτική μανία.

Τις προάλλες επισκέφτηκα μια πολυεθνική αλυσίδα καφέ και περιμένοντας στην ουρά το βλέμμα μου έπεσε σε δύο κοπέλες. Ήταν ακριβώς μπροστά μου, αλλά τους ήμουν εντελώς αδιάφορη. Είχαν απορροφηθεί στη συζήτησή τους. Συζητούσαν το πόσο «κομψό» είναι το κουτί με τις τσίχλες- αποκλειστική πατέντα του συγκεκριμένου καταστήματος.

Τόνισαν πως το να έχουν στην τσάντα τους αυτό το κουτί με τσίχλες και όχι τα κοινά που πωλούνται στα περίπτερα δείχνει πως έχουν ιδιαίτερο γούστο. Πως διαφέρουν. Πως ψάχνουν για το καλύτερο. Δίστασαν προς στιγμήν, λόγω της τιμής, αλλά μετά επικεντρώθηκαν στην «εικόνα» που αποκτούν μέσω αυτού του προϊόντος.

Τελικά, άλλο να μασάς και άλλο να… μασάς.