Ένα χειροκρότημα για τον Τζαφάρ

«Όταν ο κόσμος έρχεται μετά την παράσταση για να μου δώσει τα συγχαρητήριά του νιώθω ότι δεν είμαι μόνος». Με αυτά τα λόγια ο νεαρός Αφγανός Τζαφάρ Χαϊνταρί περιγράφει την εμπειρία του από την πρώτη συμμετοχή του σε θεατρική παράσταση.
Πρόκειται για την παράσταση «Στιγμές» που παρουσιάζει η θεατρική ομάδα του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης. Βασίζεται σε κείμενα που έχει γράψει ομάδα συντελεστών της παράστασης και μέσα από ένα «κολάζ» θεατρικών σκηνών που παρουσιάζουν στιγμές της καθημερινότητας. «Είναι στιγμιότυπα που βασίζονται σε θέματα που αφορούν την καθημερινή ζωή όπως το θέμα του ρατσισμού που βιώνουν οι μετανάστες που φθάνουν στο νησί μας», λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης Ανδρέας Σεφτελής.

«Τα κείμενα γράφτηκαν πριν από περίπου ένα χρόνο, όμως αποδείχθηκαν προφητικά όσον αφορά το κομμάτι των προσφύγων, αφού οι εξελίξεις με τις συνθήκες στο κέντρο κράτησης στην Παγανή, τις εξεγέρσεις και τον πρόσφατο πνιγμό τόσων ανθρώπων ανοιχτά του νησιού μάς πρόλαβαν. Ο κόσμος είναι πολύ ευαισθητοποιημένος και το δείχνει στο τέλος της παράστασης με το θερμό χειροκρότημά του», τονίζει ο κ. Σεφτελής.

Πέντε χρόνια στην Ελλάδα
Ο Τζαφάρ ζει εδώ και πέντε χρόνια στην Ελλάδα. Τα δύο τελευταία έχει εγκατασταθεί στη Μυτιλήνη. Μιλάει πολύ καλά ελληνικά και εργάζεται ως διερμηνέας στο Κέντρο Ανηλίκων της Αγιάσου ενώ συχνά καλείται να καλύψει ανάγκες για χρέη διερμηνέα στο Δικαστήριο, στην Αστυνομία και όπου αλλού χρειαστεί.

Από την πρώτη στιγμή που εγκαταστάθηκε στο νησί θέλησε να καλλιεργήσει την αγάπη του για το θέατρο και πήγε να παρακολουθήσει μαθήματα θεάτρου με τη θεατρική ομάδα «Θεόφιλος». Αυτές τις ημέ ρες εμφανίζεται πρώτη φορά στο κοινό με την παράσταση «Στιγμές». Ο Τζαφάρ εμφανίζεται σε δύο σκηνές, οι οποίες καυτηριάζουν τον ρατσισμό και την περιφρόνηση που βιώνουν οι μετανάστες. Στη μια σκηνή βρίσκεται σε χώρο αναμονής ενός νοσοκομείου. Αντιμετωπίζει τα εχθρικά βλέμματα κάποιων που έρχονται και τον αναγκάζουν ν΄ αλλάξει θέση και στο τέλος να καθήσει στο πάτωμα, αφού του δίνουν να καταλάβει ότι δεν πρέπει να κάθεται δίπλα τους. Λίγο αργότερα ένας γιατρός τούς ανακοινώνει ότι εκείνος που ήταν ο δότης μυελού των οστών και έσωσε τη ζωή του παιδιού τους ήταν ο μετανάστης που περιφρόνησαν.

Σε μια άλλη σκηνή περπατάει σε έναν πολυσύχναστο δρόμο. Οι περαστικοί τον σπρώχνουν, τον προσπερνούν και στο τέλος πέφτει κάτω. Κάποιος του δίνει χρήματα περνώντας τον για ζητιάνο. Συνειδητοποιεί πού ήταν και πού βρέθηκε και σαν παράπονο λέει ένα τραγούδι της πατρίδας του. Σαν όνειρο η μικρή του κόρη τον παίρνει από το χέρι και τον οδηγεί.

Ο νεαρός Αφγανός, όπως μας λέει, έχει βιώσει τέτοιου είδους αντιμετώπιση και γνωρίζει και από άλλους ομοεθνής του τι σημαίνει να μη γίνεσαι αποδεκτός ή να σε αντιμετωπίζουν εχθρικά. «Θυμάμαι μια φορά στον δρόμο πήγα να βοηθήσω μια ηλικιωμένη γυναίκα που κουβαλούσε τα ψώνια της και εκείνη τρόμαξε και έβαλε τις φωνές. Νόμιζε ότι επειδή ήμουν ξένος πήγα να την κλέψω και όχι να τη βοηθήσω. Της ζήτησα συγγνώμη και έφυγα», λέει ο Τζαφάρ.

Αίτηση ασύλου
Περισσότερο όμως βιώνει την άρνηση και την περιφρόνηση από την επίσημη πολιτεία καθώς εδώ και πέντε χρόνια δεν έχει γίνει ακόμη δεκτή η αίτηση ασύλου που έχει καταθέσει. «Έχω αποφασίσει ότι θέλω να μείνω στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν έχει αποφασίσει να με δεχθεί», λέει χαρακτηριστικά. Θέλει να μείνει μόνιμα και να συνεχίσει να εργάζεται στη Μυτιλήνη. Η οικογένειά του, οι γονείς και τα αδέλφια του ζουν στο Ιράν και κάποια μέρα θα ήθελε, αν όλα πάνε καλά με την αίτηση ασύλου του, να τους φέρει κοντά του.

ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ

Ο νεαρός Αφγανός μιλάει πολύ καλά ελληνικά και εργάζεται ως διερμηνέας στο Κέντρο Ανηλίκων της Αγιάσου