[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τελικά τα κάγκελα ήταν για τους λεβέντες

Oμολογώ ότι δεν το περίμενα από τον Αβραμόπουλο. Μου δημιουργούσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που πασχίζει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Αν και δεν είναι από τζάκι όπως οι άλλοι, έδινε την εικόνα τζέντλεμαν. Εκεί μπερδεύτηκα, φαντάστηκα ότι και η θέση του για το κόμμα θα ήταν μια απαίτηση για κάτι ανώτερο, για ένα ξεπέρασμα των αδυναμιών του. Γιατί αυτή η παράταξη από τη δεκαετία του ΄80 και μετά δεν λέει να συνέλθει, να μοιάσει λίγο σε αυτό που ονειρεύτηκε ο ιδρυτής της: σε ένα αστικό συντηρητικό κόμμα αρχών που σέβεται τον εαυτό του. Το ταλαιπωρούν δειλοί και οπισθοδρομικοί, βαθιά συντηρητικοί και αντιδραστικοί κομματάρχες προσηλωμένοι σε παλαιοκομματικές συνήθειες. Και μαζί του ταλαιπωρείται όλη η Ελλάδα.

Λες και δεν πήγε στο Παρίσι κανένας μετά τον μεγάλο Καραμανλή, ο οποίος ήξερε πως οι Έλληνες δεξιοί είναι άνθρωποι υπερβολικά συντηρητικοί, ήταν όμως αποφασισμένος να τους τραβήξει σε πιο ευρωπαϊκή κατεύθυνση, και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, εκείνος.

Ο Αβραμόπουλος έμοιαζε να είχε πάει στο Παρίσι, επειδή γέμισε την Αθήνα παριζιάνικα κάγκελα, κάπως ενισχυμένα βέβαια, με χρυσαφένιες λαβές και χωρίς ανοίγματα. Αλλά τελικά άλλο πράγμα ήθελε να συμβολίσει με το σήμα κατατεθέν του, κλεισούρα και περιορισμό, όχι παριζιάνικες νότες. Από τους δυο υποψηφίους δεν προτίμησε τη γυναίκα που μπορεί να οδηγήσει τη Ν.Δ. στον δρόμο του παλιού Καραμανλή, αλλά τον τύπο που αν και αριστοκράτης παριστάνει τον επαρχιώτη και εκπροσωπεί ό,τι πιο αδιέξοδο και καθηλωμένο. Ας ελπίσουμε ότι τα μέλη της Ν.Δ. θα πεισμώσουν με αυτή τη σύμπραξη και θα θελήσουν για τον εαυτό τους κάτι καλύτερο. Ας το ελπίσουμε, και για τη Νέα Δημοκρατία, και για όλους μας.